บทที่ 616 ใครก็ไม่สามารถปกป้องได้

ไห่เซิ่งหยุนรู้สึกตะลึงตกใจเมื่อมองคนที่กำลังเดินมา เขาพูดอย่างโกรธเคืองว่า：“เฮียเกา นายมาได้พอดีเลย ไอ้สารเลวนี้ไม่ทำตามกฎ เพื่อสมาคมบู๊แล้ววันนี้นายกับฉันต้องสร้างระบบขึ้นมาใหม่ และเราต้องร่วมมือกันกำจัดคนกลุ่มนี้！”

คนที่เขาเรียกว่าเฮียเกา เป็นชื่อเรียกผู้นำ เกาฉิวเป็นบุคคลสำคัญที่สมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ส่งมาให้ดูแลการแข่งขันอิงเจี๋ยคัพแต่ฐานะของเขาก็ยังอยู่ภายใต้กู้ไป๋อี

แต่กู้ไป๋อีไม่สนใจเรื่องเล็กๆน้อยเหล่านั้น ดังนั้นอำนาจโดยรวมในการตัดสินใจเกี่ยวกับการจัดการแข่งขันส่วนใหญ่จึงอยู่ในมือของเขา

เกาฉิวพยักหน้าตอบเมื่อเห็นไห่เซิ่งหยุนมีสีหน้าไม่พอใจ

เขามองเซียวชุ่นที่อยู่ไม่ไกลอย่างเฉียบคมและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เซียวชุ่น นายเป็นเพียงคนธรรมดาแต่กลับกล้าดูถูกสมาคมเหมียวซื่ออย่างเปิดเผยและยังเคยละเมิดกฎแล้วรอบหนึ่ง ฉันอุตส่าห์ไม่อยากเถียงกับนาย อย่าบอกนะว่าครั้งนี้นายก็จะยั่วยุจนกว่าจะสำเร็จ?”

เซียวชุ่นยิ้มอย่างเย็นชาเยาะเย้ยกับคำพูดของเกาฉิว

“เหอๆก็เป็นเพราะศิษย์ตระกูลเหวินไม่เจียมตัวเอง จะหาว่าฉันละเมิดกฎได้อย่างไร?”

เมื่อพูดถึงประโยคนี้เขากลับคำพูด ปฏิเสธเสียงดังว่า：“ดูเหมือนว่าสมาชิกในสมาคมบู๊ของพวกนายจะอยู่เหนือกว่าคนอื่นมาตลอดเลยสินะ คงคิดเองเออเองจนเป็นนิสัยจะถูกจะผิดก็ขึ้นอยู่กับพวกนาย แล้วคนธรรมดาอย่างฉันจะเอาชนะพวกนายได้ไงล่ะ?”

แต่เกาฉิวก็ไม่โต้แย้งเรื่องนี้กับเซียวชุ่น

เพราะเขารู้ว่าไม่มีทางเปลี่ยนใจกับคนที่มีอคติเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย

“เราจะยังไม่พูดถึงเรื่องราวในอดีต หยางจื่อโน่ นายเป็นรองเจ้าสำนักของสมาคมบู๊ ฉันถูกลูกศิษย์ของนายทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส เรื่องนี้นายต้องมีคำอธิบายให้ฉันตามข้อเท็จจริง！”

“ทำไมองเจ้าสำนักสมาคมบู๊ถึงได้ดูถูกลูกศิษย์ของฉันอย่างนี้ เรื่องนี้พวกนายก็ต้องมีคำอธิบายให้ฉันตามข้อเท็จจริงเหมือนกัน!”

เมื่อพูดอย่างนั้นเซียวชุ่นก็เอามือไขว้หลังและมองไปที่เกาฉิวใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ”

ทุกคนต่างตกตะลึงกับคำพูดที่เขาพูด

สมาคมบู๊ต้องให้คำตอบกับเขา?

ทำไมเมื่อได้ยินคำพูดแบบนี้ก็รู้สึกน่าขันสิ้นดี

“เฮ้ย! มิน่าล่ะช่วงนี้ชายหนุ่มคนนี้ถึงได้เป็นที่สนใจมากเป็นพิเศษในเมืองเหลยหยาง ที่จริงแล้วเขาก็เป็นคนบ้าดีๆนี้เอง!”

“ฉันยังได้ยินมาอีกว่า ตอนที่ถานห้าวฮั่นอยู่กับเขาก็ได้รับความเดือดร้อนไปไม่น้อย และแม้แต่เรื่องของการเปลี่ยนชื่อจากสมาคมมังกรเก้าเป็นสมาคมย่อยชิงจุนก็เหมือนจะเกี่ยวข้องกับเขาด้วย”

แต่ถึงอย่างไรแม้จะแข็งแกร่งเท่าไหร่ก็เป็นแค่ๆคนหนึ่ง พวกคุณคิดว่าเขาเอาความกล้ามาจากที่ไหน ถึงกล้าบอกให้สมาคมบู๊ต้องมีคำอธิบายให้เขา? "

……

ผู้ชมแต่ละคนต่างปรึกษากันอย่างดุเดือดอยู่พักหนึ่ง

เรื่องที่ปรึกษาหารือกันคงหนีไม่พ้นเรื่องของเซียวชุ่นที่กล้าดียังไงถึงได้หยิ่งผยองเช่นนี้

ฉันจะบอกอะไรนายอย่างหนึ่งนะ นายคิดว่านายเป็นใครเหรอ? สายของเกาฉิว จ้องเขม็ง

เซียวชุ่นหัวเราะ：“ไม่ต้องพูดขนาดนั้น หลังจากวันนี้ไปหวังว่านายจะยังกล้าปากดีพูดกับฉันแบบนี้อยู่นะ”

“ฮ่าๆ!” เกาฉิวหัวเราะเสียงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

สักครู่เขาก็หยุดหัวเราะและมองไปทางเซียวชุ่นด้วยความเย็นชาย

“ฉันอยากเห็นวันนั้นมาถึงจริงๆ แต่นายคงไม่มีชีวิตรอดไปถึงวันพรุ่งนี้！”

“จริงเหรอ？”เซียวชุ่นยิ้มมุมปากและยิ้มแบบติดตลก

เมื่อเกาฉิวเห็นดังนั้นก็ยิ้มเจื่อนๆ：“เหอๆ แม้ฉันอยากจะฆ่านายด้วยน้ำมือของฉันมากสักเท่าไหร่ แต่น่าเสียดายที่ทูตมังกรเขียวบอกให้ไว้ชีวิตนาย ดังนั้นฉันจึงต้องข่มใจไว้”

ในขณะที่พูดเขาส่ายหัวไปมาอย่างช่วยไม่ได้ ท่าทางของเขาดูเสียดายโอกาสมาก

เมื่อเซียวชุ่นได้ยินอย่างนั้น สายตาของเขาก็มองไปทางแท่นสูงที่อยู่ไม่ไกล และเห็นเป็นเงาขาวๆปรากฎขึ้นในแววตาของเขา

รอยยิ้มมุมปากของเขาลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ถูก

ในเวลานี้เอง ผู้ดำเนินรายการก็ประกาศผลต่อหน้าทุกคนหลังจากสอบถามผลการแข่งขันจากกู้ไป๋อี

“การแข็งขันรอบนี้ได้จบลงแล้ว ผู้ชนะคือซ่งหลิงเอ๋อร์!”

เซียวชุ่นหยักหัวไหล่และเดินไปยืนข้างๆซ่งหลิงเอ๋อร์ตบไหลหล่อนเบาๆแล้วพูดว่า：“หลิงเอ๋อร์ เธอทำได้ดีมาก！”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นซ่งหลิงเอ๋อร์ก็ยิ้มอย่างรู้สึกโล่งใจ

“อาจารย์ หล่อน…”

เมื่อเธอเหลือบไปมองหยางจื่อโน่ที่นอนกองอยู่บนพื้นกลับรู้สึกเป็นกังวล

เซียวชุ่นไม่มองหน้าหยางจื่อโน่เลยราวกับไม่สนใจ: “ก็แค่คนขี้แพ้ ทำไมต้องกลัวด้วย?

“อืม！”