บทที่ 601 อาวุธในรูปแบบคน

ความสามารถที่เซียวชุ่นแสดงออกมาเมื่อกี้ เข้าสายตาของผู้ใหญ่บางคน เริ่มไม่ธรรมดาขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“อาจารย์ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?”

คนที่นั่งข้างๆฉินเจิ้นหวนนึกว่าลูกศิษย์ดูไม่เข้าใจ

เย่ฉวินของสำนักบู๊ซานเย่แข็งแกร่งแค่ไหน ทุกคนต่างรู้เห็นกันทั้งนั้น

แต่ต่อให้เป็นแบบนั้น แต่กลับถูกเซียวชุ่นที่ไม่มีชื่อเสียงทำเอาตกลงเวที ช่างทำให้คนรู้สึกรับไม่ได้จริงๆ

“ไอ้นี่มันเก่งจริง!”

ฉินเจิ้นหวนส่ายหัวไปมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสั่นสะเทือน

เขาคือคนที่อยู่ในเหตการณ์ไม่มาก สามารถเห็นได้ชัดเจนว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ในทันที ลูกศิษย์ก็ทำขึ้นอีก: “อาจารย์ ศิษย์พี่ใหญ่เป็นคู่แข่งของเขาไหมครับ?”

ฟังถึงตรงนี้ ฉินเจิ้นหวนยิ้มเจื่อนอย่างไม่รู้จะทำยังไง

คนๆนึงที่สามารถตบหอกอันสวยงามแต่ไร้ความคงทนของตัวเองบินออกไปได้ ต่อให้เป็นศิษย์ใหญ่ลั่วเชียนอี้ก็เห็นจะยากมากเช่นกัน

ถึงแม้จะไม่ได้คำตอบจากอาจารย์ แต่ศิษย์คนนี้ก็เห็นเบาะแสเล็กน้อยจากสีหน้าของอาจารย์แล้ว ยกสายตาที่เต็มไปด้วยความตะลึงขึ้นมองดูเซียวชุ่นบนเวที

ตอนนี้ โจวเสี่ยวปินรีบพุ่งไปถึงที่ล่างเวที ตะโกนด่าเซียวชุ่นที่ดูสบายๆอยู่บนเวที: “ไอ่สารเลว แกต้องใช้วิธีสกปรกๆอะไรสักอย่างแน่นอน ไม่งั้นคุณเย่จะตกลงเวทีแบบนี้ได้ไง!

คำพูดนี้ ทำให้ผู้คนมากมายเกิดความสงสัยขึ้นมาทันที

บุคคลระดับสูงของสมาคมวิชาบู๊เป่ยหยาง ในขณะเดียวกันก็เป็นถึงรองหัวหน้าของสำนักบู๊ใหญ่ ความสามารถของเย่ฉวินนั้นแข็งแกร่งอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ไอ้เด็กตรงหน้าที่อายุราวยี่สิบกว่า ทำไมถึงไม่ทันได้ออกมือก็ทำให้คนพ่ายแพ้ได้?

ก็จริง จังหวะที่เซียวชุ่นปล่อยพลังออก คนธรรมดาไม่มีทางที่จะมองเห็นชัดเจนได้ ในสายตาพวกเขาก็กลายเป็นว่าเขายังไม่ได้ลงมืออะไร

มองดูโจวเสี่ยวปินที่วาทะเต็มไปด้วยสัจธรรม

เซียวชุ่นยักคิ้ว หัวเราะแบบครึ่งๆกลางๆ

“ทำไมล่ะ? ดู ประธานโจว ยังคงสงสัยในความสามารถของผมนะ?”

ได้ยินแบบนั้น โจวเสี่ยวปินหึอย่างเย็นชาไปที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูก: “หึ กับอีแค่กังฟูกระจอกๆ อะไรนั่นของแกก็เป็นคู่แข่งของคุณเย่ได้เหรอ?”

เงยหน้าขึ้นร้องฮ่าฮ่า เซียวชุ่นส่ายหัวหัวเราะ

“ถ้าประธานโจวไม่เชื่อ ก็ขึ้นมาลองดูได้ ความสามารถของผมเป็นยังไง ก็สามารถเห็นได้บนเวที”

“เอ่อ…….”

โจวเสี่ยวปินอึ้งไปที ส่วนตัวเขาก็เป็นคนค้าขายที่ร่างกายไม่ค่อยขยับเขยื้อนอยู่แล้ว เรื่องต่อสู้ส่วนใหญ่ก็ยกให้ลูกน้องไปจัดการ ตัวเองแค่มีหน้าที่รอดูผลข้างๆก็พอ

คำท้าของเซียวชุ่นครั้งนี้ เขาเริ่มรู้สึกทำตัวลำบากขึ้นมา

ทันใดนั้น เย่ฉวินที่ยืนอยู่ข้างๆโจวเสี่ยวปิน ในที่สุดสีหน้าก็กลับคืนสู่ปกติ พูดอย่างยอมรับ: “พอเถอะเสี่ยวปิน ฉันแพ้แล้วจริงๆ!”

“คุณเย่?” โจวเสี่ยวปินตกใจอย่างมาก

เย่ฉวินส่ายหัว มองไปที่เขาด้วยสีหน้าเศร้าหมองเล็กน้อย: “ไปเถอะ อย่าทำให้ผมเสียหน้าไปมากกว่านี้เลย!”

พูดจบ เขาถอนหายใจอย่างผิดหวัง แล้วหันตัวจากไป

มีชื่อเสียงมาสามสิบกว่าปี วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาแพ้ให้กับรุ่นน้อง อีกอย่างยังแพ้แบบราบคาบขนาดนี้ เขาไม่มีแรงจะโต้ตอบด้วยซ้ำ!

โจวเสี่ยงปินเห็นดังนั้น เหลือบไปมองเซียวชุ่นอย่างเหงื่อแตก ความโกรธแค้นในใจก่อนหน้านี้ในตอนนี้ก็ได้หายวับไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ

เพราะเขารู้ว่า นี่ไม่ใช่คนที่ตัวเองจะหาเรื่องได้!

และในขณะที่ภายในงานเงียบกริบเพราะคำพูดของเซียวชุ่นเมื่อกี้ ก็มีเงาหนึ่งปรากฏขึ้นบนเวทีอย่างมั่นใจ

ซ่อนเงาตัวไว้ ลั่วเชียนอี้ยกมือขึ้นคำนับ: “สำนักบู๊เป่ยโต้ว ลั่วเชียนอี้ตั้งใจมาขอฝึก!”

เซียวชุ่นหัวเราะอ่อนๆ ถามเขาว่า: “จ่ายเงินรึยัง?”

ลั่วเชียนอี้นึกไม่ถึงว่าคำพูดแรกของอีกฝ่ายจะถามแบบนี้ ทำเอาการท้าดวลที่รวบรวมขึ้นมายากเย็นหยุดชะงักไปอย่างไม่ทันตั้งตัว พูดขึ้นอย่างหัวร้อน

“หรือในสายตานายมีแค่เงิน?”

“แน่นอนว่าไม่ใช่”