บทที่ 585 เล่นให้ถึงที่สุด

สำหรับของของโม่ยี่ไป๋นั้นโจวเสี่ยวปินมุ่งมั่นจะเอามาให้ได้ ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะเคยถูกบีบบังคับให้ยอมแพ้ไปหลายครั้งในตัวของ “ไอดอลหญิงของชาติ” แต่ก็ยังยากที่จะเปลี่ยนแปลงความเป็นแฟนคลับที่คลั่งไคล้ของเขาได้

แน่นอนว่า ราคาที่เขาเสนอออกมาตอนนี้ก็พอที่จะเอามาเปรียบเทียบในฐานะได้

และในขณะที่โจวเสี่ยวปินกำลังเบิกบานใจอยู่นั้น ก็มีอีกเสียงหนึ่งลอดออกมาอย่างไม่เข้ากับสถานการณ์

“ยี่สิบล้าน!”

คนที่เสนอราคาน่าทึ่งนี้ ก็คือเสิ่นโม่หานคุณชายเสิ่นนั่นแหละ!

เขาแอบรู้สึกดีกับโม่ยี่ไป๋มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยแล้ว ในช่วงเวลาที่ว้าวุ่นยิ่งเป็นการทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง แค่เพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก!

แต่น่าเสียดาย บุปผาโปรยร่วงด้วยมีใจ สายนทีไหลผ่านไร้ไมตรี

ความดีของเขาถูกปฏิเสธไปนับครั้งไม่ถ้วน ต่อให้เป็นเช่นนี้ เสิ่นโม่หานก็ยังคงไล่ตามอย่างเต็มที่ชนิดที่ว่าไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา

วันนี้ เขาตัดสินใจที่จะไม่ถ่อมตัวอีกต่อไป ต้องให้โม่ยี่ไป๋รู้ให้ได้ว่าถ้าไปไม่ถึงจุดหมายก็จะไม่มีวันตายใจ

บังเอิญไหมล่ะ คนที่จะไม่ถ่อมตัววันนี้ ไม่ได้มีแค่เสิ่นโม่หานคนเดียวซะด้วย!

“ยี่สิบล้านเอ็ด!”

เซียงชุ่นชูป้ายในมือขึ้นอย่างเฉื่อยๆ สีหน้านั้นของเขาช่างกำเริบอย่างถึงที่สุด!

“จริงๆแล้วคุณเข้าร่วมการประมูลฉันดีใจมากนะ แต่ราคาของคุณช่วยจริงจังหน่อยได้ไหมเนี่ย?” โม่ยี่ไป๋หมดคำจะพูด

เซียวชุ่นแข่งขันกับคนอื่นเพื่อตัวเอง โม่ยี่ไป๋รู้สึกดีใจอย่างมาก แต่ข้อบกพร่องเดียวที่เธอรู้สึก ก็คือการเสนอราคาที่มาแบบไม่ทันให้คนได้ตั้งตัว

ทันใดนั้น เสิ่นโม่หานที่นั่งอยู่แถวหน้าก็โกรธเคืองขึ้นมา กระโดดออกจากเก้าอี้ หันมารอเซียวชุ่นอยากดุดัน สีหน้าดุร้าย:

“นี่คุณหมายความว่าไง！”

“ฮึ ก็อย่างว่าคนทำค้าขายเล็กๆ ก็ให้ค่าได้แค่นี้แหละ!”

โจวเสี่ยวปินในตอนนี้ก็ทนไม่ได้ที่จะต่อว่าการกระทำของเซียวชุ่น คำพูดเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

เถ้าแก่ทั้งสองพูดแล้ว คนที่เหลือก็เข้ามาร่วมวงด้วย หัวชนกันพูด

“ทีนี้มีโชว์ดีๆดูแล้ว แค่แป๊ปเดียวกีปัญหากับเถ้าแก่ใหญ่แห่งเป่ยหยางทั้งสองเลย ไอ่เด็กมีปัญหาใหญ่แล้ว!”

“แม่ง นึกไม่ถึงเลยว่าในงานคืนนี้จะมีโชว์เด็ดๆแบบนี้ด้วย ต่อให้ไม่ได้อะไรกลับไปเลย ก็คุ้มแล้ว!”

“ใช่ไหมล่ะ ก็แค่เพื่อนฉันที่เป็นนักข่าวไม่ได้เข้ามา ไม่งั้นงานประมูลคืนนี้คงจะได้ซีนสุดยอดขึ้นข่าวหน้าหนึ่งเป็นแน่!”

…….

ในท่ามกลางเสียงพูดคุยมากมาย เซียวชุ่นเหลือมองเบาๆไปที่เสิ่นโม่หานที่กำลังโมโหขุ่นเคือง แล้วมองต่อไปที่โจวเสี่ยวปินที่สีหน้าดูถูก หัวเราะพูด:

“ผมว่าพวกคุณเข้าใจอะไรผมผิดหรือเปล่า?”

“เข้าใจผิด?” เสิ่นโม่หานหัวเราะเยาะเย้ย: “ฮึฮึ แกมีค่าอะไรให้ฉันเข้าใจผิดด้วยเหรอ?”

“คนบางคนก็แบบนี้แหละ คิดว่ามีเงินในกระเป๋านิดหน่อยก็อวดอย่างถึงที่สุด นี่เรียกว่าอะไรนะ…อ่อใช่…พวกเศรษฐีใหม่!”

โจวเสี่ยวปินหัวเราะเยาะเย้ยเบาๆ ทีท่าเย่อหยิ่งอย่างมาก

เฉ่าหว่านฉิงเห็นแบบนั้น รู้สึกว่าต้องควบคุมสถานการณ์สักหน่อยแล้ว ถ้าวุ่นวายแบบนี้ต่อไป งานประมูลคืนนี้คงจะยุ่งเหยิงเป็นแน่

“คุณผู้ชายท่านนี้คะ” รบกวนคุณช่วยจริงจังหน่อยค่ะ นี่เป็นงานประมูลการกุศลนะคะ เงินการกุศลที่ได้เราจะต้องนำไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยค่ะ ถ้าคุณยังปั่นป่วนแบบนี้อยู่ ฉันคงต่อให้ทีมงานเชิญคุณออกไปค่ะ”

ได้ยินแบบนั้น เซียวชุ่นพูดด้วยสีหน้าจริงจัง: “งั้นผมรบกวนถามคุณคุณเฉ่าท่านนี้หน่อยครับ หรือว่าเงินของพวกเขาคือเงิน ส่วนเงินของผมไม่ใช่เงินเหรอครับ หรือว่าคุณไม่เห็นค่าเงินยี่สิบล้านเอ็ดนี้ของผม?”

ก็ใช่ จิตใจที่อยากจะช่วยเหลือผู้ประสบภัยของเซียวชุ่นนั้นคือความจริง