บทที่ 591 การแข่งขันกันอย่างดุเดือด

"หมายความว่าไง??"

ฉินเจิ้นหวนมองไปที่ลูกศิษย์อย่างงงงวย

ฮู๋หยุนกุยรีบอธิบาย: “ตระกูลเฉ่าจะจัดงานเลี้ยงในสวนเหมยในคืนพรุ่งนี้ และเซียวชุ่นเป็นหนึ่งในแขกรับเชิญ ถึงเวลาอาจารย์ก็จะได้พบเขาแล้ว”

เขาไม่รู้เรื่องนี้ในตอนแรก แต่ภายใต้คำอธิบายของเสิ่นโม่หาน ศิษย์พี่หกจึงรู้เรื่องนี้

หลังจากฟังเหตุและผลแล้ว ฉินเจิ้นหยูก็ยิ้มอย่างมีความสุข:

“ฮ่าฮ่า นี่ช่วยประหยัดเวลาของผมได้มากเลย ในสวนเหมยพรุ่งนี้ ในฐานะที่อาจารย์เป็นประธานสมาคมบู๊เป่ยหยางและจะสู้กับตระกูลจางแห่งเมืองหลวงจะต้องปราบเด็กคนนั้นให้ดีๆ เลย"

งานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้ที่สวนเหมย ไม่ได้มีไว้สำหรับการประมูลเพื่อบรรเทาสาธารณะภัยเท่านั้น พูดให้ถูกคือเหตุผลที่ประมูลเพื่อบรรเทาสาธารณะภัยนั้นเป็นเรื่องบังเอิญ

ตัวเอกที่แท้จริงของปาร์ตี้คือสำนักบู๊เป่ยโต้วและสำนักบู๊เลี่ยหยาง

นี่คือการแข่งขันแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างสำนักบู๊แห่งเมืองหลวงละ สำนักบู๊เป่ยหยางและสมาคมบู๊อีกสองแห่ง

จุดประสงค์ไม่มีอะไรมากไปกว่าการระดมทุนสำหรับเป่ยหยางและจัดขึ้นเพื่ออิงเจี๋ยคัพด้วย

ฉินเจิ้นหวนในฐานะผู้เก่งของบู๊เป่ยหยางต้องลงสนามในวันนั้นอยู่ คู่ต่อสู้ที่เขาจะต้องเผชิญเป็นก็เป็นปรมาจารย์ของ สมาคมบู๊แห่งเมืองหลวงเหมือนกัน

บุคคลนี้เป็นผู้เก่งกล้าจากหอบู๊ตระกูลจางแห่งเมืองหลวงและเป็นเจ้าของ สำนักบู๊เลี่ยหยางแห่งเมืองหลวงด้วย นั่นก็คือจางเทียนไหล!

การต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่ได้เริ่มขึ้น แต่กลายเป็นจุดสนใจของผู้ชมแล้ว

“ท่านอาจารย์ วันพรุ่งนี้ท่านต้องแก้แค้นให้สมาคมบู๊เป่ยหยางของเรานะ คราวที่แล้วที่ท่านอยู่ปิดตัวฝึกฝนอยู่ก็เลยต้องให้สำนักบู๊เสือซุ่มออกแทน และเพราะเหตุนี้เป่ยหยางของพวกเราขายขี้หน้า ถูกเมืองหลวงรังแกจนงอหัวไม่ขึ้น คราวนี้...”

ฮู๋หยุนกุยพูดอย่างมีความหวัง แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาถูกอาจารย์ที่อยู่ข้างๆ ขัดจังหวะ

“อย่าประมาทจางเทียนไหล ความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าฉัน ครั้งนี้สมาคมบู๊แห่งเมืองหลวงส่งตัวเขามา ไม่มีเจตนาดีอะไรมากหรอก แค่ต้องการปราบพวกเราอย่างบ้าคลั่งต่อหน้าสมาคมทั้วประเทศ!"

สำนักบู๊ฮั๋วเซี่ยดูเหมือนจะเป็นกลุ่มรวมตัวกัน แต่เมื่อพลังกระจายไปในที่ต่างๆ ทั้งหมดจะกลายเป็นทรายที่กระจัดกระจาย และเกือบทั้งหมดต่อสู้เพื่อกันและกัน

อย่างไรก็ตามเพราะภัยธรรมชาติครั้งนี้ สมาคมบู๊เป่ยหยาง จึงอ่อนต่อการกระจายผลประโยชน์ในศูนย์สมาคม หาก ฉินเจิ้นหยู ไม่สามารถชนะการแข่งขันระหว่างจางเทียนไหลในพรุ่งนี้ได้ก็จะถูกศูนย์สมาคมออกห่างเรื่อยๆ”

ทำอะไรไม่ได้ โลกใบนี้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว

ถ้ามีความสามารถก็จะได้ประโยชน์มากขึ้น ถ้าไม่มีก็ทนไว้ได้อย่างเดียว

ฉินเจิ้นหวนเป็นคนที่มีความสามารถมาก แม้ว่าเขาจะไม่พอใจกับการปฏิบัติของศูนย์สมาคมในขณะนี้ แต่เขาต้องยืนหยัดเพื่อตัวเองและสู้เพื่อสมาคมบู๊เป่ยหยาง

ในเวลาเดียวกันเซียวชุ่นและโม่ยี่ไป๋ก็กลับไปที่โรงแรมเช่นกัน

ในลิฟต์เซียวชุ่นอดไม่ได้ที่จะถามอีกฝ่ายว่า “การสัมภาษณ์ของจางจี้จงนั้นเชิญคุณเข้าไปเมื่อไหร่?”

อันที่จริง นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาที่มาเป่ยหยางที่เหลือก็แค่มาที่นี่ก็เลยทำเฉยๆ

เมื่อเห็นว่าเซียวชุ่นไม่เคยลืมสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเองโม่ยี่ไป๋ก็อุ่นใจและพูดอย่างไพเราะว่า “พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า คืนนี้คุณพักผ่อนเช้าๆ พรุ่งนี้เราไปด้วยกันแต่เช้า”

เซียวชุ่นผงกศีรษะกล่าวต่อ: “การสัมภาษณ์นั้นเชิญให้คุณแค่เดินก็ได้ละ ได้ยินคุณพูดว่าไอ้หนวดดูไม่เหมือนคนดี ผมสามารถช่วยคุณได้สักพักแต่ไม่สามารถช่วยได้ตลอดไป"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าอันสวยงามของโม่ยี่ไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงเล็กน้อย และก็บ่นว่า "ทำไม คุณกลัวว่าฉันจะถูกชายคนอื่นทำร้ายเหรอ?"

ให้ตายสิ ทำไมคำพูดผู้หญิงคนนี้ถึงฟังดูแปลกๆ?

ทันที นั้นเซียวชุ่นมองไปที่โม่ยี่ไป๋ที่ดูเขินอายอย่างจริงจังและไอสองครั้ง

“อือฮึ่ม ผมทนเห็นดอกที่สวยไม้อย่างคุณไปปักบนขี้วัวไม่ได้ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อประโยชน์ของตัวคุณเอง”