บทที่ 590 เก็บกวาดรอแขกผู้มาเยือน

ดูท่าแล้วเขาคงไม่พูดอีก มีเพียงแค่เสิ่นโม่หานจ้องมองตัวเองด้วยสายตาที่เอาเรื่อง เซียวชุ่นพูดด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก : “ผมคนนี้ไม่ชอบพูดพร่ำทำเพลง มีเพียงตัวเลือกเดียว ต้องการมือหรือเท้า?”

เสิ่นโม่หานยังไม่ทันพูด เพียงแค่ใช้สายตาจ้องไปยังเซียวชุ่นอย่างหน้าตาย

เขาไม่เชื่อว่าอีกฝั่งจะกล้าลงไม้ลงมือกับเขาที่เป่ยหยางจริงๆ หนึ่งในสามของพื้นที่นี้ แม้ว่าจะเป็นราชาแห่งสวรรค์กูทำอย่างนี้แล้ว เขาก็ไม่มีทางหนีออกจากการไล่ล่าของตระกูลเสิ่นได้

น่าเสียดายนะ ตอนที่เซียวชุ่นเล่นนิสัยของนั้น เป็นผู้นำที่ไม่กลัวแม้แต่ราชาแห่งสวรรค์

“ไม่เลว ยังคงมีความหยิ่งในศักดิ์ศรี แต่ยังไงก็ได้สิ้นสุดลงตรงนี้แล้ว”

กำลังพูดหลีกเลี่ยงปัญหาสำคัญ เซียวชุ่นสายตาที่เย็นเฉียบ ทันใดนั้นเขาล็อคแขนของเสิ่นโม่หานออกแรงอย่างรุนแรง

ในตอนที่เขากำลังคิดที่จะบิดแขนข้างหนึ่งของอีกฝ่ายอยู่นั้น โม่ยี่ไป๋ก็รีบก้าวเท้าพุ่งเข้ามา ได้กดมือของเซียวชุ่นไว้

“ปล่อยเขาไปเถอะ ถึงยังไงเขาก็เป็นเพื่อนร่วมห้องฉัน”

เซียวชุ่นหัวเราะเบาๆ ปล่อยแขนของเสิ่นโม่หานลง

“ประโยคนี้ของเธอ เทียบกับแขนของคุณแล้วยังมีประโยชน์มากกว่า”

พูดแล้ว เซียวชุ่นมองไปที่เสิ่นโม่หาน ที่ชุ่มไปด้วยเหงื่ออย่างเต็มตา

มองเห็นแก้มของเสิ่นโม่หานที่บวมตุ่ยขึ้นมากว่าเดิม โม่ยี่ไป๋พูดเตือนจากใจ “ไปเถอะ วันหลังไม่ต้องทำเรื่องเหลวไหลแล้วนะ”

ความอัปยศของเสิ่นโม่หานต้องยอมที่จะเก็บไว้ในใจ มองโม่ยี่ไป๋อย่างไม่ละสายตา ถามเธอว่า : “ตั้งหลายปีผ่านมา คุณคิดกับผมแค่เพื่อนร่วมห้องตลอดเลยเหรอ?”

โม่ยี่ไป๋พยักหน้า ไม่ได้ตอบกลับคำถามนี้

บางครั้งการนิ่งเงียบ ที่จริงแล้วก็เป็นคำตอบอย่างหนึ่ง

เห็นดังนั้น เสิ่นโม่หานได้รับความเจ็บปวดแล้วได้หัวเราะขึ้นมา รวมกับความอับอายในตอนนั้น ค่อยข้างจะมีแต่ความรู้สึกน้ำตาแห่งความเศร้า

“เซี่ยวชุ่น นายจะต้องได้ชดใช้”

พูดทิ้งท้ายไว้อย่างหนักแน่น เสิ่นโม่หาน เดินไปโดยไม่หันกลับมามอง

“หยุดตรงนั้น”

เสียงเรียกอย่างไม่สบอารมณ์ได้หยุดการก้าวเดินของเขา

หันกลับมาด้วยความโกรธเคือง เสิ่นโม่หานเทหมดหน้าตัก : “นายจะเอายังไง? คิดว่าฉันกลัวคุณรึไง?”

โม่ยี่ไป๋ตรงไปยังเซียวชุ่นส่ายหัวไปมา ให้สัญญาณอีกฝ่ายอย่าได้เบ่งอำนาจให้อภัยเขา

เพียงแค่เป็นการเข้าผิดของเขาทั้งสองคนเท่านั้นในความหมายของเซียวชุ่น

ชี้ไปที่ชายฉกรรจ์ที่นอนกองอยู่กับพื้น เซียวชุ่นพูดอย่ากลัดกลุ้ม : “ชายพวกนี้เอากลับไปด้วย ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวรถกูจะขับเข้ามาไม่ได้!”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าแห่งความมุ่งมั่นที่บนใบหน้าของเสิ่นโม่หาน และสีหน้าที่กังวลบนใบหน้าสวยๆของโม่ยี่ไป๋ก็กลับกลายเป็นทำให้ประหลาดใจมาก

ไม่นาน คุณชายเสิ่นโกรธจนหน้าเขียวปัด ในที่สุดก็เรียกศิษย์พี่ของสำนักบู๊เป่ยโต้วออกมา นี้ก็ต้องชมทางหนีทีไล่ของเซียวชุ่น ไม่อย่างนั้นคาดว่าผู้ชายเหล่านี้ก็คงไม่ถูกดึงสติอย่างง่ายๆ

“งานเลี้ยงรับรองของท่านเมื่อสักครู่ วันหลังท่านอาจารย์จเป็นต้องทำเพื่อผมกลับมาทวงคืนความยุติธรรมอย่างแน่นอน”

ชายฉกรรจ์ที่มีเคราเดินมาหยุดตรงหน้าเซียวชุ่น กอดแขนเขาไว้หนึ่งข้าง

เซียวชุ่นแกว่งมือไปมาอย่างไม่ได้สนใจเท่าไร : “ได้สิ ได้สิ ให้ท่านอาจารย์ของคุณเตรียมของขวัญมาให้ดีๆก่อนเข้ามา เมื่อวันนั้นมาถึงผมยินดีต้อนรับแขกที่มาเยือนอย่างแน่นอน”

“เฮิง！”