บทที่ 545 หวางต้าหมิง

เห็นเซียวชุ่นไม่สะทกสะท้านอยู่ข้าง ๆ โม่ยี่ไป๋จิกตามองอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นยื่นมือเปิดประตูใหญ่ของห้อง

ทันใดนั้น พอมองไปก็เห็นสภาพในห้องได้อย่างชัดเจนในสายตาของทั้งสองคน

ในตอนนี้ บนโต๊ะขนาดใหญ่มีวัยรุ่นสิบกว่าคนนั่งอยู่ ในนั้นมีผู้ชายและผู้หญิง

เซียวชุ่นไม่ต้องคิดให้มากก็รู้ คนพวกนี้เป็นเพื่อนที่มีความประพฤติเลว ๆ กลุ่มนั้นของจางชูถง อย่างแน่ ๆ

ลูกคนรวยไง ข้างกายใครแม่งไม่มีพวกคนรับใช้ไปโอ้อวดตามท้องถนนบ้างล่ะ นี่แม่งก็คือองค์ประกอบมาตรฐาน โอเคนะ !

คราวนี้ ทุกคนในห้องมองโม่ยี่ไป๋ที่ยืนอยู่หน้าประตูโดยไม่ขยับเขยื้อน ไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิงต่างมีสีหน้าประหลาดใจมาก

ส่วนเซียวชุ่น ไม่มีคนไปสนใจเลยด้วยซ้ำ ต่างเห็นเขาเป็นธาตุอากาศ

หมดคำจะพูด อย่างไรกูก็เป็นหนุ่มวัยละอ่อนและหน้าตาดี ช่วยไว้หน้าฉันที่มีฐานะเป็นหนุ่มหล่อสักหน่อยจะได้ไหม ?

คำตอบเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ เพราะว่าไม่มีคนสนใจเขาเลยด้วยซ้ำไป !

“ฮ่า ๆ ๆ !”

เสียงหัวเราะอย่างเปิดอกเปิดใจ จู่ ๆ ก็ดังก้องขึ้นมาอยู่ภายในห้อง

จากนั้น หนุ่มสวมชุดสูทสีขาว ที่หวีผมอย่างพิถีพิถันข้ามกลุ่มคนงุ่มง่าม เดินไปที่เบื้องหน้าโม่ยี่ไป๋

“คุณโม่ ยินดีที่ได้พบคุณนะครับ !”

ใบหน้าของชายชุดสูทเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเร่าร้อน ค่อย ๆ ยื่นมือขวาของตัวเองออกไป

เห็นดังนั้น โม่ยี่ไป๋จึงผงกหัวเล็กน้อย ยื่นมือของตัวเองออกมาด้วย : “สวัสดีค่ะคุณชายจ้าว !”

ที่แท้หนุ่มที่ท่าทางเหมือนสุนัขที่อยู่เบื้องหน้าคนนี้ ก็คือจ้าวชูถงที่เล่าลือกันสินะ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าไอ้หนุ่มนี่น่ะ มีท่าทีข้างนอกดูเรียบร้อย แต่ข้างในเป็นคนใจดำ !

ประเมินคุณชายจ้าวแวบหนึ่ง เซียวชุ่นก็คิดได้เช่นนี้

คราวนี้คุณชายจ้าวไม่มีเวลามาสนใจเซียวชุ่นที่อยู่ข้าง ๆ เลยสักนิด เป็นเพียงแค่บอดี้การ์ดคนเหนึ่งเพียงเท่านั้นเอง เขาจะมีเวลาไปทักทายได้ที่ไหนกัน

ส่วนโม่ยี่ไป๋ที่อยู่เบื้องหน้า เขามองโดยไม่ละสายตาเลย รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นนั่นจากในมือ เขาถึงขนาดที่ทำใจไม่ได้ที่จะปล่อยมืออยู่หน่อย ๆ

ถูกอีกฝ่ายจับมือไว้จนแน่น ในตอนแรกโม่ยี่ไป๋ดึงก็ไม่ได้ ไม่ดึงก็ไม่ได้เช่นกัน เห็นได้ชัดว่าลำบากมาก

คราวนี้ ในที่สุดบอดี้การ์ดอย่างเซียวชุ่นคนนี้ก็มีบทบาทที่ควรมีอยู่หน่อยแล้ว

เห็นเขาแยกมือของคุณชายจ้าวนั่นที่จับโม่ยี่ไป๋เอาไว้ เปลี่ยนเป็นตัวเองจับมือกับอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยม เอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม :

“อ่ะแฮ่ม คุณชายจ้าวยินดีที่ได้พบคุณนะครับ !”

เป็นครั้งแรกเลยที่จ้าวชูถงเห็นบอดี้การ์ดที่ไร้มารยาทเช่นนี้ ไม่สบายใจมาก

แต่ว่าเขาฝืนทนเอาไว้ไม่ให้บันดาลโทสะ เพื่อรักษามารยาทต่อหน้าคนสวยเอาไว้ หลังจากเหลือบมองเซียวชุ่นปราดหนึ่งแล้ว เขาจึงเอ่ยถาม : “ท่านนี้คือ ?”

“ผมเป็นบอดี้การ์ดของคุณโม่ครับ”

ไม่รอให้โม่ยี่ไป๋ตอบ เซียวชุ่นก็รับประเด็นสนทนาเองเลย

เห็นคนคนนี้เป็นบอดี้การ์ดอย่างที่คาดเอาไว้แล้ว จ้าวชูถงจึงดึงมือของตัวเองกลับมา เขาแม่งเป็นแค่บอดี้การ์ดคนหนึ่งยังมีหน้ามาจับมือกับตัวเอง ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ คุณชายจ้าวจึงมองไปยังเซียวชุ่นอีกครั้ง ซึ่งสายตาเปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยาม

เห็นดังนั้น เซียวชุ่นก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก เพียงแต่โม่ยี่ไป๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขานี่สิไม่สบายใจอยู่หน่อย

ผู้ชายคนนี้เป็นถึงผู้สูงส่งในชีวิตของตัวเองเชียว ถูกคนอื่นดูถูกเอาได้อย่างไรกันล่ะ ?

ทว่าติดอยู่ที่กาลเทศะ เธอจึงไม่สามารถไปอธิบายอะไรได้มาก ทำได้เพียงแต่ทำเครื่องหมายอยู่ในใจว่าไม่สามารถคบหากับคุณชายจ้าวกันอย่างสนิทลึกซึ้งได้อย่างโหดเหี้ยม

“ฮ่า ๆ คุณโม่เชิญนั่งเร็วครับ ผมจะแนะนำให้คุณเอง”

จ้าวชูถงสามารถเข้าใจสิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจได้ หลังจากเชิญคนเข้าไปอย่างกระตือรือร้นแล้ว จึงแนะนำทุกคนที่นั่งอยู่อย่างใจกว้าง