บทที่ 586 กูปล่อยให้มึงบ้า

เสียงของเชียวชุ่นราวกับก้อนหินธรรมดาก้อนหนึ่งที่ถูกโยนเข้าไปบนผืนผิวน้ำอันสงบนิ่ง ขจัดระลอกคลื่นที่อยู่ในใจของทุกคน

หลังจากนั้นไม่นาน จากระลอกคลื่นกลับกลายเป็นคลื่นที่โหมกระหน่ำ

“คุณพระช่วย! สองร้อยล้าน”

“พ่อหนุ่มคงไม่ได้พูดมั่วใช่ไหม?”

“เฮ้ย ฉันบอกว่าคุณซี้ซั้วทำใช่หรือเปล่า ถ้าเกิดเอาเงินออกมาไม่ได้ละก็ ถึงเวลาจะจ่ายต้องรับผิดชอบทางกฎหมายนะ!”มีคนตะโกนมาทางเซียวชุ่น

แม้นี่ไม่ใช่งานประมูลที่ต้องระวังตัวงานหนึ่ง แต่ก็มีผลทางกฎหมายพร้อมทุกอย่าง ถ้าหากมีการจับปลาในน้ำขุ่นพรรคนั้นไม่แน่ว่าอาจจะประกาศไม่ขายเลย ทางการที่เกี่ยวข้องคงจะไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่

ถึงอย่างไรเหตุสุดวิสัยตรงหน้า เพื่อความชอบธรรมที่ไม่ให้ใครมาข่มเหงและการก่อกวนได้

ท่ามกลางเสียงครหาของทุกคน โม่ยี่ไป๋ยืนขึ้นเดินเข้าไปตรงหน้าเซียวชุ่น แล้วแสดงสีหน้ายิ้ม : “ผมรับประกันให้เขาได้!”

ทันใดนั้น เสียงครหาหายไปทัน

คนที่สามารถทำให้โม่ยี่ไป๋ออกหน้ามารับประกันได้ ตัวตนของเด็กหนุ่มคนนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ในสถานการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้ แม้แต่เสิ่นโม่หานก็คาดไม่ถึง

ในมุมมองของเขา 50 ล้านก็เพียงพอที่จะให้เซียวชุ่นหยุดชะงักได้แล้ว แต่คาดไม่ถึงว่าฝั่งตรงข้ามไม่ได้เดินตามเกมที่วางไว้ หลังจากที่โจวเสี่ยวปินเปิดราคามา 80 ล้าน ก็ดึงราคาพุ่งตรงขึ้นไปถึง 200 ล้าน

เทียบกับก่อนหน้านี้เขาก็ถูกวิจารณ์เป็นอย่างมาก แต่

กัดฟันกรอดๆ เสิ่นโม่หานเพิ่มราคาอีกครั้ง : “210 ล้าน!”

“220 ล้าน!” โจวเสี่ยวปินหน้าเขียว ในตอนนี้ก็ต่อสู้จนถึงที่สุด

ราคา 200 ล้านหยวน สำหรับฐานะอย่างพวกเขาแล้ว ไม่นับเป็นสินค้าที่ราคาถูกเลย แต่เพื่อศักดิ์ศรี พวกเขาเพียงแค่กัดฟันทำต่อไป

ถูกชายนิรนามคนหนึ่งปราบความน่าเกรงขามไว้ วันหลังทั้งสองคนจะยังมีชีวิตรอดอยู่ที่เป่ยหยางได้อย่างไร?

“เฮอเฮอ เมื่อกี้ทั้งสองคนยังแข่งกันอัพราคากันอย่างสนุกอยู่เลย ทำไมตอนนี้มีบางคนตามไม่ทันแล้ว ไม่สนุกเลยจริงๆ!”

ยิ้มอย่างดูถูก เซียวชุ่นเหลือบตามองดูเสิ่นโม่หานและโจวเสี่ยวปินทั้งสองคนอย่างไม่แยแส ทันใดนั้นเขาพูดสิ่งที่น่าตกใจมากที่สุด : “300 ล้านหยวน!”

ทุกคนได้ยินสิ่งนี้ ได้แต่มองกันไปมองกันมา แทบจะสามารถมองออกเลยว่าสีหน้าของแต่ละคนนั้นรับรู้ได้ถึงความช็อกอย่างหนัก

นี้ไม่ใช่คนที่อัพราคาไม้กวนอุจจาระเพียงแค่หนึ่งหยวนคนนั้นหรือ?

หรือว่าในปากของเสี่ยวปินยังมีเศษเหรียญอยู่

เยสแม่ม เศษเหรียญบ้านใครมีค่าขนาดนั้น กูยังไม่เคยเห็นมากก่อนเลย!

เสิ่นโม่หานชี้นิ้วไปที่เซียวชุ่น : “แก.....”

ไม่รีรอให้เขาพูดจบ เซียวชุ่นพูดด้วย้สียงเย็นชา “ถ้ายังไม่อยากเสียปลายนิ้วไปละก็ ผมขอแนะนำให้คุณรีบเก็บของออกไปเดี๋ยวนี้”

คำพูดเพิ่งจะออกมา เสิ่นโม่หานรู้สึกได้ทันทีว่าขณะนี้ได้มีพลังอาฆาตวนเวียนอยู่รอบตัวเขา ประหนึ่งว่าเขาอยู่ในอุโมงค์น้ำแข็งที่มืดแปดด้าน

ในเวลาเดียวกันเขาสามารถได้ยินคำพูดเช่นนี้ของเซียวชุ่นอย่างชัดเจน แต่ไหนแต่ไรชายที่เชื่อมันว่าตัวเองเก่งกว่าผู้อื่นมีให้เห็นได้น้อยมาก ในใจอดไม่ได้ที่จะมีความกลัวขึ้นมา

เขาโกรธแต่ก็เก็บนิ้วที่ชี้ไปยังเซียวชุ่นกลับมา แต่ปากก็ไม่ยังไม่ยอมรับว่าตัวเองด้อยกว่า : “แล้วนายจะต้องชดใช้!”

ดูจากประโยคเสิ่นโม่หานที่เก่งกาจ เซียวชุ่นพูดพร้อมยักไหล่ :“ราคาผมได้เสนอไปแล้ว คุณชายเสิ่นคุณละ? ”

ไปไปมามา เสิ่นโม่หานรู้สึกว่าหน้าของตัวเองแสบร้อนเจ็บปวด ในตอนนั้นเขาเหมือนกับถูกคนตบหน้าหนึ่งครั้ง แต่ตัวเองไม่มีปัญญาสู้กลับ