บทที่ 605 ออกเดินทาง

วันที่สอง เหลยหยางยังคงอากาศดีๆช่วงนี้ ไม่มีเมฆฝน

วันนี้เหยาเสินไม่เหมือนปกติที่ออกเดินทางไปบริษัทแต่เช้า แต่อยู่ที่บ้านทำอาหารมื้อเช้าให้เซียวชุ่นกับมือ

ยกโจ๊กหมูไข่เยี่ยมม้าถ้วยหนึ่ง เซี่ยวชุ่นรู้สึกปนะหลาดใจที่ได้รับความรักเล็กน้อย

เห็นสามีมองดูตัวเองอย่างนิ่งๆ เหยาเสินยิ้มพูด: “อย่าลืมล้างแค้นให้หลิงเอ๋อร์นะ!”

ได้ยินแบบนั้น เซียวชุ่นพยักหน้าแรงๆ: “แน่นอน!”

ในทันที เหยาเสินพิงบนไหล่เซียวชุ่นเบาๆ ค่อยๆพูด

“ที่จริงฉันอยากไปกับคุณนะ แต่กลับรู้สึกว่าอาจจะสร้างความกดดันให้คุณ ก็เลยตัดสินใจว่าจะไม่ไปแล้ว ถึงตอนนั้นให้หงส์แดงกับลูอิสไปกับคุณ รอบนี้อย่างประมาทเหมือนคราวที่แล้วเชียวนะ”

เรื่องที่เกิดขึ้นที่ตึกลื้อถอนเจียงไห่คราวที่แล้ว เหยาเสินไม่เคยลืม

หน้าตาเซียวชุ่นและซ่งหลิงเอ๋อร์ตอนนั้นที่น่าเวทนา ยิ่งฝังลึกเข้าไปในใจของเธอ หลังจากนั้นถ้าไม่ใช่หวางเย๋กับฉินกวางหยวนที่พยายามช่วยอย่างเต็มที่ บางที…..

นึกถึงตรงนี้ เธอไม่กล้าคิดต่อไปอีก

ที่จริงเธอไม่อยากให้เซียวชุ่นไปเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ เพราะเธอกำลังกลัว แต่ยิ่งนึกถึงเรื่องน่าเศร้าที่ซ่งหลิงเอ๋อร์เจอ เธอกลับไม่รู้จะหาคำไหนมาเกลี้ยกล่อมให้สามีเธอเปลี่ยนใจ!

สัมผัสถึงความกังวลในใจของเหยาเสิน เซียวชุ่นยื่นมือไปจับหลังภรรยา พูดเบาๆ: “ไม่ต้องเป็นห่วง จะไม่เกิดเรื่องแบบคราวที่แล้วขึ้นอีก ครั้งนี้ผมรับประกันว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย คุณแค่ไปจัดการเรื่องของบริษัทฝั่งนู้นก็พอ”

คราวที่แล้วมันเป็นอุบัติเหตุ รอบนี้จะไม่เกิดอุบัติเหตุใดๆขึ้นอีก!

เขาจะสะสางความแค้นทุกอย่างกลับมาอย่างสะใจ!

“อื้ม”

กับสามีของตัวเอง เหยาเสินเชื่อใจเขาเสมอมา

ในขณะเดียวกันเธอก็รู้ว่า คราวที่แล้วก็เพระเซียวชุ่นร่างกายบาดเจ็บ จังพ่ายแพ้ให้กับไอ้กู้ไป๋อีนั่น แต่ในตอนนี้ เขาไม่เหมือนตอนนั้นแล้ว

มองดูเซียวชุ่นที่กินโจ๊กไปสองถ้วยใหญ่ เหยาเสินเม้มปากยิ้ม

กินเยอะขนาดนี้ จะแพ้ได้ไง?

“ฉันไปทำงานก่อนนะ คุณต้องทำตัวดีๆล่ะ ไม่งั้นคุณเจอดีแน่!”

กล่าวเตือนเสร็จ เหยาเสินลุกขึ้นเดินไปทางหน้าประตู

วันนี้เธอไม่ได้เอาหงส์แดงกับลูอิสไปด้วย แต่เก็บฝีมือเก่งกาจสองท่านนี้ไว้ให้กับเซียวชุ่น

ตอนนี้ ลูอิสเดินมาจากที่ไม่ไกลแล้วนั่งลงข้างเซียวชุ่น ถามขึ้นอย่างไม่มีหัวไม่มีหาง: “คนๆนั้นแข็งแกร่งมากเหรอ?”

เซียวชุ่นเอียงหัวคิด: “ก็พอใช้ได้นะ”

“แข็งแกร่งกว่านายอีกเหรอ?”

“ฮึฮึ”

หัวเราะอย่างไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้ตอบรับ เซียวชุ่นวางถ้วยในมือลง ยื่นไปไปตบๆที่ไหล่ลูอิส

เห็นแบบนั้น ลูอิสยิ้มมุมปากเบาๆ เผยรอยยิ้มที่น่าสนใจออกมา

ไม่นานนัก ถ้าสามคนนั่งรถตรงไปที่วิลล่ารอยัลวอเตอร์

เห็นหยางเทียนฉายและซ่งหลิงเอ๋อร์ที่ยืนรออยู่หน้าประตูใหญ่ เซียวชุ่นยิ้มอ่อนๆ เปิดประตูออก

“พร้อมรึยัง?” เขามองดูลูกศิษย์สองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู

“พร้อมแล้ว!”

หยางเทียนสีหน้าตื่นเต้นสุดๆ เขาอยากจะโชว์ฝีมือต่อหน้าอาจารย์มาตั้งนานแล้ว งานอิงเจี๋ยคัพวันนี้ก็เป็นเวทีที่ดีในการแสดงศักยภาพของแต่ละคน!

เทียบกับความตื่นเต้นอยากลองของหยางเทียนฉาย ซ่งหลิงเอ๋อร์กลับดูนิ่งเงียบมากกว่า

กับคำถามของเซียวชุ่น เธอก็ไม่ได้ตอบ เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ

เห็นแบบนั้น หยางเยนฉายเดินไปข้างๆเซียวชุ่นอย่างเงียบๆ ถามอาจารย์เบาๆ: “อาจารย์ ศิษย์พี่เป็นอะไรไป เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ผมถามเธอเธอก็ไม่ตอบผม?”

เซียวชุ่นขมวดคิ้ว รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คงจะยังทำใจจากเรื่องคราวที่แล้วไม่ได้

ก่อนหน้านี้ไม่ได้แสดงออกมา เพราะเธอตั้งใจจะลืมมันไป