บทที่ 592 กลิ่นหอมไม่หอมคุณรู้ดี

เมื่อเห็นเซียวชุ่นถูกห้ามไว้โม่ยี่ไป๋ก็กลอกตา คนนี้โง่จริงไหมก็ไม่รู้ ที่นี่เป็นที่ๆ ใครๆ ก็เข้ามาได้เหรอ?

เมื่อคิดถึงเช่นนี้ เธอพูดว่า "รอฉันอยู่ข้างนอกเถอะ หลังจากแต่งหน้าเสร็จฉันจะออกมา

ยักไหล่แล้วเซียวชุ่นมองโม่ยี่ไป๋อย่างเฉยเมย

สาวๆ แต่งหน้าเป็นกระบวนการที่ยาวนาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าโม่ยี่ไป๋มาที่นี่เพื่อออดิชั่นสำหรับบทบาทของ "หวงหรง" วันนี้และการแต่งหน้าจะคำนวณเป็นรายชั่วโมงแน่ๆ

ทันใดนั้น ในสตูดิโอขนาดใหญ่แห่งนี้เซียวชุ่นที่ไม่มีอะไรทำ กลับไม่พบสิ่งใดที่มีความหมายและดีที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของเขาได้เลย

ทำอะไรไม่ได้เขาจึงต้องสูบบุหรี่

"ฟ่อ!"

จุดไฟสูดลมหายใจเข้าเซียวชุ่นไม่มีเวลาแม้แต่จะพ่นควันออกจากปอดของเขา และเห็นคนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความโกรธ

“คุณอยู่แผนกไหน ไม่รู้หรือไงว่าในสตูดิโอไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่ ถ้าเผาอุปกรณ์หรือฉาก คุณจะจ่ายไหวไหม ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย!”

ทันทีที่บุคคลนั้นเข้ามา เขาก็ตำหนิเขา ทำให้เซียวชุ่นรู้สึกอับอายมาก

แต่เนื่องจากเขาทำผิดกฎของที่นี่ก่อน จึงไม่มีอะไรจะพูด

"ฮ่าฮ่า โทษทีโทษที!"

พูดด้วยการยิ้มเซียวชุ่นกดก้นบุหรี่และโยนมันลงในถังขยะที่อยู่ไม่ไกล

แต่การอยากให้เรื่องจบของเขา ไม่ได้ทำให้พนักงานที่ดูโกรธเกรี้ยวพอใจ แต่ทำให้เขายิ่งหนักใจและตำหนิ:

“ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอไง ออกไปเดี๋ยวนี้!”

สีหน้าของเซียวชุ่นมืดคลึ้ม และเขามองดูใบหน้ายั่วยุของอีกฝ่ายอย่างเย็นชา โดยรู้ว่าอีกฝ่ายพยายามทำให้เขาอับอายโดยเจตนา

โดยเพราะเมื่อกี้ จากหางตาของเขา เขาเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล ผู้หญิงที่มีรอยยิ้มขี้เล่นอยู่บนใบหน้าของเธอ

คนนั้นเคยพบกับเขาเมื่อคืนนี้ นั่นคือหลิวหยู่เฟยที่ไม่ถูกกับโม่ยี่ไป๋

เมื่อเร็ว ๆ นี้ เขาพบว่ามีคนสูบบุหรี่อยู่ในสตูดิโออยู่แล้ว และตอนนี้รอบข้างเขาไม่มีอุปกรณ์หรือของใช้ต่างๆ เลย แล้วมันจะเสียหายได้อย่างไร?

เมื่อคิดเช่นนี้เซียวชุ่นก็เพิกเฉยต่อโจวฉีผู้ที่กำลังพูดความยุติธรรม แต่มองขึ้นไปที่หลิวหยู่เฟยซึ่งอยู่ไม่ไกลและพูดเบา ๆ ว่า “เจ้หลิวคุณไม่คิดว่าเรื่องตลกแบบนี้จะทำมากเกินไปหน่อยหรือ?”

เมื่อเห็นว่ากลอุบายถูกเปิดเผย หลิวหยู่เฟยก็ไม่รู้สึกอายเลย แต่เป็นผู้ที่เริ่มก่อน: “มากไปกว่าคำสี่คำที่คุณพูดกับฉันเมื่อคืนหรือเปล่า?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้เซียวชุ่นแสร้งทำเป็นครุ่นคิดและถามว่า “ไม่รู้ว่าเจ้หลิวหมายถึงสี่คำไหนครับ?”

เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของเขา หลิวหยู่เฟยก็รู้แล้วว่าถูกหลอก และขมวดคิ้ว: “นกพิราบครองรังนกกางเขน!”

ทันทีที่คำนี้ออกมา เธอก็รู้ตัวทันทีว่าเธอถูกหลอก แต่น่าเสียดายที่จะคืนคำพูด!

ทันใดนั้นเซียวชุ่นหัวเราะอย่างสมเพชทันที ด้วยสีหน้าที่พอใจ เขาขยิบตาและพูดว่า “นี่ไง คุณเป็นคนพูดเองนะ!”

"คุณ……"

หลิวหยู่เฟยตัวสั่นด้วยความโกรธ คนไร้ยางอายเช่นนี้ทำให้เธอหมดหนทางจริงๆ

เป็นเพราะไอ้สารเลวนี้ที่ทำเรื่องดีของเธอกับโจวเสี่ยวปินเมื่อคืนนี้พัง

ในขั้นต้น ประธานโจวกล่าวว่าหลังจากการประมูล เขาจะพาเธอกลับบ้านเพื่อ "สำรวจอย่างลึกซึ้ง" และ "ปรับแต่ง" ภาพยนตร์

แต่หลังจากความโกลาหลของเซียวชุ่นเห็นได้ชัดว่าโจวเสี่ยวปินไม่มีอารมณ์ที่ดีนัก ในที่สุดก็ทิ้ง หลิวหยู่เฟยที่กำลังหมดหวังและจากไป

ทันใดนั้น ร่างที่สวยงามก็ปรากฏขึ้นในสายตาของใครหลายคน ร่างที่โยกเยก ใบหน้าที่สวยงาม และแม้แต่แสงไฟในสตูดิโอก็ดับลงในทันที

“เฟยเฟย เธอเป็นอะไรรึเปล่า”

เสียงที่อ่อนโยนเช่น นกกระจิบสีเหลืองก็ดังขึ้น และปรากฏขึ้นในหูของเซียวชุ่นอีกครั้ง

แต่น่าเสียดายที่เสียงนี้จะไพเราะ แต่คนฟังไม่แยแสอะไรเลย