บทที่ 621 ผู้คนต่างเฝ้าคอย

หยางเทียนฉายตกอยู่ในห้วงแห่งความหลงใหล ประทับใจในความแข็งแกร่งของอาจารย์เขาเป็นอย่างมาก

ซ่งหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบหางตามามองที่เขา

“ความสามารถอย่างนายน่ะเหรอ อาจารย์ของพวกเราไม่สนใจหรอกนะ!”

“นี่ ฉันก็แค่พูดเล่นกับศิษย์พี่เฉย ๆ !” หยางเทียนฉายโบกมือและยิ้มอย่างเขินอาย

“เหอะ ๆ ตั้งแต่มาที่นี่ ฉันได้สังเกตมาตลอดว่าสายตาที่เธอมองอาจารย์มันค่อนข้าง…...”

"ป้าบ!"

ก่อนที่คำว่า "คลุมเครือ" จะถูกพูดออกมา ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็ตบเขาที่ด้านหลังศีรษะอย่างแรง

“ศิษย์พี่ ตีฉันทำไมเนี่ย?”

“ถ้ายังพูดจาเหลวไหลอีก ฉันจะเย็บปากนายเสีย!”

ในขณะที่พูดออกมาอย่างดุเดือด สีหน้าของซ่งหลิงเอ๋อร์ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างห้ามไม่ได้

เมื่อเห็นแบบนี้ หยางเทียนฉายก็ยิ้มที่มุมปาก

เพราะเขาพอจะเดาบางอย่างไว้ในใจแล้ว

สำหรับผู้ชายที่ยอดเยี่ยมอย่างอาจารย์ การที่ศิษย์พี่จะเลื่อมใสศรัทธาเขาก็เป็นเรื่องปกติ!

ซ่งหลิงเอ๋อร์ไม่กล้ามองรอยยิ้มอันขี้เล่นบนใบหน้าของหยางเทียนฉาย หัวใจของเธอนั้นเต้นแรงและรัว

เธอเคยคิดว่าเธอได้ปกปิดความรู้สึกของตนที่มีต่อเซียวชุ่นได้เป็นอย่างดี แต่คาดไม่ถึงว่าศิษย์น้องที่แสนจะเจ้าเล่ห์ของเธอคนนี้จะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

หยางเทียนฉายรู้ว่าศิษย์พี่ของเขาค่อนข้างไม่พอใจ แล้วถ้าทำให้เธอไม่พอใจจริง ๆ ละก็ ในอนาคตเขาก็คงไม่ได้มีชีวิตที่ดีแน่ ดังนั้นเขาจึงไม่เปิดเผยจุดอ่อนของอีกฝ่าย สายตาหันไปมองดูที่เวทีแทน

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้เซ้าซี้เธอต่อ ซ่งหลิงเอ๋อร์จึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แต่ก็ไม่ได้สังเกตเหวินเหยาที่อยู่ด้านข้างซึ่งดูแปลกไป

ขณะเดียวกัน บนเวที

สีหน้าของจางเฟยหยางดูซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าถูกพระเอกโจมตีเมื่อครู่จนบาดเจ็บ

แต่อย่างไรก็ตาม เขาไม่ใช่คนประเภทที่ยอมรับความพ่ายแพ้ได้ง่าย ๆ ตระกูลจางนั้นมีชื่อเสียง หากเขาต้องพ่ายแพ้คนที่ไม่มีทั้งชื่อเสียงและบารมีอย่างราบคาบ เขาคงต้องถูกคนอื่นหัวเราะเยาะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!

“คุณแข็งแกร่งก็จริง แต่ผมก็ไม่ได้อ่อนแอหรอกนะ!”

ทันทีที่พูดจบ จางเฟยหยางถือดาบไว้ในมือแล้วเข้าโจมตีเซียวชุ่นอีกครั้ง

ดาบของเซียวชุ่นที่เปรียบเสมือนกริชอันเฉียบคมอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ฟันเข้าที่ดาบนั้นอย่างรุนแรง

"ตูม!"

ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างรุนแรงกลางอากาศ เสียงระเบิดดังปะทุขึ้น

ลมกระโชกแรงพัดจากใจกลางสนามต่อสู้ กระจายออกไปในทุกทิศทุกทางอย่างแรง

จางเฟยหยางเปล่งเสียงออกมาอย่างโกรธจัด แล้วจึงเปลี่ยนการถือดาบด้วยมือเดียวเป็นการจับดาบด้วยมือสองข้าง เปลี่ยนจากการแทงเป็นการฟัน ตั้งใจจะฟันเซียวชุ่นที่อยู่ต่อหน้าเขาให้ได้!

เมื่อเห็นแบบนี้ เซียวชุ่นจึงใช้นิ้วจับปลายดาบของคู่ต่อสู้เอาไว้อย่างรวดเร็ว เขาแก้การโจมตีทั้งหมดได้

"อ้าา!"

จางเฟยหยางออกแรงอย่างสุดชีวิตพร้อมด้วยเสียงตะโกนอันดังลั่น เขาไม่เชื่อว่าคู่ต่อสู้จะสามารถป้องกันการโจมตีของเขาได้เพียงแค่นิ้วสองนิ้ว

เรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้

แต่กลับกลายเป็นว่ามันตรงกันข้ามกับความคิดของเขา เพราะไม่ว่าเขาจะออกแรงมากแค่ไหนในเวลานี้ เซียวชุ่นก็ยังคงรักษาท่าทางเดิม ยับยั้งดาบอันทรงพลังที่ใส่จนสุดแรงของเขาได้โดยไม่แม้จะขยับแม้แต่นิดเดียว

เมื่อมองไปทางจางเฟยหยางที่ทั่วทั้งหน้าแดงเรื่อเพราะใช้แรงมากเกินไป เซียวชุ่นก็พูดออกมาเบา ๆ ว่า "คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม!"

จากนั้น เขาก็ใช้มือตบหน้าอกของคู่ต่อสู้

ฝ่ามือของเขาที่ดูเหมือนจะไม่มีพลังเลย แต่ในสายตาของจางเฟยหยางมันกลับอันตรายมาก และในขณะเดียวกันก็หลบเลี่ยงมันไม่ได้!

ในวินาทีต่อมา ร่างของจางเฟยหยางก็ล้มลงกับพื้นราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นท่ามกลางลมกระโชกแรง

ตั้งแต่วินาทีที่เซียวชุ่นใช้ฝ่ามือผลักออกไป จางเฟยหยางก็รู้ได้เลยว่าวันนี้เขาจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ในใจเขานั้นโกรธมาก แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

ตัวเขาที่นั่งอยู่บนเวทีในขณะนี้ ดวงตาเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “นี่มันไม่ใช่จุดจบ แต่มันจะเป็นจุดเริ่มต้น ตระกูลจางของเราจะไม่ยอมปล่อยไปแบบนี้แน่!”

เขายอมรับว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวชุ่น แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครในตระกูลจาสามารถจัดการกับคนนี้ได้

หอบู๊นั้นก็ก่อตั้งขึ้นมาหลายปีแล้ว และไม่ได้ก่อตั้งขึ้นเพียงในนาม