บทที่ 615 ไสหัวลงไป!

หยางจื่อโน่คาดไม่ถึงเลยว่าซ่งหลิงเอ๋อร์นั้นจะเป็นฝ่ายริเริ่มถอดชี่จื้อปกป้องร่างกาย

ภายในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปีติยินดี

ไร้ซึ่งเกราะป้องกัน เธอไม่เชื่อว่าการโจมตีของเธอนั้นจะทำอะไรซ่งหลิงเอ๋อร์ไม่ได้!

เมื่อนึกได้เช่นนี้ ขณะที่หยางจื่อโน่เงยหน้าขึ้นและมองซ่งหลิงเอ๋อร์อีกครานั้น นัยต์ตาส่องสว่าง มีความมั่นใจเอ่อล้นไปทั่วดวงตาของเธอ บนใบหน้านั้นประดับด้วยสีหน้าของการเย้ยหยัน

“เฮอะๆ เต่าที่ไม่มีกระดองเต่าแล้วก็เหลือเพียงแค่สิ่งที่ไร้ประโยชน์เท่านั้น!”

“ตอนนี้ฉันจะทำให้เธอคุกเข่าร้องขอความเมตตาเหมือนเช่นก่อนหน้านี้! ฉันยังคงต้องการเหมือนเช่นตอนแรก หักแขนของเธอแล้วก็จะหักขาของเธอ ทำให้เธอร้องอ้อนวอนเหมือนสุนัข!”

เมื่อพูดอย่างนั้น ดวงตาของหยางจื่อโน่ก็หรี่ลง ฉับพลันเธอกระทืบเท้าลงบนลานประลอง

ชั่วขณะนั้น รอยร้าวก็ปรากฏขึ้นที่ใต้เท้าของเธอ เวทีประลองเริ่มสั่นคลอน

เนื่องจากการกระทำที่ทรงอานุภาพ เศษกรวดเศษหินกระจายไปทั่วเวทีประลอง

จากนั้น หยางจื่อโน่ส่งเสียงหัวเราะเย็นเยียบ เหยียดฝ่ามือออกมาแล้วกระแทกซากปรักหักพังนับไม่ถ้วนที่กระจายอยู่รอบตัวเธอ

ภายใต้ชี่จื้อที่ทรงอานุภาพของเธอ หินที่มีขนาดและรูปร่างต่างกันเหล่านี้เปรียบเสมือนกระสุนปืน จากนั้นพวกมันก็พุ่งตรงไปทางซ่งหลิงเอ๋อร์

“ฟึ่บ ฟุ่บ ฟึ่บ!”

เสียงดังขึ้นภายในโสตประสาทอย่างไม่หยุดหย่อน เศษหินเศษกรวดตรงหน้าบดบังท้องฟ้า

สำหรับสิ่งนี้ซ่งหลิงเอ๋อร์นั้นกลับเพิกเฉย เธอยกแขนขาวเนียนนุ่มดุจดั่งรากบัวขึ้นอย่างแผ่วเบา ระลอกคลื่นพุ่งตรงจากฝ่ามือของเธอในทันใด กวาดเศษหินที่มากมายนับไม่ถ้วนเหล่านั้น

เศษหินและและความแข็งแรงเป็นเหมือนกองทัพที่กำลังทำสงคราม ทันทีที่ทั้งสองฝ่ายสัมผัสกัน การต่อสู้ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ วินาทีนั้นราวกับว่าความโกลาหลกำลังเกิดขึ้น

ในเวลาเดียวกัน นิ้วทั้งห้าของซ่งหลิงเอ๋อร์หดตัวอย่างรวดเร็วและกลายเป็นกำปั้น

การกระทำนี้ของเธอเป็นเสมือนคำสั่ง เห็นเพียงว่าเดิมทีก้อนหินเหล่านั้นที่พุ่งตรงมา ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่กลับกลายเป็นผงในทันทีและกระจัดกระจายไปในสายลม

เมื่อเห็นฉากนี้หยางจื่อโน่นั้นประหลาดใจมาก

ในเวลานี้ ภายในสมองของเธอนั้นเต็มไปด้วยความสงสัยและความประหลาดใจ!

การเคลื่อนไหวนี้เป็นการโจมตีด้วยโทสะของเธอ พละกำลังย่อมไม่ธรรมดา แต่ซ่งหลิงเอ๋อร์กลับทำลายการโจมตีของเธอด้วยท่าทีสบายๆ เธอจะไม่ประหลาดใจได้อย่างไร เธอจะไม่ตื่นตกใจได้อย่างไร!

คนนั้นอยู่ไม่ไกลหรือว่าก่อนหน้านี้ขยะนั้นถูกเธอทำให้อับอายอย่างเหี้ยมโหด?

คำตอบนั้นไม่แน่ชัด

ในขณะนี้ ภาพติดตาปรากฏขึ้นใต้เท้าของซ่งหลิงเอ๋อร์ ทันใดนั้นก็ปรากฏต่อหน้าหยางจื่อโน่ ความเร็วเกินคาดไม่ทันตั้งตัว!

ทันใดนั้น เธอกระโดดขึ้นและเตะไปที่หัวเข่าของหยางจื่อโน่อย่างรุนแรง

ไม่น่าแปลกใจเลยที่การเตะในครั้งนี้จะสามารถทำให้หยางจื่อโน่กลายเป็นคนพิการได้!

“อ๊าก!”

ท่ามกลางความตื่นตระหนก หยางจื่อโน่รีบถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว พยายามหลีกเลี่ยงการเตะของคู่ต่อสู้

แต่ไม่ทันที่หยางจื่อโน่จะก้าวถอยหลัง ซ่งหลิงเอ๋อร์ได้ใช้มือที่เป็นเสมือนหยกจับไหล่ของเธอเอาไว้ ไร้หนทางหลีกหนี!

“แกนังแพศยา!”

หยางจื่อโน่ดุด่าด้วยความโกรธและปล่อยหมัดเข้าหาซ่งหลิงเอ๋อร์

เมื่อเห็นเช่นนั้น ซ่งหลิงเอ๋อร์เบี่ยงตัวหลย หลีกเลี่ยงการโจมตีของคู่ต่อสู้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

จากนั้น เธอยกมือขึ้นและตบหน้าหยางจื่อโน่ด้วยหลังมือ

“เพียะ!”

เสียงนั้นดังอย่างชัดเจน บนใบหน้าของหยางจื่อโน่นั้นมีรอยนิ้วทั้งห้าประทับตราไว้

ภายในสถานที่จัดงาน ฉับพลันก็เงียบสงัด!

เซียวชุ่นยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้

ผู้หญิงคนนี้ สไตล์การต่อสู้ในก่อนหน้านี้นั้นดูมีชีวิตชีวา ตอนนี้ทำไมถึงยิ่งเหมือนกับตนเองมากขึ้น?

ในขณะนั้น ใบหน้าที่ร้ายกาจของหยางจื่อโน่จ้องมองไปยังใบหน้าที่เรียบเฉยของซ่งหลิงเอ๋อร์

“นังนี่ แกกล้าตบ...”

‘เพียะ!’

เธอยังไม่ทันจะเอ่ยคำว่า ‘ฉัน’ ออกมา เสียงตบก็ดังขึ้นอีกครั้งจากบริเวณลานประลองบู๊

รองเจ้าสำนักหยางถูกตบหน้าแบบนี้ในที่สาธารณะได้อย่างไร ชั่วขณะหนึ่งตกอยู่ภายใต้ภวังค์และไม่ได้ก่นด่าซ่งหลิงเอ๋อร์อีก

แต่ซ่งหลิงเอ๋อร์ไม่มีทางปล่อยหยางจื่อโน่ไปอย่างง่ายดายเช่นนี้แน่