บทที่ 598 มือหนึ่งลง ผู้คนตะลึง

“นายก็คือคนที่ทำศิษย์พี่หกของฉันบาดเจ็บเมื่อคืนเหรอ?”

ชายผู้ฝึกกังฟูพูดด้วยเสียงต่ำ สายตาดุดันของเขากวาดขึ้นลงบนหน้าเซียวชุ่น

เย่ฉวินข้างๆเมื่อได้ยินแบบนั้น ก็มองไปที่เซียวชุ่นอย่างประหลาดใจ

ก่อนที่เขาตกลงจะช่วยถานห้าวฮั่นจัดการเซียวชุ่นนั้น เขายังไม่รู้ถึงความสามารถของคนๆนี้

แต่สำหรับเหล่าศิษย์ของสำนักบู๊เป่ยโต้ว ค่อนข้างที่จะเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

ในเป่ยหยางระหว่างซานเย่กับสำหนักบู๊เป่ยโต้วสองสำนัก เป็นความสัมพันธ์ที่แข่งขันกันอยู่แล้ว ปกติศิษย์ของทั้งสองสำนักก็มักจะแข่งขันกันไม่ใช่น้อย ทั้งสองฝ่ายต่างมีความสามารถในแบบของตัวเอง

แต่ที่คิดไม่ถึงคือ ชายหนุ่มที่ดูธรรมดาๆตรงหน้า กลับสามารถทำให้ลูกศิษย์ที่ถ่ายทอดกับมือของสำนักบู๊เป่นโต้วบาดเจ็บได้ เป็นความสามารถที่ดูถูกไม่ได้เลยทีเดียว

นึกถึงตรงนี้ เย่ฉวินเก็บความประมาทที่มีต่อเซียวชุ่นขึ้น แต่ก็แค่นั้นแหละ

เพราะยังไง เขาก็เป็นถึงรองหัวหน้าสำนักของสำนักบู๊ซานเย่ จะสั่งสอนเซียวชุ่นคืนนี้ก็เป็นเรื่องที่ทำได้สบายๆ ศัตรูหลักก็ยังเป็นพวกคนเก่งกาจที่มาจากเมืองหลวง

“โอ้ ดูท่าเฮียคนนี้จะตั้งใจมาล้างแค้นนะ?”

เซียวชุ่นมองดูชายในชุดกังฟูด้วยสีหน้าไตร่ตรองอยากรู้

เห็นแบบนั้น ชายในชุดกังฟูขมวดคิ้วสองข้าง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “จำชื่อของฉันไว้ เพราะฉันลั่วเชียนอี้จะให้นายได้สัมผัสถึงความล้มเหลวเอง”

ลั่วเชียนอี้ ศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักบู๊เป่ยโต้ว ความสามารถนั้นสูงมากกว่าศิษย์พี่น้องคนอื่นๆในสำนักบู๊มาก ไม่ใช่คนอย่างศิษย์พี่หก ที่เซียวชุ่นเอาชนะจะเทียบได้!

กับคำพูดที่คนทิ้งไว้อย่างเสียงดังนั้น เซียวชุ่นหัวเราะคิกคิก

“งั้นก็รบกวนนายด้วยนะ เพราะความรู้สึกแบบนี้น่ะปกติมีแต่ศัตรูฉันเท่านั้นที่จะได้สัมผัส น้อยครั้งนักที่ฉันจะได้สัมผัสด้วยตัวเอง”

เพียงชั่วครู่ บรรยากาศบนโต๊ะก็เหน็บหนาวขึ้นมา

ผู้คนต่างไม่มีใครพูดอะไร ต่างรอคอยเรื่องบนเวที

โม่ยี่ไป๋ก็รู้ว่าคนพวกนี้เตรียมตัวก่อนมา สัมผัสถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดทั้งสี่ด้าน เธอค่อยๆดึงแขนของเซียวชุ่น

“เราเปลี่ยนโต๊ะกันเถอะ”

เซียวชุ่นส่ายหัวอย่างแน่วแน่

“จะเปลี่ยนทำไม ที่นี่วิวดีขนาดนี้ เรานั่งนี่แหละ”

ไม่รอให้โม่ยี่ไปพูดต่อ เสิ่นโม่หานที่อยู่ข้างๆก็พูดขึ้นอย่างจริงใจ

“ยี่ไป๋ ผมจะทำให้คุณเปลี่ยนความคิดที่มีต่อผมให้ได้ โปรดให้โอกาสนี้กับผม หลังคืนนี้ไปคุณก็จะเป็นของผมคนเดียว!”

โม่ยี่ไป๋ส่ายหัวอย่างไม่รู้จะทำยังไง เมื่อกี้กำลังจะพูดอะไรเข้า แต่ก็ถูกถานห้าวฮั่นตัดบทไป

“ยี่ไป๋ เมื่อกี้ผมได้ปรึกษากับประธานเหอเรื่องการเซ็นสัญญากับคุณใหม่แล้ว ถึงแม้ฝั่งนู้นจะยังให้คำตอบเหมือนเดิม แต่เชื่อผมเถอะ ครั้งนี้ผมจะแสดงความจริงใจออกมาให้มากที่สุด!”

โม่ยี่ไป๋หมดคำจะพูดเลย ไอ่สองคนนี้อีกคนพูดจบอีกคนต่อ แทบจะไม่ให้โอกาสเซียวชุ่นได้พูดเลย ถูกทำให้วุ่นวายแบบนี้ เธอเองก็ไม่อยากจะไปยุ่งแล้ว

อยากทำอะไรก็ทำ เรื่องของพวกแก ฉันไม่สนแล้ว!

แบบนี้แหละ ทุกคนก็ไม่มีอารมณ์จะพูดต่อ

เซียวชุ่นกลับเหมือนปกติ “ฟืดฟืด”สูบบุหรี่ต่อไป หน้าตาอย่างกับว่าไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน

ในเวลานี้เอง มีเสียงดังจากที่ไกลใกล้เข้ามา เข้าหูของผู้คน

“ผู้ช่วยน้อย ดูท่าวันนี้นายจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ!”

สิ้นเสียง จางจี้จงก็ปรากฏตรงหน้าเซียวชุ่นด้วยสีหน้าดูถูก

แต่ประโยคถัดมาของเซียวชุ่น ทำให้คนที่นั่งอยู่ต่างก็ตกใจกันไปถ้วนหน้า

“ไสหัวไปที่อื่นไป แกบังโดนฉันชมบ๊วย!”

ถานห้าวฮั่นกับเสิ่นโม่หานตาค้างไปเลย โม่ยี่ไป๋เองก็อึ้งไปเหมือนกัน

ส่วนเย่ฉวินกับลั่วเชียนอี้ทั้งสอง แค่มองดูชายผมขาวที่อยู่ข้างๆถานห้าวฮั่นอย่างไม่ขยับ

จางจี้จงยังไม่เคยถูกใครหาเรื่องขนาดนี้มาก่อน ตอนนี้หนี้เก่าหนี้ใหม่ก็ผุดขึ้นมาในใจทันที ตบโต๊ะลงไปเต็มแรง แล้วตะคอกใส่: “มึงพูดอีกทีสิ?”

“หูไม่ดีก็ไม่หาหมอหูนะ กูไม่ใช่เครื่องอ่านซ้ำของมึง!”