บทที่ 604 โชว์ดีๆกำลังจะขึ้นแสดง

ตามที่ผู้คนตระกูลจางถอยกลับไปด้วยหน้าตามอมแมม ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสำนักบู๊เมืองหลวงครั้งนี้ในเป่ยหยางไม่สำเร็จ

แต่เรื่องพวกนี้ จะมีใครไปสนใจล่ะ

“พี่น้องสำนักบู๊เป่ยหยางทุกท่าน เนื่องในโอกาสงานอิงเจี๋ยคัพ จะเป็นเวลาที่สหพันธ์ซินบูของฉันเป็นที่รู้จัก ถึงแม้ตอนนี้ทุกคนจะยังไม่ค่อยเข้าใจถึงความสามารถของกลุ่มที่ก่อตั้งนี้ แต่ไม่ต้องรีบร้อนไป อีกไม่นานทุกท่านจะได้เข้าใจอย่างทั่วถึงแน่นอน”

พูดถึงตรงนี้ เซียวชุ่นหยุดไปเล็กน้อย มองดูผู้คนที่ตกตะลึงอยู่ล่างเวที แล้วพูดต่อ

“สำนักหลายปีมานี้เป็นยังไง คิดว่าพวกคุณเองก็รู้เป็นอย่างดี ส่วนสหพันธ์ซินบูผมรับประกันเลยว่าจะไม่มีทางเกิดปัญหาแบบนี้ขึ้นแน่นอน ทุกอย่างที่สำนักบู๊เคยให้กับพวกคุณ ผมสามารถให้ได้หมด และให้ได้มากกว่าดีกว่าด้วย!”

พูดจบ เซียวชุ่นไม่ได้พูดอย่างใจกว้างต่อ แต่พลิกตัวกระโดดลงเวที

การแสดงจบแล้ว งานเลี้ยงคืนนี้ของสวนเหม่ยจบลงเพียงเท่านี้

เซียวชุ่นกลายเป็นตัวเอกของงานเลี้ยงคืนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย เพียงแค่คนๆเดียวก็ทำให้พวกคนของสำนักบู๊เมืองหลวง หน้าตามอมแมมได้ แล้วก็จากไปอย่างโมโห

และก็เพราะการกระทำแบบนี้ของเขา ทำให้สหพันธ์ซินบู เกิดความทรงจำที่ลึกซึ้งในใจของผู้คนในสำนักบู๊เป่ยหยาง แต่ทั้งหมดนี้ ก็เป็นสิ่งที่เซียวชุ่นตั้งใจให้มันเป็นอยู่แล้ว

การมาเป่ยหยางครั้งนี้ของเขา เรียกได้ว่าได้ผลเก็บเกี่ยวเป็นกอบเป็นกำ

และแน่นอน ถึงเวลาที่จะต้องกลับไปเหลยหยางแล้ว เพราะการแข่งขันครั้งสำคัญ กำลังจะเริ่มขึ้น!

ส่วนโม่ยี่ไป๋นั้นยังมีงานแสดงหนึ่งเพื่อการกุศล ก็เลยไม่ได้ไปกับเซียวชุ่น

เช้าตรู่วันที่สอง เซียวชุ่นนั่งเครื่องเที่ยวที่เร็วที่สุดกลับไปเหลยหยาง

คนที่มารับเขาคือต้วนเจีย

ระหว่างทาง ต้วนเจีย สูบบุหรี่ม้วนหนึ่ง พูดขึ้นอย่างไม่ได้ใส่ใจ

“นี่ถ้านายยังไม่กลับมา ฉันก็คิดว่านายจะลืมเรื่องสำคัญซะแล้ว!”

“ฮึฮึ ไม่ลืมหรอก เรื่องบางเรื่องยังไม่ได้สะสางเลย”

เซียวชุ่นยิ้มอ่อนๆ ในรอยยิ้มเผยความหนาวเหน็บ

เหตุการณ์เมื่อไม่นานมานี้ อยู่ในหัวของเขาอย่างไม่มีทางลบออกได้

ต้วนเจียยกมุมปากขึ้นไปที แล้วโยนบุหรี่ที่หนีบไว้ในมือทิ้งทันที ซิ่งตลอดทางแล้วส่งเซียวชุ่นกลับถึงบ้าน

พึ่งเข้าไป หงส์แดงกับลูอิสกำลังต่อสู้กันในสวนดอกไม้ มองจากสถานการณ์แล้ว ลูอิสตอนนี้ได้เปรียบมากกว่า

ส่วนเสือน้อยนั้นให้กำลังใจทั้งสองอยู่ห่างๆ หน้าตาน้อยๆช่างดูตื่นเต้น

“กลับมาแล้วเหรอ?”

เห็นเซียวชุ่นที่เดินเข้ามาทางประตู หงส์แดงพูดขึ้นช้าๆ

“อืม”

หยักหน้า เซียวชุ่นยื่นมือไปลูบหัวกลมๆน้อยๆของเสือน้อย

ในทันที หงส์แดงมองไปที่เขาอย่างมีนัย: “การแข่งขัน ใกล้จะเริ่มแล้ว”

เซียวชุ่นยิ้มอ่อนๆ เดินเข้ามาในคฤหาสน์

“วันนี้ทำอาหารโปรดของนายด้วย เดี๋ยวก็กินได้แล้ว” บนใบหน้าน้ามังกรสามยังคงไว้ด้วยความใจดีและรอยยิ้ม พร้อมผ้ากันเปื้อน กำลังยุ่งอยู่ในห้องครัว

“ขอบคุณน้ามังกรสามครับ วันนี้ต้องกินสามถ้วย!”

เซียวชุ่นยิ้มให้กับน้ามังกรสาม แล้วรีบเดินขึ้นไปชั้นสอง

เปิดประตูห้องออก เห็นแต่เหยาเสินกำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่ข้างใน

เซียวชุ่นผลักประตูเข้ามา เหยาเสินมองบนให้เขาอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่: “กลับมาได้สักทีละ?”

“มีเรื่องทำให้ล่าช้านิดหน่อยน่ะ” เซียวชุ่นยิ้มเจื่อนๆ

เดิมทีตามแผนแล้ว ไปเป่ยหยางครั้งนี้อย่างมากก็กลับภายในวันที่ไปเลย แต่นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องมากมายขนาดนี้ขึ้น ก็เลยทำให้กำหนดการล่าช้า

“ถ้านายไม่ให้คำตอบที่พอใจกับฉัน คอยดูฉันจะจัดการนายยังไง!”

เหยาเสินมือสองข้างเท้าใส่เอว ท่าทางว่าถ้าไม่ให้เหตุผลที่ฟังขึ้นแกเจอดีแน่

เซียวชุ่นเห็นอย่างนั้น รอยยิ้มบนหน้ายิ่งมากขึ้น ยื่นเอกสารชุดหนึ่งขึ้นมา