บทที่ 553 ลงมือ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา สำนักงานใหญ่ถานซื่อกรุ๊ป

“คุณได้นัดไว้ไหมครับ？”

รปภ.มองดูเด็กหนุ่มผมเขียวที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าระแวดระวัง

เด็กหนุ่มผมเขียวตอบอย่างเย่อหยิ่ง: "แกคิดว่าฉันเป็นพวกที่สามารถนัดได้งั้นเหรอ?"

"หน้าตาที่เคารพ" ของลูกไม่ต้องนัดใครเลย ถ้าเขาไปเล่นละคร เขาจะเป็นคนเลว ซึ่งสามารถพรรณนาได้อย่างแน่นอน

“หากไม่มีการนัดหมาย ผมไม่สามารถให้คุณเข้าไปไม่ได้ เพราะที่นี่คือสำนักงาน” รปภ. พูดอย่างเป็นทางการ

แน่นอน พี่เฟยไม่ใช่คนมีเหตุผล เขาจะไปไหนก็ได้ที่ตามเขาต้องการ!

เมื่อคิดเช่นนี้ เสี่ยวเฟยก็ไม่เสียเวลา ให้ลูกน้องสองคนจับรปภ.ออกไปและเดินเข้าไปด้วยเย่อหยิ่ง

เขาไม่พูดอะไรสักคำ เสี่ยวเฟยไปโผล่ที่ชั้นสิบแปดเขตสำนักงานบริหารด้วยความเย่อหยิ่ง

เมื่อเขากำลังจะก้าวเข้าไปในประตูกระจก พนักงานต้อนรับสาวคนหนึ่งก็ขวางเขาไว้

“คุณคะ เขตสำนักบริหารไม่ได้อนุญาตให้เข้าไปโดยพลการ”

เสี่ยวเฟยผิวปากเบาๆไปทางพนักงานต้อนรับขยิบตาและพูดว่า “น้องสาว ฉันมาหาเจ้านายถานของคุณ ช่วยแจ้งให้ที”

“คุณมาหาประธานถาน”

แผนกต้อนรับมอง เสี่ยวเฟยด้วยความสงสัยยิ่งดูก็ยิ่งสงสัย ด้วยพฤติกรรมของชายคนนี้จะเกี่ยวข้องกับประธานถานได้อย่างไร!

แต่ถึงจะคิดอย่างนั้น แผนกต้อนรับก็รีบโทรหาเสี่ยวเหม่ยเลขาของท่านประธานและรายงานเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างที่โดดเด่นของเสี่ยวเหม่ยก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู

เสี่ยวเฟยไม่เคยเห็นคนแบบนี้มาก่อน ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยแววตาอันชั่วในทันที

เมื่อเห็นเช่ยนี้เสี่ยวเหม่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถูกเหยียดหยามและถามทันทีว่า “คุณมาหาประธานถานมีเรื่องอะไร?”

เสี่ยวเฟยกลืนน้ำลายอย่างแรงและตอบว่า "อ่อ ลูกพี่ผมให้พาคนมาส่งและฝากมาบอกว่า"

“หมายความว่าไง?” เสี่ยวเหม่ยงง

เสี่ยวเฟยขี้เกียจพูดเรื่องไร้สาระ เขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา คลิกที่รูปแล้วยื่นให้เสี่ยวเหม่ย: "ให้ประธานถานดูสิแล้วเขาจะเข้าใจเอง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสี่ยวเหม่ยก็มองไปด้วยความสงสัย และเห็นใบหน้าที่หมดสติของแจ็กทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป พยักหน้าให้เสี่ยวเฟยที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า "ตามฉันมา!"

สิบนาทีต่อมา เสี่ยวเฟยเดินออกมาจากห้องทำงานของประธานด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายมาก เมื่อเขาผ่านแผนกต้อนรับก็ไม่วายที่จะหยอกล้อหญิงสาวแล้วเดินออกไป

เมื่อเทียบกับท่าทางที่สงบของเขา ถานห้าวฮั่นในห้องทำงานกลับมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

ขณะนี้เสี่ยวเหม่ยเดินเข้าไปในห้องทำงานพร้อมกับกองเอกสาร เมื่อเห็นท่าทางที่กำลังโมโหของเขาเธอจึงถามเสียงเบาว่า "ประธานถาน เกิดอะไรขึ้น?"

ประธานถานกล่าวอย่างดุดัน: "ไอ้เซียวชุ่นสารเลว มันไม่ไว้หน้าฉันแม้แต่นิด!"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เสี่ยวเหม่ยก็อดไม่ได้ที่จะคิดตำหนิในใจ: ในเมื่อคุณส่งนักฆ่ามายั่วยุเขา ถ้าเขาไว้หน้าก็คงแปลก!

ทันใดนั้นถานห้าวฮั่นซึ่งเดิมเคร่งเครียดจู่ๆก็แหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าและหัวเราะเสียงดัง: "ฮ่าฮ่า ให้ฉันโจมตีเข้าไป น่าสนใจ"

นี่เป็นคำพูดที่เซียวชุ่นฝากเสี่ยวเฟยมาบอกถานห้าวฮั่น ซึ่งบ่งบอกชัดเจนแล้วว่าไม่สามารถอยู่ร่วมโลกได้

หลังจากคิดถึงความยโสของเซียวชุ่น ถานห้าวฮั่นก็โยนที่เขี่ยบุหรี่ลงบนพื้นอย่างแรง จะไม่มีความสงบอีกต่อไป

“เธอไปติดต่อซาไห่ให้เขาไปรอฉันที่สำนักงานสมาคมคคืนนี้ ขณะเดียวกันให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์กาแล็กซี่เทคโนโลยีชีวภาพเร่งการถ่ายทำโฆษณาทันที ฉันจะดูว่าไอ้สารเลวเซียวชุ่นมีสิทธิ์อะไรมาเย่อหยิ่งกับฉัน!”

"ได้ค่ะ"

เสี่ยวเหม่ยพยักหน้าและหันหลังเดินออกจากห้องทำงาน เริ่มดำเนินเรื่องที่ถานห้าวฮั่นสั่งทันที

ขณะเดียวกันเธอก็ยังไม่เข้าใจการกระทำของเซียวชุ่น เป็นเรื่องสิ้นคิดที่สร้างความโกรธเคืองให้ถานห้าวฮั่นหลังจากทำงานร่วมกัน