บทที่ 552 ชัยชนะในศึกแรก

การต่อสู้ระหว่างจวงจินและแจ็กมีผู้ได้เปรียบฝ่ายเดียวตั้งแต่ต้น

แม้ว่าแจ็กจะมีอาวุธอยู่ในมือแต่เขาก็ยังพ่ายแพ้ต่อหมัดมือเปล่าของจวงจิน

“แม่ง คนนั้นมันเป็นใคร? กูไม่เคยเห็นเบอร์หนึ่งแบบนี้ในถนนเหลยหยาง!”

ตอนนี้พี่เฟยมองจวงจินอย่างไม่ละสายตา เขาค่อนข้างประหลาดใจที่เห็นว่าอีกฝ่ายสามารถสู้กับคนดุร้ายอย่างแจ็กได้อย่างสูสี

“ลูกพี่คนนั้นดูเหมือนจะเป็นประธานสมาคมชิงจุน ครั้งที่แล้วฉันไปเจียงไห่และมีเพื่อนคนหนึ่งอยู่ในสมาคมชิงจุน” ตอนนี้มีลูกน้องคนหนึ่งได้ไขข้อสงสัยในใจของพี่เฟย

"พระเจ้า..."

ความสงสัยหายไปพี่เฟยทนไม่ได้จนแทบจะจะอักเลือดออกมา

เย็ดแม่！เมื่อกี้กูไปข่มขู่ประธานสมาคมชิงจุน?

พี่เฟกลัวมากจนไม่สามารถพูดอะไรได้ในขณะนี้ แต่มีลางสังหรณ์ในใจว่าเหลยหยางกำลังจะเปลี่ยนไป!

คนของสมาคมชิงจุนมาปรากฏตัวในเหลยหย่างคงไม่ชืเรื่องธรรมดาแน่นอน ในฐานะนักเลงอาวุโส พี่เฟยก็มีความคิดของตัวเองในเรื่องนี้เช่นกัน

"อ๊ะ!"

ขณะที่พี่เฟยกำลังคิดเกี่ยวเรื่องนี้ ก็เสียงกรีดร้องของคนๆหนึ่งดังขึ้นจากระยะไกล

เมื่อดูดีๆเป็นเสียงโอดครวญของ แจ็กขณะล้มลงกับพื้น

หลังจากที่จ้วงจินล้มแจ็กเพียงหมัดเดียว เขาก็ถ่มน้ำลายอย่างเหยียดหยาม "หัวหน้าสมาคมเก้าแค่นี้เนี่ยเหรอ"

เซียวชุ่นอดหัวเราะไม่ได้: “ฮ่าฮ่า หัวหน้าอย่างเขาเมื่อเทียบกับประธานสมาคมอย่างคุณต้องต่างกันมากอยู่แล้ว!”

“ฉันเคยได้ยินชื่อเด็กคนนี้ในเจียงไห่มาก่อน มาครั้งนี้อยากจะประลองกับมันมานานแล้วใครจะไปคิดว่ามันจะอ่อนแอขนาดนี้!”

ขณะพูดจวงจินก็เบ้ปากและมอง แจ็กซึ่งหมดสติอยู่บนพื้นด้วยความรังเกียจ

ขณะเดียวกันการต่อสู้ของอีกเจ็ดครั้งก็สิ้นสุดลงในที่สุด!

ศึกครั้งแรกระหว่างสมาคมชิงจุนและสมาคมมังกรเก้า สุดท้ายก็จบลงด้วยชัยชนะของสมาคมชิงจุน โดยการนำของจวงจินทั้งแปดคนสามารถเริ่มต้นได้ด้วยดี

“ผู้ชายผมหัวเขียวนั่น...ไม่ต้องมอง...แกนั่นแหละ...รีบมาทางนี้!”

เซียวชุ่นชี้ไปยังพี่เฟยที่มุมกำแพง "หัวเขียว" ที่ยอดเยี่ยมของอีกฝ่ายโดดเด่นมากเกินไป เป็นไปไมได้ที่จะมองไม่เห็น

"พี่...พี่...พี่ใหญ่ ผม...ผม..."

เมื่อเดินมาหน้าเซียวชุ่น พี่เฟยพูดตะกุกตะกักอยู่นาน สุดท้ายเขาก็ไม่พูดอะไรออกมาเป็นคำ

เมื่อเห็นเช่นนี้เซียวชุ่นก็ตบไหล่เขาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หนุ่มน้อย สีผมที่แปลกประหลาดของนายดึงดูดใจฉันได้สำเร็จแล้ว และตอนนี้ฉันจะมอบงานใหญ่ให้นาย!”

พี่เฟยมองเซียวชุ่นด้วยความประหลาดใจโดยไม่รู้ว่าชายคนนี้จะมอบงานใหญ่แบบไหนให้เขา

“ฉันจะให้นายพาคนทั้งแปดคนนี้ไปส่งถานห้าวฮั่นและฝากบอกถานห้าวฮั่นสองสามคำ” เซียวชุ่นกล่าวต่อ

เมื่อได้ยินเช่นนี้สีหน้าของพี่เฟยก็ซีดราวกับน้ำค้างและโกหกอย่างเร่งรีบ: “โอ้ พี่ใหญ่ ผมเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้ปิดเตาที่บ้านผมต้องรีบกลับ!”

เซียวชุ่นก็ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่เขายิ้มและพูดว่า “เจ้าหนุ่มคนนี้ใจดำจริงๆ!”