บทที่ 550 คุณจะเลี้ยงฉัน ?

ภายใต้แสงไฟบนถนนที่สลัว ๆ นั้น เซียวชุ่นมองโม่ยี่ไป๋ที่อยู่เบื้องหน้าอย่างเชื่องช้า อุทานว่าคนคนนี้สวยเกินไปหน่อยไปไหม !

บางทีรับรู้ได้ว่าเซียวชุ่นกำลังมองตัวเองอยู่ โม่ยี่ไป๋ถึงกับเงยหน้ามาสบตา

ภายใต้การสบตากันนั้น บรรยากาศจึงคลุมเครือขึ้นมาเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด

ไม่นานนัก เซียวชุ่นยิ้มเก้อเขิน : “ชักจะดึกแล้ว ไม่งั้นผมไปส่งคุณกลับไปก่อนแล้วกัน !”

โม่ยี่ไป๋ผิดหวังเล็กน้อย ทว่าไม่นานนักเธอก็ปรับอารมณ์ได้ ยิ้มเอ่ย : “ไปเดินเป็นเพื่อนฉันดีกว่า ไม่ได้ออกมาเดินเล่นตั้งนานแล้ว”

มองดูเวลา พบว่าตอนนี้เพิ่งจะสามทุ่มกว่าเอง ครั้นแล้วเซียวชุ่นก็เห็นด้วยกับข้อเสนอกับอีกฝ่าย

ภายใต้การเดินเล่นอย่างไร้จุดหมาย ทั้งสองเดินตามริมแม่น้ำเมืองเหลยหยางอย่างช้า ๆ

ในตอนนี้เป็นฤดูหนาวพอดี ลมเหนือบนแม่น้ำเมืองเหลยหยางมาเป็นช่วง ๆ เกล็ดหิมะที่มากับลมหนาวเย็นนั่น คำรามโจมตีมาที่ทั้งสองคน

เห็นโม่ยี่ไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ นั้นเอาเสื้อผ้ามาพันตัวไว้ เซียวชุ่นรีบถอดเสื้อนอกมาคลุมไว้บนตัวของอีกฝ่ายอย่างสุภาพบุรุษ

สัมผัสความอบอุ่นได้จากเสื้อนอก โม่ยี่ไป๋ยิ้มหวานให้กับเซียวชุ่น : “ขอบคุณ”

“ฮ่า ๆ ไม่เป็นไร !”

เซียวชุ่นพูดเรื่อยเฉื่อย อาศัยร่างกายของเขานั้น ต่อให้วิ่งเปลือยกายในพื้นหิมะก็ไม่เป็นอะไรมากนักหรอก อีกย่างตอนนี้ยังสวมเสื้อเชิ้ตไว้ที่ตัวอยู่ด้วย

“วันนี้ขอบคุณคุณมากจริง ๆ หากไม่ใช่คุณละก็……”

พูดถึงตรงนี้ โม่ยี่ไป๋ก็ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา เผยความหวาดหวั่นอยู่ในแววตา

เห็นดังนั้น เซียวชุ่นจึงยื่นมือไปตบบ่าเธอ : “คำพูดเกรงใจละก็ เราอย่าพูดเลย อันที่จริงตอนนั้นผมไม่ควรออกไปสูบบุหรี่เลย ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่ แค่ก ๆ ”

หยุดพูดเอาไว้ เขาไม่ได้พูดต่อไปอีก

อันที่จริงจนถึงตอนนี้เขายังคงตำหนิตัวเองอยู่ อย่างไรก็ตามหากว่าตอนนั้นเขาไม่ออกไปสูบบุหรี่กับไอ่อ้วนหวางกันสองคนละก็ โม่ยี่ไป๋ก็คงจะไม่โดนฝ่ามือของจ้าวชูถงนั่นตบ

แม้ว่าเซียวชุ่นได้จัดการคุณชายจ้าวไปอย่างโหดเหี้ยม เพื่อเป็นการแก้แค้นให้โม่ยี่ไป๋แล้วก็ตาม แต่ว่านี่ก็เป็นไม่ได้เป็นประโยชน์อะไรเลย

“คุณอย่าได้ตำหนิตัวเองนักเลย ภายนอกความมีหน้ามีตาของพวกเราที่ทำอาชีพนี้น่ะ อันที่จริงส่วนตัวเคยได้รับการเหยียดหยามมาไม่น้อยกว่าคนอื่น ๆ เพียงแต่เรื่องพวกนี้ถูกเปิดเผยออกมาง่ายมากก็เท่านั้น” โม่ยี่ไป๋ส่ายหน้า เอ่ยอธิบาย

เซียวชุ่นเหลือบมองเธออย่างราบเรียบแวบหนึ่ง : “อันที่จริงคุณไม่ต้องไปเป็นดาราก็ได้นะ”

จากความเห็นของเขา อาศัยฝีมือของโม่ยี่ไป๋ อยู่อาชีพไหนก็เหนือกว่าการเป็นนักแสดงทั้งนั้น อย่างไรก็ตามน้ำในวงการบันเทิงสกปรกมากเกินไปจริง ๆ

กลอกตาใส่เซียวชุ่นทีหนึ่ง โม่ยี่ไป๋จึงเอ่ยต่อ : “พูดง่าย ไม่ไปถ่ายละครหาเงินแล้วคุณจะเลี้ยงฉันหรือยังไง ?”

“เอ่อ……”

ในตอนแรกนั้นเซียวชุ่นไม่มีอะไรจะตอบ

“หึ !”

ถอนหายใจยาว โม่ยี่ไป๋รีบสาวเท้าเดินไปข้างหน้าให้เหนือเซียวชุ่นอย่างรวดเร็ว

ภายใต้แสงไฟจากถนน เงาที่กลับหัวกลับหางของเธอนั่น ถูกดึงจนยาวมาก ๆ ให้ความรู้สึกหดหู่ใจที่ไร้ที่สิ้นสุด

วันรุ่งขึ้น โรงงานสาขาของสตาร์ไลท์ก่อสร้างอย่างเป็นทางการ พนักงานทีมก่อสร้างเข้ามาเริ่มทำงานกันอย่างคึกคักตั้งแต่เช้าตรู่

ส่วนในเวลานี้จวงจินก็พาลูกน้องหลายสิบคนเข้ามาตั้งมั่น ภารกิจของพวกเขาย่อมเป็นการรับประกันว่าแผนการทำงานดำเนินการก่อสร้างจะไม่ถูกคนรบกวน

“ทีมงานก่อสร้างทางนั้นบอกว่านานแค่ไหนถึงจะสามารถเสร็จงานได้ ?”

เซียวชุ่นคาบบุหรี่อยู่มวนหนึ่ง พลันถามวันที่เสร็จงานของโรงงานใหม่