บทที่ 558 ดึงไอ่อ้วนหวางมาเป็นพวก

เมื่อลูอิสกล่าวเช่นนั้นสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

เท่าที่เขาดูมา แม้ว่าเซียวชุ่นจะเก่งขนาดไหนก็ไม่มีทางเอาชนะเขาที่เปิดลายทิพย์ทั้งหมดภายใน 10 นาที นี่คือความมั่นใจของเขา

เมื่อเห็นเช่นนี้เซียวชุ่นอดหัวเราะไม่ได้: “ฮ่าฮ่า ไม่รู้ว่านายเคยได้ยินคำกล่าวโบราณของฮั๋วเซี่ยหรือไม่”

“อะไรนะ?” ลูอิสไม่เข้าใจ

“ตีเหล็กคนตีต้องแข็งแกร่ง!” เซียวชุ่นพูดเสียงดัง: “แม้ว่าฉันจะยอมรับว่าลายทิพย์ของนายมีพลังมาก แต่นายอย่าลืมว่ากำลังภายนอกเป็นแค่กำลังภายนอก มีแค่ความแข็งแกร่งของร่างกายต่างหากที่เป็นความสำเร็จของนักบู๊”

หลังจากฟังคำพูดของเซียวชุ่นลูอิสก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ภาษาจีนของเขาดีมากและแน่นอนว่าเขาเข้าใจว่าเซียวชุ่นหมายถึงอะไร

“คืนพรุ่งนี้ฉันจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริงคืออะไร ฉันหวังว่าเมื่อถึงตอนนั้นนายจะไม่กลับคำ” เซียวชุ่นยิ้ม

ขณะเดียวกัน หงส์แดงที่กำลังจดจ่ออยู่กับการแกะสลัก ยังคงยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากของเธอ แต่ลูอิสและเซียวชุ่นมองไม่เห็นเสน่ห์นี้ของเธอ เพราะมันถูกบังด้วยผมที่ยาวราวกับน้ำตก

“ฉันไม่เคยผิดคำพูด!”

ลูอิสจ้องเซียวชุ่น ตาเขม็ง แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยคำพูดที่จริงจัง เมื่อเห็นเช่นนี้เซียวชุ่นจนปัญญาแล้วฝืนยิ้ม: “ฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะกลายร่างเป็นหมูอีกแล้ว”

"ติ๊งต่อง!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงกริ่งประตูบ้านดังขึ้น

เนื่องจากนางมังกรสามออกไปซื้อผัก เซียวชุ่นจึงต้องเดินไปเปิดประตูเอง

ทันทีที่ประตูเปิด ใบหน้าที่ประจบสอพลอของ ไอ่อ้วนหวางก็มองเขา

“ฮ่าๆ ลูกพี่!”

“เอ่อ นายมาที่นี่ทำไม” เซียวชุ่นพูดไม่ออก

ไอ่อ้วนหวางไม่สนใจการต้อนรับแขกของเซียวชุ่นมากนัก และพูดโดยไม่สนใจว่า "วันก่อนฉันบอกคุณไม่ใช่หรือว่าจะนำบุหรี่มาให้ เมื่อวานนี้มีธุระจึงล่าช้า วันนี้ว่างเลยตั้งใจมาให้คุณตกใจ!”

พูดจบเขาก็ชี้ไปที่กล่องกระดาษแข็งขนาดใหญ่สองกล่องที่เท้าของเขา

สำหรับเรื่องที่เขาหาบ้านของเซียวชุ่นเจอได้อย่างไรความจริงมันไม่ใช่เรื่องยาก

เมื่อวานวันก่อนเขาได้นามบัตรของเซียวชุ่น และเช้านี้เขาไปบริษัทสตาร์ไลท์ตามนามบัตรและมาที่นี่โดยการแนะนำของเหยาเสิน

จะเห็นได้ว่า เหยาเสินมีความสุขมากที่ได้เห็นเซียวชุ่นเข้ากันได้ดีกับคุณชายทั้งหลายในเหลยหยาง ท้ายที่สุด อย่างไรเสียนี่ส่งผลดีต่อการพัฒนาธุรกิจของพวกเขาหลังจากนี้มาก

“ขอบคุณ” เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อยเมื่อมองกล่องกระดาษแข็งขนาดใหญ่สองกล่องที่เท้าของไอ่อ้วน

ไอ่อ้วนโบกมือแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา: “ลูกพี่ เราเป็นอะไรกัน พูดกับฉันแบบนี้เกรงใจกันมากเกินไป!”

เมื่อพูดเช่นนี้แล้วเขาก็หยุดครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเงยหน้ามองเซียวชุ่นทันที และรีบพูดว่า: “ลูกพี่ คุณยังมีเม็ดนั้นอยู่หรือเปล่า ให้ฉันอีกเม็ดเถอะ หลังกินแล้วฉันรู้สึกดีขึ้นมาก!"

ตั้งแต่กินยาลูกกลอนโดยคิดว่าลองดูเมื่อคืนก่อน ชายอ้วนรู้สึกว่าอาการต่างๆทั้งหอบหืด เหงื่อออกตอนกลางคืนดีขึ้นมาก และไม่เฉื่อยชาเหมือนเมื่อก่อน ร่างกายดูอิ่มเอิบมีชีวิตชีวา

ความรู้สึกนี้ทำให้เขามีความสุขมาก เมื่อวานเขายุ่งกับการจัดการเรื่องต่างๆในบริษัทและเพื่อทำให้พ่อมองเขาเปลียนไป

“นายคิดจริงๆ เหรอว่าของพวกนี้มันคือลูกอมที่จะกินเมื่อไหร่ก็ได้”

เมื่อเห็นสายตาที่คาดหวังของไอ่อ้วนเซียวชุ่นดูหดหู่เล็กน้อย