บทที่ 612 ฝีมือไล่เลี่ยกัน

“แกช่างกล้าหาญนัก!”

เหวินจงเสียนผู้ซึ่งไม่เคยได้ยินคำพูดที่หยิ่งผยองเช่นนี้ ฉับพลันก็พุ่งเข้าไปหาราวกับสายฟ้าฟาด ทันใดนั้นก็เอื้อมมือออกไปและคิดจะกระแทกเข้ากับไหล่ของเซียวชุ่น

อย่ามองเขาอายุเขานั้นมากแล้ว แต่พละกำลังนั้นกลับห่างไกลจากความสามารถของผู้น้อยอย่างเหวินเซวียน

การเคลื่อนไหวนั้นทรงพลัง

เซียวชุ่นขมวดคิ้ว เหลืออดกับท่าทีคุกคามของเหวินจงเสียน

เห็นเพียงเขาประสานนิ้วมือเข้าด้วยกัน มือนั้นพุ่งตรงมาทางเหวินจงเสียนด้วยความรุนแรง

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ กู้ไป๋อีก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของเหวินจงเสียน จากนั้นผลักอีกฝ่ายออกไป ทันใดนั้นก็ฝ่ามือก็แยกปลายนิ้วของเซียวชุ่น

“บูม!”

นิ้วดาบของเซียวชุ่นถูกสกัดกั้น เสียสมาธิไปชั่วขณะหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเท้าออกไปด้านหน้าและพุ่งตัวเข้าหากู้ไป๋อี!

กู้ไป๋อีเห็นเช่นนั้น ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เขายกฝ่ามือขึ้นและแตะหน้าอกของเซียวชุ่น

ฝ่ามือนี้ เขาลงมือแล้วจริงๆ

ทันทีที่ลมฝ่ามือเคลื่อนตัว มีพลังทรงอานุภาพล้อมรอบและสายตาที่จ้องมองอย่างว่างเปล่า

แต่ทว่าสำหรับสิ่งนี้เซียวชุ่นกลับเพิกเฉย หมัดเหล็กเป็นเสมือนกับมังกรพ้นทะเล มาพร้อมกับแรงลมและการควบคุมคู่ต่อสู้

ชั่วพริบตา หมัดและฝ่ามือก็ปะทะกันอย่างรุนแรง

จากนั้น สีหน้าของกู้ไป๋อีตกตะลึง นัยต์ตาของเขาเผยให้เห็นถึงความมึนงง

“ตึกตึกตึก...”

ภายในความแข็งแกร่งที่รุนแรงภายในร่างกาย กู้ไป๋อีถอยหลังไปสาวก้าว

ส่วนเซียวชุ่น ยังคงนิ่งอยู่กับที่

ทันใดนั้น ภายในลานประลองก็เงียบสงัด

ทูตมังกรเขียวถูกโจมตีจนทำให้ต้องถอยเลยงั้นหรือ?

ในความคิดของผู้คนนับไม่ถ้วน ความคิดที่เหลือเชื่อนี้ได้เกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของยอดฝีมือบางส่วน สิ่งนี้ไม่มีอะไรต้องแปลกใจ

การที่กู้ไป๋อีต้องถอยกลับเมื่อครู่นี้ก็เพียงเพราะเตรียมตัวมาได้ไม่ดีพอ เป็นเพราะเขาพรวดพราดเข้ามาช่วยเหลือเหวินจงเสียน ย่อมถูกเซียวชุ่นโจมตีโดยที่ไม่ได้คาดคิด

หลังจากที่ยืนหยัดได้อย่างมั่นคง สีหน้าของกู้ไป๋อีก็ไม่ได้แสดงอาการมึนงงดั่งเช่นเมื่อครู่นี้ เพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ดูเหมือนว่าพละกำลังของนายจะฟื้นตัวไวกว่าที่ฉันคิดไว้”

เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อยและไม่ได้พูดอะไร

กู้ไป๋อีเห็นเช่นนี้ เขาชำเลืองมองเซียวชุ่นด้วยสายตาเย็นชา ทันใดนั้นก็หันไปมองใบหน้าที่จริงจังของเหวินจงเสียน

“รองเจ้าสมาคมเหวิน คุณกลับไปก่อนเถอะ หากมีเรื่องอะไรก็รอให้การประลองจบก่อนแล้วค่อยพูดคุยกัน”

ได้ยินเช่นนั้น เหวินจงเสียนก็มองเซียวชุ่นด้วยสายตาดุดัน จากนั้นก็พยักหน้าด้วยความไม่เต็มใจ

ทูตมังกรเขียวได้กล่าวแล้ว ต่อให้เขาจะทนทุกข์ทรมานเพียงใดก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้

แต่เขารู้อยู่อย่างหนึ่ง วันนี้เซียวชุ่นจะไม่มีทางมีชีวิตรอดออกไปจากสถานที่จัดงานแห่งนี้!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เหวินจงเสียนอดไม่ได้ที่จะแอบบ่นอย่างสับสน รู้สกว่าการกระทำที่ตนทำไปเมื่อครู่นี้นั้นไม่จำเป็นเอาเลยเสีย

อย่างไรเสียต่อให้เขาไม่ได้พาตัวเซียวชุนกลับไปรับโทษประหารที่บ้านตระกูลเหวิน ทูตมังกรเขียวและสมาคมบู๊ต่างก็ไม่มีทางปล่อยไอเด็กนี่ไปอยู่ดี

เป็นเช่นนี้ เรื่องที่น่าขบขันก็จะจบสิ้นลง

กู้ไป๋อีและเหวินจงเสียนกลับมายังแท่นสูงที่อยู่ทางทิศตะวันออก ทางด้านเซียวชุ่นนั้นก็เดินกลับไปยังพื้นที่เตรียมการประลองเพื่อที่จะเริ่มประลองในรอบถัดไป

ในครั้งนี้ สีหน้าและท่าทีของผู้เข้าร่วมประลองภายในเขตพื้นที่เตรียมการประลองต่างก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาด้วยความหวาดกลัว

จะพูดอย่างไร เขาก็เป็นชายที่สามารถประลองฝีมือกับกู้ไป๋อี!

มีคนบางกลุ่ม กลับไม่กลัวเขาเลยแม้แต่น้อย แถมยังรู้สึกเกลียดชังเขาขึ้นมาเล็กน้อย

ภายในคนกลุ่มนั้น ย่อมมีบุคคลแถวหน้าซึ่งก็คือเหวินถิงและจางเฉียน

กล่าวได้ว่าพวกเขานั้นมีศัตรูคนเดียวกัน ต่างก็ถูกคนรอบกายของเซียวชุ่นทำให้ต้องอับอาย ขณะนี้เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีจิตใจที่ร้อนรุ่มและฮึกเหิม ภายในใจย่อมรู้สึกรำคาญเป็นธรรมดา