บทที่ 549 รับน้องชายคนหนึ่งแล้ว

“น้องชาย นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ ?”

ซาไห่ชี้ไปที่หลานชายของตัวเองที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ด้วยความงงงวย

เมื่อครู่เขากำลังคุยสนุกกับจวงจินที่ฮิลตันทางนั้นกันอยู่สองคน ถือโอกาสหารือเรื่องที่สมาคมมังกรเก้าแบ่งผลกำไรกับสมาคมชิงจุนหลังจากที่ดึงถานห้าวฮั่นลงมาได้แล้ว

แต่คุยกันได้ครึ่งทาง มู่เซวียนเก๋อแถบนี้ก็โทรมาหาตัวเอง บอกว่าจ้าวชูถงหลานชายของตัวเองถูกคนเขาอัด

นี่มันเลยเถิดเกินไปแล้ว ?

ในฐานะที่เป็นลุงแท้ ๆ ของอีกฝ่าย ซาไห่รักหลานชายคนนี้มากทีเดียวเลย ต่อให้หลานชายคนนี้ไม่เชื่อฟังชอบเที่ยวก่อความวุ่นวายมากขนาดนี้ก็ตาม แต่ซาไห่ที่เข้าข้างยังคงไม่อนุญาตให้ใครก็ตามทำร้ายเขาอยู่ดี

คราวนี้ ได้รับข่าวคราว ตอนนั้นซาไห่ไม่สนใจเรื่องที่จะปรึกษากับจวงจินต่อจากนี้เลย หลังจากกล่าวขอโทษ ก็รีบพาลูกน้องกลุ่มใหญ่มาโดยไม่ได้หยุดพักเลย

แน่นอนว่า ในนี้ใครผิดใครถูกนั้น นั่นไม่ได้อยู่ในขอบเขตการพิจารณาของเถ้าแก่ซาเลยด้วยซ้ำ อย่างไรเสียคนที่เอ้อระเหยอยู่ไปวัน ๆ ไม่ได้ให้ความสำคัญกับถูกผิดอยู่แล้ว กำปั้นของใครใหญ่คนนั้นก็เป็นตัวแทนของความเป็นธรรม

ซาไห่ที่ระดมกำลังมา ในตอนแรกตัดสินใจไว้ว่าจะจัดการไอ้บ้าที่ไม่เปิดหูเปิดตานั่นให้ตายซะ ถือว่าเป็นการแก้แค้นให้หลานชายตัวเองด้วย

แต่หลังจากเห็นผู้ที่เริ่มลงเป็นถึงกับเป็นเซียวชุ่น เขาย่อมไม่กล้าคิดเยอะเกินไป

จู่ ๆ จ้าวชูถงที่ไม่พูดจาอยู่ตั้งนาน ก็แผดเสียง : “คุณลุง จัดการไอ้บ้านี่ให้ตายซะให้ผมที !”

ได้ยินดังนั้น ซาไห่ไม่พูดไม่จา สาวเท้าพุ่งไปอย่างรวดเร็ว พลันสะบัดมือตบที่ใบหน้าจ้าวชูถงอย่างโหดเหี้ยมฉาดหนึ่ง แล้วเอ่ยตำหนิ : “แกหุบปากไปซะ !”

จ้าวชูถงถูกฝ่ามือนี้ตบกะทันหันจนงงไปเลย กุมแก้มตัวเองเอาไว้ด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

“ไอ้คนไม่เอาไหน กูให้แกทำตัวสำรวมหน่อยตั้งนานแล้ว ใครจะไปรู้ว่าครั้งนี้ไอ้บ้าอย่างถึงกับไปก่อเรื่องกับน้องเซียว เดี๋ยวกลับไปกูจะจัดการแกให้ !”

หลังจากถลึงตาใส่จ้าวชูถงอย่างโหดเหี้ยมแวบหนึ่งแล้ว ซาไห่ก็กลับไปอยู่ข้าง ๆ เซียวชุ่นด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม : “ฮ่า ๆ น้องเซียวเป็นความผิดชอบพี่เอง ไม่ได้สั่งสอนหลานชายให้ดี ๆ ผู้ใหญ่อย่าได้ไปถือสาเด็กตัวน้อย ๆ เลย ครั้งนี้ให้อภัยเขาเถอะนะ”

xxxแม่ง ท่านซาที่โลดแล่นในเมืองเหลยหยางกลายเป็นคนเป็นกันเองตั้งแต่เมื่อไรกัน ถึงกับพูดจากันด้วยเหตุผลกับคนอื่นเป็นประวัติการณ์เลย

นี่เป็นฉากที่บุกเบิกโฉมหน้าใหม่เลย หวางฟู่กุ้ยรวมทั้งเพื่อนที่มีความประพฤติเลว ๆ พวกนั้นของจ้าวชูถง ต่างมองจนคางแทบจะตกถึงพื้นแล้ว

ในขณะเดียวกันนั้น พวกเขาก็เกิดความสนใจต่อสถานะของเซียวชุ่นเป็นอย่างมากด้วยเช่นกัน

อย่างไรเสียคนที่สามารถทำให้ซาไห่พูดจากันด้วยเหตุผล ล้วนไม่ใช่คนธรรมดา

สัมผัสได้ถึงสายตาตกตะลึงที่มาจากโดยรอบ เซียวชุ่นแย้มยิ้มเล็กน้อย แอบพูดอยู่ในใจว่าในที่สุดคนกลุ่มนี้ก็ไม่ได้เห็นตัวเองเป็นบอดี้การ์ดคนหนึ่งแล้ว !

ซาไห่เห็นเซียวชุ่นเพียงแค่ยิ้มไม่พูดสักคำ และไม่ได้ตอบข้อเสนอของตัวเอง จึงอดไม่ได้ที่จะถาม : “น้องเซียว เรื่องเรื่องนี้……”

เซียวชุ่นส่ายหน้า : “คนที่คุณชายจ้าวล่วงเกินในครั้งนี้ไม่ใช่ผม ดังนั้นจะให้อภัยหรือไม่นั้น ผมไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ”

พูดจบ เขาใช้คางเชิดไปที่โม่ยี่ไป๋ที่นั่งอยู่บนโซฟา สื่อเป็นนัยว่าเจ้าตัวอยู่ที่ไหน

ตอนที่เห็นโม่ยี่ไป๋ ซาไห่รู้สาเหตุที่เกิดเรื่องนี้ขึ้นในทันทีเลย

แน่นอนว่าหลานชายตัวดีของตัวเองนั่นถูกความสวยทำให้เสียสติ ทำเรื่องที่ล่วงเกินคนเขา เห็นได้ชัดว่าเขาเคยจัดการเรื่องทำนองนี้มาหลายครั้งแล้ว

ทว่ามีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ซาไห่สบายใจไม่น้อยเลย นั่นก็คือเห็นได้ชัดว่าจ้าวชูถงยังไม่ได้ทำสำเร็จ ถ้าหากทำสำเร็จแล้ว คาดว่าครั้งนี้ตัวเองต้องมาเก็บศพอย่างแน่นอน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ใจเต้นเล็กน้อย ชั่วพริบตาก็มีการวางแผน ครั้นแล้วจึงเดินไปที่เบื้องหน้าโม่ยี่ไป๋พร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่