บทที่ 636 การต่อต้านได้เริ่มต้น

“จ้าวสหเซียวก่อตั้งสหพันธ์ซินบู เป็นโอกาสที่จะต้องใช้วัสดุทางการแพทย์ที่มีคุณค่าอย่างมาก และสวนยาก็สามารถตอบสนองความต้องการของคุณได้!” หนิงจื้อหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เซียวชุ่นเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยความเหลือเชื่อ: “ท่านจะให้สวนยาแก่ผมเหรอ?”

หนิงจื้อหยวนรีบแกไข้ความพูดว่า"บอกว่าเป็นของขวัญให้จ้าวสหเซียว บอกว่ามอบให้กับนักบู๊ที่มีความสามารถและเด็กเล็กดีกว่า การกระทำที่ชอบธรรมของคุณในเมื่อกี้ทำให้ผมชื่นชมจริงๆ!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวชุ่นก็ยิ้มอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนให้กับหนิงจื้อหยวน

“ท่านพูดเกินไปแล้วครับ ผมแค่ต้องการมีส่วนร่วมในบู๊ของเซี่ยและผมไม่ต้องการให้คนมีพรสวรรค์ถูกฝัง!”

“ดีเลย แค่คำพูดนี้ ก็สมควรได้รับสวนยาจากโรงเสวียนฮู๋!”

ภายในด้วยเสียงหัวเราะ หนิงจื้อหยวน อดไม่ได้ที่จะชื่นชม เซียวชุ่นเพิ่มมากขึ้น

เขาไม่สงสัยเกี่ยวกับคำพูดที่เซียวชุ่นพูดในตอนนี้เลย อย่างไรก็ตามการจัดตั้งโรงเรียนศิลปะการต่อสู้และค่าธรรมเนียมฟรีเป็นสิ่งที่ไม่มีใครกล้าพูดต่อสาธารณะ

คำพูดของจ้าวสหจะเป็นเท็จได้อย่างไร?

“ในเมื่อท่าใจกว้างเช่นนี้ ผมเซียวชุ่น ทำได้ทำตามคำสั่งแล้ว!” เซียวชุ่นกำหมัดแล้วกล่าวคำขอบคุณ

เมื่อเห็นเช่นนี้ หนิงจื้อหยวน ก็โบกมือและพูดเหตุผลของเขาอย่างตรงไปตรงมา

“ไม่ใช่ผมเอื้ออาทร จ้าวสหเซียวมีทักษะการเหนือผมมากและสามารถช่วยคุณกลั่นยาเป็นประโยชน์มากมายสำหรับผมเช่นกัน... งั้นเรื่องของแปลงยาก็ตกลงกันแบบนี้ แต่ดินห้าสีนั้น ผมจะเอาไว้หนึ่งครึ่ง!"

หลังจากได้ยินแบบนี้ สีหน้าของเซียวชุ่นก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และเขาพูดด้วยความประหลาดใจ: “ท่านหมายความว่าจะแบ่งดินห้าสีให้ผมครึ่งหนึ่งงั้นเหรอ?”

เมื่อเขาได้ยินว่า หนิงจื้อหยวน กำลังจะมอบสวนยาให้กับเขา เขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าตกใจขนาดนั้น

แต่เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายจะมอบดินห้าสีครึ่งหนึ่งให้เขา เซียวชุ่นทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!

พระเจ้าช่วย นั่นคือดินศักดิ์สิทธิ์ในตำนานเลยนะ แม้แต่อาจารย์ก็ยังค้นหาสมบัติหายากมาหลายทศวรรษแล้วก็ไม่เจอ!

เมื่อเห็นเซียวชุ่นแสดงออกอย่างไม่รู้ตัว หนิงจื้อหยวน ก็พยักหน้า

“อย่าแปลกใจเลย เพราะผมและลูกศิษย์เลือกที่จะเข้าร่วม สหพันธ์ซินบูพวกเราก็จะจะไม่เก็บของพวกนี้เป็นของตัวเองอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามันปลอดภัยกว่าที่จะเอาสิ่งนี้ไว้ในมือของจ้าวสหเซียว เพราะของดีนี้จะนำโชคเคราะมา!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวชุ่นก็งงเล็กน้อย

ในเมื่อหนิงจื้อหยวน พูดว่าเป็นโชคไม่ดี แต่ทำไมเขาถึงเอาดินห้าสีไว้ครึ่งหนึ่ง?

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เพราะเขาโลภและต้องการเอาดินห้าสีทั้งหมดมาเป็นของตัวเอง แต่มีความลับอยู่ในนั้น

หนิงจื้อหยวน ที่ด้านข้างเห็นความสงสัยในสายตาของ เซียวชุ่น แต่เขาไม่ได้อธิบายอะไร

เพราะมันเกี่ยวข้องกับความลับที่น่าตกใจที่โรงเสวียนฮู๋ปกป้องไว้หลายร้อยปี และพวกเขาก็ไม่กล้าบอกใครง่ายๆ

ในเมื่อเขาไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้ เซี่ยวก็จะไม่ถามถึงรากเหง้าของปัญหา ทั้งสองฝ่ายนัดกันสัปดาห์หน้าไปเขาหยาด้วยกัน ก็แยกย้ายกันแล้ว

ระหว่างทางกลับ เซียวชุ่นคุยกันเรื่องนี้กับลูกศิษย์ทั้งสอง

ซ่งหลิงเอ๋อร์ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้มากนัก เพราะเธอเพิ่งจะก้าวไปบนเส้นทางแห่งการฝึกฝน ยังไม่รู้ข้อดีของสิ่งเหล้านี้

ส่วนหยางเทียนฉาย เขาตื่นเต้นมากจนจะกระโดดขึ้น!

หลังจากเสียง "ตง"หยางเทียนฉายก็คลุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด

เมื่อกี้เขารู้สึกตื่นเต้นและไม่ทันระวังไปโดนซันรูฟ!

หลังจากนั้นไม่นาน สีหน้าที่เจ็บปวดของ หยางเทียนฉาย ก็หายไป และเขาก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก: "อาจารย์ พวกเขาจะให้ดินห้าสีครึ่งหนึ่งกับท่านจริงๆ หรือ?"

“อืม” เซียวชุ่นพยักหน้า จากนั้นมองดูลูกศิษย์ของเขาอย่างสงสัย: “ทำไมคุณถึงตื่นเต้นจัง?”

หยางเทียนฉาย โบกมืออย่างไม่สนใจและมองไปที่ เซียวชุ่น อย่างอ้อนวอน