บทที่ 587 ผู้หญิงขี้งอน

ช่วงสุดท้ายของงานประมูล เซียวชุ่นไม่มีความจำเป็นต้องแข่งขันต่อไป

สมควรจะออกโรงก็ได้ออกไปแล้ว ไม่มีความจำเป็นที่ต้องใช้เงินฟุ่มเฟือย

การบริจาค 500 ล้านแบบหนึ่ง เพียงที่จะเทียบได้กับธุรกิจระดับสูงสุดเหล่านั้นสำหรับการช่วยเหลือสถานการณ์ภัยพิบัติที่เป่ยหยาง แต่ว่ายังเป็นแค่การบริจาคของเซียวชุ่นเท่านั้น

โชคดีที่ ครั้งก่อนตั้งแต่สมาคมมังกรเก้าเดิมของซาไห่นั้นได้ได้รับเงินจำนวนไม่น้อย ไม่อย่างนั้น เขาก็จะไม่มีศักยภาพจริงๆที่จะมาช่วยเหลือเป่ยหยางล่ะ

ไม่ต้องมองว่าเซียวชุ่นหาเงินมาได้อย่างรวดเร็ว การใช้เงินนั้นก็เหมือนดั่งสายน้ำไหล

งานประมูลของรายการต่อไปก็ไม่ได้มีอะไรดี มีเพียงแค่สินค้าประมูลของหลิวหยู่เฟยที่ถูกประมูลด้วยราคาที่สูงของโจวเสี่ยวปิน

แต่ “ราคาสูง”ของเขานั้นเทียบกับ 500 ล้านของเซียวชุ่นแล้ว ในความเป็นจริงไม่มีค่าพอที่จะพูดถึง หลังจากมีตัวเลขที่น่าตื่นตาตื่นใจแล้ว หุ้นส่วนทุกคนก็เกิดความหน้าชากับจำนวนเลยนี้ ไม่ได้มีความความตื่นเต้นเหมือนกับเมื่อตอนแรกเริ่มเช่นเดิม

สี่ทุ่มตรง งานประมูลไปจบสิ้นตรงตามเวลา

ตามที่ตัวเลขที่ทางด้านผู้จัดงานทำสถิติออกมา งานบริจาคครั้งนี้ได้รับเงินบริจาคทั้งหมด 800 กว่าล้าน หนึ่งในนั้นส่วนใหญ่เป็นเงินของเซียวชุ่นควักออกมา ถึงยังไงก็เป็นชุดราตรีชุดนั้นของโม่ยี่ไป๋ ได้เป็นการจัดหารวบรวบแล้วเงินทุน 500 ล้าน

รอจนถึงงานจบ มีเศรษฐีมากมายของพื้นที่เป่ยหยางที่มีได้ละทิ้งอคติไปเมื่อกี้ เดินเข้ามาข้างๆเซียวชุ่นทีละคน อยากที่จะเข้ามาทำความรู้จักกับผู้ยิ่งใหญ่ที่นำเงินสด 500 ล้านออกมาคนนี้

ระหว่างที่ทำความรู้จักกันอยู่นั้น พวกเศรษฐีเหล่านี้มีท่าทีที่ต่ำมาก อยากที่จะประจบสอพอเอาใจ ถึงแม้ประจบประแจงไม่สำเร็จ แต่สามารถที่จะทำความรู้จักมักคุ้นกันไว้ก็ดี เพื่อที่วันหลังที่เจอกันจะได้คุยกันได้สักหน่อย

สำหรับสิ่งนี้ แม้ว่าเซียวชุ่นจะหงุดหงิดมากก็ตาม แต่ก็เป็นอ้อยเข้าปากช้าง

ความปังของสินค้าหุ้ยเชิงหยวนในตอนนี้ก็มักจะมีจำกัดอยู่ที่เจียงไห่รุ่นแรก แม้ว่าเหลยหยางไม่ได้มีการเปิดขยายตลาดอย่างสมบูรณ์ทั้งหมด ถ้าต้องการที่จะครองตลาดในตประเทศละก็ ก็ต้องทำความรู้จักกับประธานเหล่านี้ไว้ก่อน วันหลังจะได้เดินเรื่องขยายกิจการให้ใหญ่โตขึ้น

“ฮาฮา ประธานเซียววางใจ วันหลังคุณมาที่เหลยหยางดำเนินธุรกิจ พวกเราหุ้นส่วนทุกคนจะช่วยเหลือคุณอย่างเต็มที่แน่นอน พวกเราเป็นคนพื้นที่ก็ไม่มีบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพแห่งไหนที่จะสามารถมีฝีมือขนาดนี้ เมื่อวันนั้นมาถึง ก็เป็นเหมือนเป็นส่วนที่เติมเต็มช่องว่างที่เหลือ”

เหล่าเศรษฐีในพื้นที่เหลยหยางได้ฟังนึกไม่ถึงเลยว่าเซียวชุ่นกำลังบุกตลาดผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพ ก็วางใจไม่น้อยทีเดียว อย่างไรเสียก็ไม่มีใครอยากให้อยู่ในเขตแดนของตัวเอง เจอเข้ากับศัตรูตัวฉกาจเบอร์หนึ่ง

เซียวชุ่นพยักหน้าให้ทุกคนที่อยู่ข้างเขา พูดน้ำเสียงเป็นกันเอง :

“ได้เลยได้เลย พวกเราสตาร์ไลท์ขณะนี้ยังกำลังดำเนินการพัฒนาตลาดของพื้นที่เหลยหยาง ระยะเวลาในช่วงนี้น่าจะไม่มีการปรับกลยุทธ์ในระยะที่ 3 ออกมา แต่ในเมื่อทุกคนบอกแบบนี้ผมก็อยากที่จะปฏิเสธการเชื้อเชิญได้ หลังจากที่ผมกลับไปจำเป็นต้องทำแผนงานในเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างแน่นอน”

“งั้นผมก็ยินดีรอคอยคุณเซียวมาเยี่ยมเยียนอย่างใจจดใจจ่อ ถึงเวลานั้นสามารถเสนอตัวช่วยคุณก่อนอย่างแน่นอน”

หลังจากนั้น ทั้งสองคุยกันต่อ 2-3 ประโยค ก็บอกลาแยกกันไปทางใครทางมัน

ทันใดนั้น ทางด้านโม่ยี่ไป๋มองเซียวชุ่นด้วยท่าทางเหมือนคิดอะไรอยู่ : “ทำไมฉันรู้สึกว่าวันนี้ที่นี่คุณเหมือนจงใจทำตัวเด่นออกนอกหน้ามาก”

ได้ยินดังนั้น เซียวชุ่นยิ้มอย่างไม่มีไรจะพูดออกมา : “เฮอเฮอ ทำไม่คุณพูดอย่างนั้นละ?”

“นายคิดวางแผนการตลาดที่เป่ยหยางใช่ไหม? ตั้งใจที่จะให้พวกเศรษฐีในพื้นที่ทำความรู้จักกับคุณและเห็นศักยภาพของบริษัทสตาร์ไลท์ในงานประมูลนี้ เพื่อที่วันหลังจัดตั้งสำนักงานของสตาร์ไลท์อื่นๆขึ้นที่นี่อย่างไม่มีปัญหา”

พูดอย่างมืออาชีพในการประกอบธุรกิจ บนใบหน้าของโม่ยี่ไป๋สีหน้าเปลี่ยนไปครุ่นคิดเล็กน้อย

ลูกสาวเขา เด็กสาวเหล่านี้แต่ละคนแข่งกันฉลาดจริงๆเลย!

ในใจรู้สึกปลงแล้ว เซียวชุ่นยิ้มเขินๆ : “อะไรกัน ผมมีความคิดที่ฉลาดเหมือนคุณที่ไหนกัน ผลแค่อยากให้ประชาชนของเป่ยหยางได้แสดงศักยภาพออกมาแค่นั้น”

โม่ยี่ไป๋จ้องมองเสียวชุ่นด้วยสายตาที่เกลียดชัง: “ฮึ แสแสร้งกับฉันให้มันน้อยหน่อย ฉันยังไม่รู้ว่าคุณคิดยังไงเลย?”

ในเมื่อพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เซียวชุ่นก็ไม่ได้อยากแสแสร้งให้เสียแรงเปล่าๆ พยักไหล่พร้อมพูดเสียงห้วนๆ : “ก็ได้ ผมยอมรับ ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ”

“เมื่อกี้ฉันเพิ่งพูดไปทำไมคุณถึงใจดี เต็มใจที่จะเอาเงิน 500 ล้านมาซื้อชุดราตรี ที่แท้เป็นแค่เพียงการเชื่อมความสัมพันธ์แฝงอยู่”