บทที่ 613 ศัตรูได้พบกัน

“เฮอะๆ ไปเถอะ”

ด้วยรอยยิ้มบางเบา เซียวชุ่นละสายตากลับมา

ใบหน้าของซ่งหลิงเอ๋อร์นั้นไม่ได้แสดงสีหน้าใดเป็นพิเศษ เธอเพียงพยักหน้าด้วยท่าทีสงบอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ จากนั้นก็เดินไปยังลานประลองบู๊

และคู่ต่อสู้ของเธอในรอบนี้ กลับยืนอยู่บนลานประลองบู๊แล้ว

“พวกเราได้พบกันอีกแล้วนะ ไอ่ขยะ！”

หยางจื่อโน่มองซ่งหลิงเอ๋อร์ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ การแสดงออกของเธอผ่อนคลายอย่างมาก

ซ่งหลิงเอ๋อร์ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่จ้องมองอีกฝ่ายโดยไม่เคลื่อนไหว

เธอจะไม่มีวันลืมความเจ็บปวดที่ผู้หญิงคนนี้เคยทำกับเธอไว้ ยิ่งกว่านั้นคือไม่มีทางที่จะลืมความอัปยศอดสูที่เคยได้รับ!

ฉับพลัน หยางจื่อโน่ยิ้มพลางเอ่ย “ครั้งก่อนอาจารย์ของเธอนั้นรอดพ้นจากความตายไปได้ แต่ครั้งนี้โชคคงไม่ได้เข้าข้างเช่นนั้นแล้ว!”

สำหรับความเกลียดชังที่มีต่อเซียวชุ่น หยางจื่อโน่ไม่จำเป็นจะต้องเอ่ยสิ่งใดให้มากมาย เหว้ยหลุนปฏิบัติต่อเธอที่เป็นหลานสาวมาอย่างดีตั้งแต่ยังวัยเยาว์ กลับดีเสียยิ่งกว่าพ่อผู้ให้กำเนิดเสียอีก

แต่คุณลุงของเธอคนนี้กลับถูกเซียวชุ่นสังหารในงานเลี้ยงวันเกิด หยางจื่อโน่เกลียดชังจนแทบบ้า!

ดังนั้นด้วยการเชื่อมโยง ศิษย์คนนี้ของเซียวชุ่นเธอเองก็เกลียดเช่นกัน

“สุดท้ายแล้วอาจารย์ของฉันก็ต้องชนะอย่างแน่นอน”

ซ่งหลิงเอ๋อร์เอ่ยด้วยท่าทีแน่วแน่ คำพูดดังกล่าวเผยให้เห็นถึงความไว้วางใจอย่างแท้จริงในตัวของเซียวชุ่น

“ฮ่าๆ ก็แค่สุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น เขาจะเอาอะไรมาชนะงั้นหรือ?” หยางจื่อโน่เอ่ยด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

จนกระทั่งตอนนี้ เธอเองก็ยังคงดูแคลนเซียวชุ่น

แน่นอน นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจของหยางจื่อโน่ที่มีต่อ ‘ทูตมังกรเขียว’ กู้ไป๋อี！

มองไปยังหยางจื่อโน่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยที่ยืนอยู่ไม่ไกล ซ่งหลิงเอ๋อร์ตอบด้วยเสียงราบเรียบ “ก็ไม่มีเหตุผลหรอก ก็แค่อาจารย์ของฉันนั้นเก่งกาจกว่ากู้ไป๋อี!”

“เป็นเรื่องตลกที่น่าขบขันมากเรื่องหนึ่งเลยจริงๆ!”

ใบหน้าของหยางจื่อโน่นั้นแสดงรอยยิ้มชัดเจนมากขึ้น ความดูถูกเหยียดหยามและเกลียดชังบนใบหน้าของเธอก็รุนแรงยิ่งขึ้น

สถานะของกู้ไป๋อีในสมาคมบู๊นั้นเป็นรองแค่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น ผู้ที่สามารถเอาชนะเขาได้ภายในองค์กรมีเพียงเจ้าสังเวียนสองคนเท่านั้นรวมถึงคนผู้นั้นที่อยู่เบื้องหลัง...

เซียวชุ่นนั้นเดิมทีก็เป็นเพียงแค่เจ้าสำนักคนหนึ่งในสมาคมบู๊ก็เท่านั้น พละกำลังของเขาจะแข็งแกร่งเท่าไรกันเชียว?

เจ้าสำนักและทูตมังกรเขียว เดิมทีก็ไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบกันได้อยู่แล้ว!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หยางจื่อโน่ก็หัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา

“ในเมื่อเธอมีความมั่นใจในตัวอาจารย์มากขนาดนั้น เช่นนั้นอีกเดี๋ยวฉันจะอยู่เล่นเป็นเพื่อนเธอสักหน่อย เพื่อที่เธอจะได้สัมผัสความรู้สึกของวันนั้นอีกครั้ง!”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มที่เธอแสดงออกมานั้นมืดมนเป็นอย่างมาก

อดไม่ได้ที่จะทำให้ซ่งหลิงเอ๋อร์ตกอยู่ภายใต้ความหวาดกลัวชั่วขณะ

ความกลัวของซ่งหลิงเอ๋อร์นั้นไม่ได้มาจากการข่มขู่ของหยางจื่อโน่ แต่เป็นเพราะอาการบาดเจ็บที่เซียวชุ่นได้พบเจอในวันนั้น

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ภายในใจของเธอสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัว

เมื่อเห็นเช่นนี้ ริมฝีปากของหยางจื่อโน่ก็ยกยิ้มขึ้น ชื่นชมการแสดงออกของซ่งหลิงเอ๋อร์ในตอนนี้

เธอเคยพ่ายแพ้ให้กับซ่งหลิงเอ๋อร์ แต่ในครั้งนี้ ความแข็งแกร่งเธอของเพิ่มขึ้นไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น คนคิดชั่วอย่างซ่งหลิงเอ๋อร์จะชนะได้อย่างไร?

แต่ในไม่ช้า เธอกลับพบว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังปล่อยวางในเรื่องที่หนักใจ ไม่มีความกังวลหรือความกลัวในการแสดงออก มีเพียงจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่แผดเผา

ควรตาย!

หยางจื่อโน่อดไม่ได้ที่จะลอบด่าภายในใจ

ในเวลานี้ได้ยินเพียงซ่งหลิงเอ๋อร์เอ่ยด้วยความมั่นใจ “เธอไม่มีโอกาสนั้นหรอก”

หยางจื่อโน่ได้ยินเช่นนั้น นัยต์ตาจมลงพลางเอ่ยอย่างเหยียดหยาม “ช่างอวดดี!”

เมื่อเอ่ยเช่นนี้ เธอชะงักงัน จากนั้นสายตาที่เฉียบคมมองสำรวจซ่งหลิงเอ๋อร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า นัยต์ตานั้นเต็มไปด้วยเรื่องตลก

“เฮอะๆ เดี๋ยวรอให้ฉันหักขาทั้งสองข้างของเธอ ฉันอยากเห็นเธอคุกเข่าลงตรงหน้า เธอยังจะมีความมั่นใจเช่นนี้อีกหรือไม่”