บทที่ 525 วังหนานจี๋

ตอนนี้ มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้หงส์แดงรู้สึกสงสัยอย่างมาก

เมื่อกี้ตอนที่เซียวชุ่นเริ่มเตา เธอเหลือบมองข้างในเตา ในนั้นไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ

อีกอย่างสีหน้าตื่นเต้นของเซียวชุ่นตอนนี้ ก็พอที่จะบอกได้เลยว่าเขาเองก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

นึกถึงตรงนี้ เธอเอ่ยอย่างประหลาดใจ: “หรือว่าทองคำดำนี่จะซ่อนอยู่ในพระพุทธรูปทององค์นั้นมาตลอด?”

เซียงชุ่นพยักหน้า จู่จู่สีหน้าก็เริ่มกังวลขึ้นมา

“มีแค่คำอธิบายนี้แหละ ดูท่าเราจะได้ของไม่ธรรมดามานะเนี่ย!”

“ของไม่ธรรมดา?” หงส์แดงแปลกใจ

“ทองคำดำเป็นวัตถุที่พิเศษมากอย่างหนึ่ง ว่ากันว่าเป็นหินที่มาจากบนฟ้า ความแข็งนั้นไม่มีสิ่งใดในโลกสามารถสู้ได้ อีกอย่างเธอดูนี่….”

พูดจบ เซียวชุ่นยื่นทองคำดำในมือไปข้างหน้าหงส์แดง

สังเกตสักครู่ หงส์แดงพบว่าบนทองคำดำก้อนนั้นสลักตัวหนังสือเล็กๆไว้สามตัว ดูจากวิธีการเขียนแล้วน่าจะเป็นตัวอักษรเสี่ยวจ้วนสมัยราชวงศ์ฉิน

สำหรับประวัติตั้งแต่โบราณถึงตอนนี้ของฮั๋วเซี่ยเธอก็รู้ไม่ใช่น้อย แต่นั่นก็จำกัดอยู่ในเฉพาะราชวงศ์ถังที่รุ่งเรืองเท่านั้น ส่วนตัวหนังสือเมื่อสองพันกว่าปีก่อนนั้น เธอเองก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลย

ทำไงได้ หงส์แดงมีอยู่วิธีเดียวก็คือขอความรู้จากเซียวชุ่นที่อยู่ข้างๆ: “ข้างบนนั้นเขียนว่าอะไร?”

“วังหนานจี๋” เซียวชุ่นตอบ

เขาติดตามอาจารณ์มาหลายปี ได้ยินและเห็นตัวหนังสือโบราณฮั๋วเซี่ยอยู่บ่อยๆทำให้เข้าใจอย่างลึกซึ้ง ตัวหนังสือสามตัวเล็กๆก็ไม่ยากเกินความสามารถของเขาหรอก!

ทันใดนั้น หงส์แดงก็พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้เซียวชุ่นเกือบสำลักเลือดออกมา

“นี่เป็นของหอสำรวจขั้วโลกใต้เหรอ?”

แม่งอุตส่าห์ได้เป็นถึงคนที่มีความรู้ความสามารถมากทั้งที อย่างน้อยมึงก็ช่วยชมสักสองสามคำก็ได้ หอสำรวจขั้วโลกใต้คือบ้าอะไรเนี่ย

ระงับอารมณ์โกรธในใจไว้ เซียวชุ่นเหล่มองหงส์แดงที่สีหน้าท่าทางปกติ

“ฮึฮึ ฉันพบว่าเธอมีศักยภาพในการเป็นคนเขียนบทนะ!”

“หมายความว่าไง?”

“ไม่มีไร แค่รู้สึกว่ามุขตลกของเธอมันแป๊กเกินไป ฟังแล้วรู้สึกเย็นยิ่งกว่าพื้นน้ำแข็งในขั้วโลกใต้อีก!”

เขายักไหล่ เซียวชุ่นพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง: “สิ่งนี้มันน่าจะเกิดจากแรงบางอย่าง อีกอย่างพวกมันแข็งแกร่งมาก ไม่งั้นก็คงไม่มีทองคำดำ แต่สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจคือ ทำไมคนพวกนี้ต้องเอาทองคำดำก้อนนี้ใส่ลงในพระพุทธรูปทองด้วย?”

เขาพูดอย่างไม่เข้าใจ และสายตาของเขายังคงอยู่แต่กับทองคำดำที่ขนาดใหญ่เท่าไพ่ บางเหมือนปีกจักจั่นก้อนนั้น

โดยเฉพาะตัววังหนานจี๋ตัวเล็กๆสามตัวนั้น ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ

ตั้งแต่ตอนแรกที่ได้พระพุทธรูปหยกองค์นั้นจากห้องสะสม เซียวชุ่นก็เริ่มมีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมา เพียงแค่ตอนที่ได้เห็นทองคำดำก้อนนี้ ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น!

กับคำถามที่ออกมาจากปากเซียวชุ่น หงส์แดงก็ไม่สามารถให้คำตอบอะไรได้ เพราะนอกเหนือจากเรื่องความเป็นความตายหรือการเพิ่มความแข็งแกร่ง เธอแทบจะไม่เคยนึกถึงเลย

“เฮ้อ ช่างเถอะ ยังไงก็นึกไม่ออกถึงที่มาที่ไปได้ในทันทีหรอก แล้วก็ขี้เกียจไปคิดแล้วด้วย”

พูดไป เซียวชุ่นเอาทองคำดำยัดใส่กระเป๋ากางอย่างไม่ได้ตั้งใจ หันหัวไปหาหงส์แดงที่อยู่ข้างๆ

“น้ำเหลวทองต้องใช้เวลาหนึ่งคืนในการเซตตัว พรุ่งนี้เช้าก็สามารถขึ้นรูปได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะให้แบบเธอไปก่อน เธอลองหาแผ่นหินสักอันมาลองฝึกตามในแบบดู รอให้เริ่มคุ้นชินแล้วฉันจะให้เธอแกะสลักกับมึงเอง

“อื้ม”

เธอพยักหัวเบาๆ เธอไม่ได้มีข้อสงสัยอะไรกับวิธีการดังกล่าว

เซียวชุ่นกล่าวเตือน: “สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือให้เธอฝึกตามสูตรที่ฉันให้ไป มันจะช่วยลดเวลาการฝึกแกะสลักของเธอลงได้มาก”

“ฉันจะทำแน่นอน!”

“งั้นก็ตามนี้ ถ้าเธอมีอะไรที่ไม่เข้าใจ ก็มาถามฉันได้เลย ฉันจะอยู่ตอบตลอด ช่วยเธอแก้ปัญหาได้เสมอ ไม่ต้อง998 และไม่ต้อง98 ขอแค่เธอชมฉันสักคำก็พอ!”

เซียวชุ่นกระพริบตาปริบๆอย่างน่ารังเกียจ สิ่งที่ได้กลับมาคือสีหน้าหน้าเย็นชาของหงส์แดง

“เฮ้อ น่าเบื่อ!”

เซียวชุ่นโบกมือ แล้วไปจากห้องโกดังพร้อมด้านหลังที่เยือกเย็น

และในขณะเขากำลังก้าวขาออกไปนั้น หงส์แดงก็เผยรอยยิ้มอย่างเงียบๆ แต่ไม่ช้าก็กลับมานิ่งเหมือนเดิม