บทที่ 603 แค่ฉันคนเดียว

“รุ่นพี่ฉิน ท่านไม่ต้องพูดมากไป ในเมื่อวันนี้ผมกล้ายืนอยู่ตรงนี้พูดคำเหล่านี้ มันก็ชัดเจนถึงความแน่วแน่ของผมแล้ว”

มือไขว้หลังสองข้าง เซียวชุ่นหน้าตาแข็งแกร่งไม่ยอมถอย

ในทันที เขายกสายตาขึ้นมองผู้คนตระกูลจางที่ท่าทางอารมณ์ร้อนแรง

“จริงๆฉันไม่ได้อยากเป็นศัตรูกับตระกูลจาง แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าฉันกลัว”

“ถ้าพวกแกอยากขึ้นมาให้กระทืบ งั้นฉันก็จะไม่เกรงใจ!”

พูดจบ เซียวชุ่นนิ่งไปเล็กน้อย แล้วก็เริ่มเปลี่ยนเรื่องพูดทันที

“ฉันเซียวชุ่น วันนี้ในงานสำนักบู๊เมืองหลวงนี้ จะสอนให้พวกคุณดู สหพันธ์ซินบูของฉัน แค่ฉันคนเดียวก็สามารถต้านทานอาจารย์ทั้งเมืองหลวงได้!

หนึ่งคนท้าสู้สำนักบู๊ทั้งเมืองหลวง ประโยคนี้เรียกได้ว่าบ้าคลั่งอย่างถึงที่สุด

ต่อให้เป็นคนไม่ธรรมดา ก็ไม่กล้าพูดโวแบบนี้ต่อหน้าคนมากขนาดนี้

แต่ความอวดดีของเซียวชุ่นนั้น มีที่มาที่ไปอย่างแน่นนอน!

“เยี่ยมเลยไอ่คนพูดโวอย่างไม่ละอายอย่างแก ฉันจางเฉียนจะมาดวลกับแกเอง ดูสิว่าแกจะ……”

ท่ามกลางเสียงอันขุ่นเคือง ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งโดดขึ้นเวที กำลังเตรียมทำให้เซียวชุ่นที่พูดจาโอหังเมื่อกี้ละอายสักหน่อย

เพิ่งพูดไปได้ครู่หนึ่ง จู่จู่เขาก็รู้สึกมีพลังคลื่นอันทรงพลังทะลุเข้าร่างกายไป ยังไม่ทันได้ตอบสนอง เขาก็ถูกคลื่นทรงพลังนี้อันน่าทึ่งนี้ยกคว่ำลงกับพื้น

“นายยังไม่ได้จ่ายตังเลย”

เซียวชุ่นหน้าตานิ่งๆ

เพิ่งพูดจบ จางเฉียนรู้สึกถึงแค่เจ็บปวดบริเวณช่องท้อง ต่อด้วยสิ่งของในม่านตาก็เริ่มหมุนอย่างรวดเร็วขึ้นมา

“ป้าง!”

จางเฉียนพลิกตัวไปมา ในที่สุดก็ตกลงจากเวที

เหมือนสุนัขตายตัวหนึ่ง!

“จางเฉียน!”

เห็นแบบนั้น จางกวงฟู่เรียกด้วยความตกใจ รีบเดินมาถึงข้างๆจางเฉียน

“คุณปู่ ผม…”

พูดถึงตรงนี้ จางเฉียนดวงตามืดลง แล้วสลบไป

“เซียวชุ่น!”

เห็นหลานที่นอนอยู่ในอ้อมกอดอย่างหมดสติ จางกวงฟู่โมโหหนักทันที ดวงตาสีแดงเลือดคู่หนึ่ง เกิดความรู้สึกอยากฆ่าขึ้นมาอย่างจริงจัง

“จำกฎของฉันไว้ ขึ้นมาให้จ่ายเงินก่อน แล้วไปต่อแถวทีละคน ฉันจะส่งพวกแกลงไปทีละคนเอง ผู้ประสบภัยในเป่ยหยางจะจดจำพวกแกตลอดไป” เซียวชุ่นยิ้มอ่อนๆ

“ไอ้เชี่ยนี่ วันนี้กูได้เห็นอย่างจังแล้วว่าอะไรคือโดดเด่น!”

“แม่งเอ้ย ไม่บอกไม่ได้เลยว่าด้านลักษณะโดดเด่นนี่ มันทำได้ดีกว่าฉัน”

“นายพอได้ละมั้ง หน้าอย่างนายเนี่ยนะ ขึ้นไปแค่พริบตาเดียวก็จบละ”

……

เซียวชุ่นตอนนี้ที่ประมาทเลิ่นเลอ สร้างภาพจำอันลึกซึ้งให้กับผู้คนอย่างไม่ต้องสงสัย

ยังไม่ต้องพูดว่าผลสุดท้ายจะเป็นยังไง

แต่ ณ ตอนนี้ เขาในใจของผู้คน คือสง่างามแน่นอน

มองดูเซียวชุ่นอย่างนิ่งๆ ในใจโม่ยี่ไป๋สั่นสะเทือน

ในขณะเดียวกันเธอก็กำลังจินตนาการว่า ถ้าตัวเองมีแฟนที่หาตัวจับยากแบบนี้สักคน จะดีแค่ไหนกันนะ!

สุดท้ายแล้วจินตนาการก็ไม่มีทางกลายเป็นจริงได้

เสียงถอนหายใจที่เศร้าหมอง โม่ยี่ไป๋ก็ลบความคิดเหล่านั้นที่ไม่เป็นความจริงในหัวออกให้หมด

ทันใดนั้น ในหัวเขาก็เกิดภาพๆหนึ่งขึ้น ลบยังไงก็ลบไม่ออก

สัมผัสที่เขาแอบจูบในวันนั้น จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังจดจำได้อย่างลึกซึ้ง ทำให้คนยากที่จะปล่อยวางได้

ระดับความสับสนของจิตใจเฉ่าหว่านฉิงตอนนี้ เทียบกับยี่ไป๋แล้วมีแต่จะมากกว่า

เธอคิดยังไงก็คิดไม่ถึง ไอ้คนที่ถูกตัวเองมองว่าเป็นคนเล็กน้อยคนหนึ่ง กลับมีภาพลักษณ์ที่สง่าแบบนี้ด้วย

ถึงแม้ตอนนี้จะยังปากดีเหมือนเดิม แต่การกระทำกลับทำให้คนรู้สึกตื่นตาตื่นใจ

คิดไปคิดมาหน้าของเฉ่าหว่านฉิงก็แดงขึ้นมาทันที อีกอย่างสายตาที่มองไปหาเซียวชุ่น ก็ไม่ได้เหมือนมองศัตรูอย่างครั้งที่ผ่านๆมา เหมือนว่ากำลังรอคอยความรู้สึกบางอย่าง

ผู้หญิง ต่างก็ชื่นชมฮีโร่ตลอดนั่นแหละ!