บทที่ 589 ตบบ้องหูดังสนั่น

“คุณจะไปไหน?”

เดินไปไม่กี่ก้าว เสียงดุเบาเบาลอยมาข้างหลังเซียวชุ่น

เกาหัวด้านหลังไปมา หันกลับไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา : “กลับบ้านไง นี้ก็ดึกแล้วจะให้นอนค้างที่นี่หรือไง”

เห็นแบบนั้น โม่ยี่ไป๋กระทืบเท้าด้วยความโกรธ : “คุณลืมภาพตอนที่พวกเราเข้ามาเมื่อกี้แล้ว คุณคิดว่าถ้าหากเราออกไปจากตรงนี้ละก็ พวกเราจะเดินไปได้เหรอ?”

เซียวชุ่นขนหัวลุก ในสมองควบคุมตัวเองไม่ได้ที่จะคิดภาพก่อนหน้านี้ที่เข้ามาโรงแรม ได้ยินเสียงลอยมาเบาๆข้างหู “ยี่ไป๋ ยี่ไป๋ ไร้พ่ายตลอดกาล” 8 คำนี้

เชดดดด!

ถอนหายใจด้วยความหดหู่ เขารีบเดินกลับไปข้างๆโม่ยี่ไป๋ พูดอย่างไม่มีทางเลือก : “ภาพเมื่อกี้นั้น คาดว่ามีเพียงแค่รถถังที่จะส่งคุณไปแล้ว รถธรรมดาไม่ทันระวังก็จะโดนแฟนคลับที่บ้าคลั่งของคุณพลิกคว่ำแล้ว”

มองบนใส่เขาอย่างเกลียดชัง โม่ยี่ไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม : “โรงแรมแห่งนี้ได้เตรียมช่องทางพิเศษให้พวกเราแล้วก่อนหน้านี้ พวกเราก็แค่ออกไปทางนั้น มั่นใจได้ว่าไม่มีใครสามารถที่จะพบเจอเราได้”

พูดดังนั้น เขาเดินไปยังทางเลี้ยวมุมของห้องโถงโรงแรม เดินไปทางนั้น ออกไปจากโรงแรมอย่างไม่มีใครรู้ใครเป็นอย่างง่ายดาย

ลอดผ่านช่องทางยาวและแคบ ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงที่ด้านหลังโรงแรม

“คุณรออยู่ตรงนี้สักครู่นะ ฉันไปเอารถ”

เขาโยนกุญแจรถในมือเล่น เซียวชุ่นเดินตรงไปยังจุดจอดรถที่ลานจอดรถ

และในตอนนั้นเอง อยู่ดีดีก็มีชายฉกรรจ์เดินเข้ามาตรงหน้า

ตอนแรก เซียวชุ่นไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่ตอนที่เขาเห็นชายหนุ่มลูกท่านหลานเธอคนหนึ่ง มุมปากแสดงออกถึงรอยยิ้มที่สนุกสนาน ค่อยๆหยุดเดินลงแล้ว

โม่ยี่ไป๋ที่อยู่ไม่ไกลนักก็รู้ทุกอย่างเลยทันที รีบวิ่งมาข้างๆเซียวชุ่น พุ่งไปหาด้วยความโมโห : “เสิ่นโม่หาน คุณคิดจะทำอะไร!”

ในงานประมูลเมื่อสักครู่นี้ เสิ่นโม่หานที่พ่ายแพ้ ในตอนนี้ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่มีสิ้นสุด สายตาจ้องตาเซียวชุ่นอย่างไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

“ฉันเคยบอกว่า คนที่คิดจะเป็นศัตรูกับฉัน มักจะไม่มีจุดจบที่ดี”

ได้ยินดังนั้น เซียวชุ่นยิ้มอย่างดูถูก : “เฮอเฮอ ศักยภาพตัวเองมีจำกัด โทษใครได้?”

“ศักยภาพมีจำกัด?” เสิ่นโม่หานหัวเราะอย่างเสียงดัง : “ฮาฮา พูดได้ดีศักยภาพมีจำกัดสินะ!”

สำหรับการพ่ายแพ้ในงานประมูล เขาพูดได้ว่าจะจดจำไว้ในใจจะไม่ลืม.

ถึงอย่างไรเสียผู้ชายคนหนึ่งล้วนไม่ยินยอมที่จะพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายอีกคนต่อหน้าผู้หญิงที่เขาชอบ โดยเฉพาะคนอย่างเสิ่นโม่หานไม่ต้องพูดถึงอภิชาตบุตรแห่งสวรรค์ที่คิดว่าตัวเองเก่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“เสิ่นโม่หาน ฉันของเตือนคุณในทางที่ดีอย่าได้คืบจะเอาศอก”

เสียงเตือนหนึ่งครั้ง โม่ยี่ไป๋พุ่งไปยืนอยู่ตรงหน้าเซียวชุ่น ขณะจ้องตากับเสิ่นโม่หานสายตาที่ดุดันรุนแรงนั้นฉายพุ่งออกมา

เห็นอย่างนั้น เสิ่นโม่หานถอนสายตาที่แข็งกร้าวออก น้ำเสียงเย็นชาเมื่อสักครู่ก็ผ่อนลงอย่างง่ายดาย : “ยี่ไป๋ นี้เป็นเรื่องระหว่างผมและเขา คุณอย่าแทรกแซง!”

โม่ยี่ไป๋ทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น พูดด้วยน้ำเสียงสวยทรงพลัง : “เขาเป็นเพื่อนฉัน ฉันไม่ยอมให้คุณมาทำร้ายเขา”

“ผมดูแล้วพวกคุณไม่เพียงแค่เป็นเพื่อนกันมันไม่ง่ายอย่างนั้นเหรอ ยี่ไป๋ แม้กระทั่งในมุมมองบางอย่างนั้น ผมรู้จักในตัวคุณดีมากกว่าตัวคุณเองอีก!”

ขณะพูด เสิ่นโม่หานหัวเราะเยาะเย้ยตัวเองขึ้นมา มองไปที่เซียวชุ่นในทันที ในสายตายมีแต่ความอาฆาตแค้น

“ผมไม่ค่อยชินกับการที่ให้ผู้หญิงมาปกป้อง เหมือนกับสถานการณ์แบบนี้ให้ผมจัดการเถอะ!”

เขายื่นมือดึงโม่ยี่ไป๋ทีบังอยู่ข้างหน้าออกอย่างเบาเบา เซี่ยวชุ่นปะทะกับเสิ่นโม่หานอีกครั้ง

“เซี่ยวชุ่น คุณ......” โม่ยี่ไป๋มองเซียวชุ่นด้วยความลังเล ในแววตาเต็มไปด้วยความกังวล

“ไม่เป็นไร คุณแค่ยืนอยู่ด้านหลังผมก็พอ”เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อย ยื่นมือไปตบเบาๆที่ไหล่ของอีกฝ่าย

เห็นภาพที่ “สองคนมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน” พูดได้ว่าทางด้านเสิ่นโม่หานก็เดือดเป็นฟืนเป็นไฟ

พวกคุณทำเหมือนผมไม่ได้อยู่ตรงนี้จริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะมาเล่นหูเล่นตาต่อหน้ากู ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป!

“จัดการมันให้ฉัน!”