บทที่ 594 อ่อนแอจนรับไม่ได้สักท่า

ในตอนที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในความคิดของตนเองเซียวชุ่นก็เดินไปหาจางจี้จงด้วยท่าทางที่ชิวๆ บนใบหน้าของเขามีแต่ความขี้เล่น

เมื่อหวางกั๋วปินเห็นเป็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระอะไร ก้าวไปข้างหน้าของเซียวชุ่นโดยตรง

“คุณกั๋วปิน จัดการเด็กคนนี้ให้สิ้นซากเลย กล้าพูดจาหยาบคายกับฉัน เห็นตัวเองเป็นอะไรเนี่ย!”

จางจี้จงกล่าวว่าอย่างหงุดหงิด เห็นได้ชัดว่าโกรธกับพฤติกรรมที่โต้เถียงของเซียวชุ่นในเมื่อกี้มาก

เขามีอารมณ์ร้อนเป็นเรื่องที่วงการภาพยนตร์และโทรทัศน์รู้กันหมด ไม่ว่าจะเป็นดาราหรือพนักงาน โดยปกติแล้วจะไม่มีใครหน้าไหนก็หักหน้าเขา

แต่ไม่คิดว่าเป็นเพียงผู้ช่วยตัวน้อยๆ กล้าที่จะขู่เขา ถ้าข่าวกระจายออกไป ก็เป็นเรื่องแย่น่ะสิ?

หวางกั๋วปินมองไปที่เซียวชุ่นอย่างไม่ขยับเขยื้อนและพูดเบาๆ ว่า "เด็กหนุ่ม แค่กราบและขอโทษก็สามารถออกไปได้ละ!"

ในความเห็นของเขา จัดการกับเด็กนี่ใช้เวลาเพียงวินาทีเดียวก็เพียงพอแล้ว แต่เจ้านายของเขาเสียหน้า และถ้าเขาทำให้เด็กนี่ล้มลงทันทีที่ในท่าเดียว ก็ช่วยกู้คืนหน้าของ จางจี้จงไม่ได้

คิดอย่างมั่นใจ ประโยคต่อไปของเซียวชุ่นทำให้ผู้คนในนี้เงียบไปหมด

“เมื่อกี้ดูหมิ่นผม ลงโทษด้วยการตบหน้าสิบครั้ง!”

ทันทีที่คำพูดนี้พูดจบ ภายใต้หน้าตาที่ตกตะลึงของผู้คนเซียวชุ่นก็ขยับเล็กน้อย และปรากฏตัวต่อหน้า หวางกั๋วปินด้วยคลื่นลมแรงที่น่ากลัว

“เพี๊ย！”

ฝ่ามือที่หนักกว่าราว 10,000 กิโลกรัมส่งเสียงหวีดหวิวไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยน่ากลัวของ หวางกั๋วปิน

หวางกั๋วปินตกตะลึง ดูเหมือนจะไหวตัวไม่ทันกับความแข็งแกร่งของเซียวชุ่นในขณะนี้ แต่ในฐานะปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้อย่างเขา ร่างกายของเขายังคงตอบสนองตามสัญชาตญาณเมื่อต้องเผชิญกับการตบดังสนั่น

เห็นฝีเท้าของเขาถอยออกไปและรีบถอยหลังไปสามก้าว แล้วขากระแทกออกอย่างแรง

“ผมบอกว่าจะตบปากก็ต้องตบ!”

เซียวชุ่นขมวดคิ้วและหลีกเลี่ยงขาอันโอ่อ่าของคู่ต่อสู้อย่างรวดเร็ว และจากนั้นก็ยืดร่างกายของเขาให้ตรง ส่งฝ่ามือไปทางใบหน้าของหวางกั๋วปิน

ตาของ หวางกั๋วปินเบิกโตและเขาแอบพูดในใจว่าเด็กคนนี้โหดร้ายจริงๆ และเขาจะตบมาที่หน้าของเขาแล้ว ไม่เห็นแก่หน้ากันเลย

เขาเองก็ไม่ลองคิดดู ก่อนหน้านี้ตัวเองไม่เห็นแก่หน้าคนอื่น แล้วคนอื่นจะเห็นแก่หน้าตัวเองเหรอ??

หลังจากที่เห็นว่าไม่ควรมองข้ามความแรงของเซียวชุ่น หวางกั๋วปินก็เก็บความดูถูกที่เขามีและร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยแข็งแรงที่แพร่ออกมา

ทันทีหลังจากนั้น ร่างกายถูกห่อด้วยมวลของชี่จื้อ

ฮึ่ม อยากเห็นจริงๆ ว่าแกจะตบหน้าฉันยังไง!

ระหว่างที่คิดอยู่นี้หวางกั๋วปินก็หยุดและเยาะเย้ยมองดูมือของเซียวชุ่นที่กำลังมา

เมื่อเห็นเช่นนี้เซียวชุ่นก็ยิ้มที่มุมปากของเขาอย่างดูถูก: “ฮ่าฮ่า คิดจริงๆ เหรอว่าด้วยชั้นของกระดองเต่าอย่างงั้น ฉันก็ทำอะไรแกไม่ได้?”

ชี่จื้อเป็นความสามารถในการป้องกันอันทรงพลังของผู้เก่งกล้าในบางเวลา แต่จำกัดแค่บางช่วงเวลาเท่านั้น

สำหรับนักรบอย่างเซียวชุ่นที่บุกทะลวงพรสวรรค์แล้ว การปกป้องร่างกายของนักบู๊นั้นไม่ต่างจากสำลีเลย

ในขณะนี้ ลมฝ่ามืออันรุนแรงได้ทำลายเกาะของ หวางกั๋วปินและตรงไปหาเขาแล้ว

"เพี๊ย!"

เสียงโดนตบที่คมชัดระเบิดในหูของทุกคน

ทันทีที่เห็นว่าร่างของ หวางกั๋วปินผู้ยิ่งใหญ่บินออกไปเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่และพุ่งเข้าไปในกล่องใหญ่ที่เก็บอุปกรณ์ประกอบฉาก ขาของเขาก็ห้อยอยู่ที่ขอบกล่องอย่างอ่อนแรง