บทที่ 599 ทำลายคนอื่นมีวิธีอยู่

เห็นถึงตรงนี้ ฉินเจิ้นหวนค่อยโล่งอกไปที หันไปมองจางกวงฟู่ข้างๆที่สีหน้าจืดชืด พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เฮียจาง ถึงแม้ว่าพี่จะมาจากที่ไกล แต่อย่าลืมว่าที่นี่คือเป่ยหยาง คือสวนเหม่ยของตระกูลเฉ่า หวังว่าคุณจะไม่ทำลายกฎของที่นี่!”

“เฮียฉินพูดถูก กวงฟู่จะจำไว้!”

จางกวงฟู่พยักหัวให้ฉินเจิ้นหวนแล้วหันไปมองเซียวชุ่นทันทีด้วยสายตามืดมน

เขาคิดว่าการที่เขาถูกคนควบคุมเมื่อกี้นี้ ทั้งหมดเกิดจากการที่เขาประมาทต่อศัตรู ถ้าได้เตรียมตัวล่วงหน้าอย่างดี เซียวชุ่นจะไม่มีทางโจมตีกลับมาได้แน่นอน

ฉินเจิ้นหวนคบกับเขามาเป็นสิบๆปี จะไม่รู้ได้ยังไงว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะด้วยความสัมพันธ์ที่ไม่ดีระหว่างเซียวชุ่นกับจางกวงฟู่ไม่แน่ว่าฝั่งสมาคมบู๊เป่ยหยาง ของพวกเขาคืนนี้อาจจะลดความกดดันไปได้ไม่น้อย

พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็ห้ามไม่ได้ที่จะหันไปมองเซียวชุ่นที่ดูไม่ใส่ใจ

นึกย้อนไปถึงแรงตบของคนๆนี้เมื่อกี้ ในใจก็เกิดลมแรงขึ้น

“เหอะ คอยดูแล้วกัน!”

จางจี้จงเห็นว่าเรื่องจบลงแล้ว ก็ไม่รีบร้อนหาเรื่องเซียวชุ่นแต่อย่างใด

วันนี้หอบู๊ของตระกูลจางส่งมือโปรมามากเลยทีเดียว อาสี่ตรงหน้าก็เป็นแค่หนึ่งในนั้น คนที่เหนือกว่าเขายังมีอาสามชื่อดังคนนั้นอีก!

อาสามคนนี้ชื่อจางเทียนไหล หัวหน้าสำนักบู๊เลี่ยหยาง ของเมืองหลวง และก็เป็นศัตรูเก่งกาจเพียงคนเดียวที่ฉินเจิ้นหวนต้องเผชิญวันนี้

ทิ้งคำพูดข่มขู่ไว้แล้ว จางจี้จงก็ไม่ได้พัวพันไม่เลิก นั่งลงตรงข้ามเซียวชุ่นอย่างไม่ได้สนใจ

ส่วนจางกวงฟู่นั่นก็นั่งลงข้างๆเขาด้วยสีหน้ามืดมน

ลั่วเชียนอี้ตอนนี้กำลังปิดหน้าสูงๆของตัวเองอยู่ มองดูอาจารย์อย่างไม่ค่อยเชื่อสายตา

เขาติดตามอาจารย์มาสิบหว่าปี นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นเขาโดนตบต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ แน่นอนว่าในใจเขาโมโหอย่างมาก

เห็นแบบนั้น ฉินเจิ้นหวนตบๆที่หลังลูกศิษย์เบาๆ พูดขึ้นอย่างจริงจัง: “เชียนอี้ อาจารย์เคยเตือนเธอแล้ว ต้องรู้ไว้ว่าเหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า เธอต้องจำตรงนี้ให้แม่นนะ!”

ลั่วเชียนอี้ได้ยินแบบนั้น สายตาก็มองไปหาเซียวชุ่นที่อยู่ไม่ไกลอย่างไม่ได้ตั้งใจ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจและกลัว

ฟังความมายของอาจารย์แล้ว เหมือนจะยอมรับความสามารถของไอ้เชี่ยนี้อย่างมากเลยนะ!

ต่อด้วย ฉินเจิ้นหวนก็มองไปที่ลั่วเชียนอี้อย่างมีนัย: “คืนนี้แสดงความสามารถดีๆแล้วกัน ไม่ว่าแพ้หรือชนะ อาจารย์แค่หวังว่าเธอจะทำเต็มที่ก็พอแล้ว”

พยักหัวแล้วลั่วเชียนอี้นั่งกลับไปตรงที่นั่ง

ฉินเจิ้นหวนตบๆไปที่ไหล่ของเสิ่นโม่หาน

“โม่หาน แรงภายนอกสุดท้ายก็เป็นแค่แรงภายนอก มันสามารถทำให้คนแข็งแกร่งได้เวลาหนึ่งแต่ไม่สามารถทำให้ไร้เทียมทานไปตลอดชีวิต มีแต่แรงของตัวเองเท่านั้น นั่นต่างหากคือความสามารถที่แท้จริง อาจารย์หวังว่าเธอจะจำได้ขึ้นใจ”

พูดจบ เขาก็เดินจากไปอย่างสง่า

หรือว่าอาจารย์จะมองอะไรออก?

มองอาจารย์ที่จากไปไกล เสิ่นโม่หานอดไม่ได้ที่จะสงสัย

แต่ในไม่ช้า เขาก็ไขข้อข้องใจได้

เพราะความโกรธเคืองของเขาที่มีต่อเซียวชุ่นนั้นไม่มีที่สิ้นสุด ต่อให้อาจารย์กล่าวเตือนเขาแล้วก็ยังไม่สามารถหยุดลงได้!

ตอนนี้ คนกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ก็เริ่มพูดคุยกันเบาๆเกี่ยวกับเซียวชุ่นและคนบนโต๊ะนั้น เพราะความขัดแย้งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ พวกเขาต่างก็ได้เห็นกับตา

“เจ้านั่นเป็นใครกัน ถึงกล้ามีเรื่องกับบุคคลใหญ่โตทีเดียวสามคน?”

“นายไม่เข้าใจซะแล้ว คนนี้ชื่อเซียวชุ่น ได้ยินว่าเป็นคนเมืองเจียงไห่ เมื่อวานพึ่งมาถึงเป่ยหยางของเรา ก็ทำให้คุณชายเสิ่นกับเถ้าแก่โจวหน้าเสียอย่างมากในงานประมูล สุดท้ายยิ่งซื้อชุดราตรีของโม่ยี่ไป๋มาได้ในราคาสูงลิบถึงห้าร้อยล้านเลยนะ!”

“เหยดเข้ เจ๋งขนาดนั้นเลย?”

“มีเจ๋งกว่านั้นอีก ฉันได้ยินเพื่อนที่กองถ่ายบอกมาว่าไอ้คนนี้วันนี้ยังมีปัญหากับผู้กำกับจางอีกด้วย ทำเอาผู้กำกับใหญ่คนนี้เครียดจนหยุดงานไปหนึ่งวัน ตอนแรกฉันไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำ แต่จากที่ได้เห็นเมื่อกี้คงไม่ผิดแล้วแหละ!”

“ฮ่าฮ่า คืนนี้สนุกแล้ว!”

…….

ในท่ามกลางเสียงพูดวิพากษ์วิจารณ์มากมาย เซียวชุ่นกลายเป็นจุดเป้าหมายของสายตาทุกคน ส่วนโม่ยี่ไป๋ที่นั่งข้างๆเขาน่ะ สีหน้าก็หม่นหมองไปบ้าง!

ตอนค่ำเจ็ดโมงตรง ไฟห้องโถงในงานก็มืดลงทันที