บทที่ 584 สิบล้านเอ็ด

สามรอบถัดมาของการประมูล เซียวชุ่นไม่ได้พูดราคาไปเรื่อย นี่ก็ทำให้นักประมูลทั้งหลายโล่งอกไปเต็มๆ

เพราะถ้าวุ่นเลวๆแบบนี้ต่อ คืนนี่สินค้าประมูลทุกชิ้นคงจะขายออกไปในราคาสูงลิบ!

เสิ่นโม่หานเพราะก่อนหน้านี้เสียทีให้เซียวชุ่นไป หลังจากนั้นก็ถ่อมตัวลงเล็กน้อย ป้ายในมือก็ชูขึ้นแค่ไม่กี่ครั้ง เห็นได้ชัดว่าทุ่มเต็มที่ รอคอยเหยื่อของตัวเอง

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง งานประมูลในตอนนี้ก็ดำเนินมาถึงครึ่งทางแล้ว ผู้คนก็ไม่ได้กระตือรือร้นมากอย่างตอนแรกแล้ว

สำหรับสถานการณ์นี้ เฉ่าหว่านฉิงคาดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เธอหันไปทางทีมงานที่อยู่ไม่ไกลออกแล้วพยักหน้าให้สัญญาณเล็กน้อย

ในทันที เสื้อผ้าชุดหนึ่งที่อยู่ในตู้กระจก ภายใต้การขยับของทีมงานทั้งสี่คน ค่อยๆถูกยกมาวางลงกลางเวที

แสงไฟที่ตัวส่องลงไปที่งานขาวบริสุทธ์ชิ้นนั้น ภายใต้แสงไฟแสดงความระยิบระยับออกมา

เห็นแบบนั้น เซียวชุ่นหัวเราะเบาๆ “ฮึฮึ คราวที่แล้วคุณก็ใส่เสื้อตัวนี้ไปรับรางวัลสินะ? จะว่าไปมันเหมาะกับคุณมากเลยนะ!”

ในสายตาของโม่ยี่ไป๋เผยความรู้สึกนึกถึงวันวานออกมา อดไม่ได้ที่จะนึกถึงค่ำคืนที่เคยทำให้เธอโด่งดังราวสายฟ้าแลบ

ดึงความคิดที่ลอยไปไกลกลับมา โม่ยี่ไป๋พูดอย่างนิ่งๆ: “มันเป็นเสื้อรบของฉัน ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นพยานเคียงคู่ฉันในทุกช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์นับครั้งไม่ถ้วน”

“ผมมองออกว่าในสายตาคุณรู้สึกเสียดายแค่ไหน”

ยกสายตาขึ้นมองโม่ยี่ไป๋ข้างๆ เซียวชุ่นสามารถมองออกจากสายตายของอีกฝ่ายว่ามันยากแค่ไหนในการตัดขาดความรู้สึกนั้น

พยักหน้าอย่างหมดหนทาง โม่ยี่ไป่อธิบายว่า: “เป่ยหยางมีความหมายกับฉันมาก ในเมื่อที่นี่มีปัญหา ฉันไม่ช่วยไม่ได้ อีกอย่างถ้าเทียบกับเครื่องประดับแพงๆพวกนั้น ฉันว่าที่มาของสิ่งนี้มันมีคุณค่าในการประมูลมากกว่า!”

ในขณะที่เซี่ยวชุ่นกับโม่ยี่ไป๋กำลังคุยกันนั้น บรรยากาศภายในงานก็เริ่มโกลาหลขึ้นมา สิ่งที่ทุกคนพูดคุยกันก็มีอยู่แค่อย่างเดียว ก็คือชุดราตรีบนเวทีนั้น

“ฮิฮิ ชุดที่คุณโม่เคยใส่นะ รบกวนทุกท่านช่วยให้เกียรตินายฮู๋ผมหน่อย ชุดนี้…….”

“บ้านแปะแกสิ เทียบกับเสื้อของไอดอลฉันแล้ว นายฮู๋ของแกไม่ใช่อะไรทั้งนั้นแหละ!”

“ผมว่าพวกคุณพอเถอะ บรรดาเถ้าแก่ข้างแถวหน้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย ชั้นว่าไม่มีเรื่องอะไรของพวกเราแล้ว!”

“ฉันไม่สนพวกเขาหรอกของชิ้นนี้ยังไงฉันก็ต้องได้มันมาให้ได้”

……

เห็นล่างเวทีผู้คนเริ่มค่อยๆกระฉับกระเฉงขึ้นมา เฉ่าหว่านฉิงยิ้มอ่อนๆ

ต่อด้วย เธอกลืนน้ำลายลงลำคอ: “อะแฮ่ม รบกวนทุกท่านเงียบลงหน่อยค่ะ!”

เพิ่งพูดจบ ล่างเวทีก็กลับเข้าสู่ความเรียบร้อยอีกครั้ง เสียงกระซิบพูดคุยอย่างไม่หยุดยั้งเมื่อกี้ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา

เห็นได้เลยว่า ตำแหน่งของเฉ่าหว่านฉิงในกลุ่มนักธุรกิจร่ำรวยรวมถึงดาราเหล่านี้!

“คิดว่าทุกท่านคงคอยไม่ไหวแล้วใช่ไหมคะกับการเสนอราคาต่อสินค้าประมูลที่ยี่ไป๋จัดมา? ไม่พูดไม่ได้เลยว่า นี่ช่างเป็นเสื้อที่มีความหมายมากมายเลยค่ะ”

พูดถึงตรงนี้ เฉ่าหว่านฉิงหยุดไปสักครู่ แล้วรีบพูดต่อ: “ต่างว่ากันว่าในตัวสิ่งของนั้นไม่ได้มีราคาอะไร แต่คนที่ให้ราคากับสิ่งของนั้นมีแต่เจ้าของของมันเท่านั้น!”

พูดจบ ภายในงานดังลั่นสนั่นไปด้วยเสียงปรบมือ

เซียวชุ่นในตอนนี้อดไม่ได้ที่จะขำออกมา: “ฮิฮิ คุณเฉ่านี่วาทะศิลป์ดีจริงๆเลยนะ เห็นชัดเลยว่าอยากจะช่วยเพิ่มราคาให้กับชุดราตรีของคุณน่ะ พูดซะไม่มีช่องโหว่เลยนะ!”

โม่ยี่ไป๋มองบนใส่เขาอย่างอารมณ์ไม่ดีนัก: “ทำไม หรือว่าในสายตาคุณเสื้อตัวนี้ไม่มีค่าเลยสักแดนเดียวเหรอ?”

“ฮ่าฮ่า!” เซียวชุ่นเงยหัวขึ้นร้องฮ่าฮ่า มองโม่ยี่ไป๋ที่มองบนแล้วพูดต่อว่า:

“ชุดรบของดาราดังอย่างคุณ ผมจะกล้าประเมินไปเรื่อยได้ไง?”

“ฮึ!” โม่ยี่ไป๋ฮึหนักไปทีนึง แล้วก็มองไปที่ชุดราตรีสีขาวไร้ตำหนิบนเวที พูดอย่างเป็นห่วงขึ้นมา: “ก็ไม่รู้ว่าคืนนี้ใครจะเป็นคนได้ชุดราตรีนี้ไป หวังว่าจะไม่ถูกเอาไปทำให้เสียของนะ!”

ฟังจบ เซียวชุ่นก็กระทบในใจไปทีนึง เกิดความรู้สึกบางอย่างเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก