บทที่ 639 ความลับของโรงเสวียนฮู๋

ส่วนจุดประสงค์ของ เซียวชุ่น นั้นง่ายมาก

ประการแรก “หุ้ยเชิงหยวน” กำลังจะเข้าในตลาด หอการค้าเหลยหยาง ไม่เพียงพอที่จะพึ่งพาแต่ หยางเทียนฉาย และ ซ่งหลิงเอ๋อร์ในการทำยา!

ประการที่สองคือก่อตั้ง"สหพันธ์ซินบู" เซียวชุ่นกำลังเตรียมที่จะจัดตั้งการแลกเปลี่ยนยาในปลายเดือน เพื่อที่จะรวมสมาชิกที่มีอยู่และสร้างสายสัมพันธ์ที่ดีกับกองกำลังที่ยังลังเลอยู่

จากการวิเคราะห์ข้างต้น เห็นได้ชัดว่าอาจารย์และลูกศิษย์คู่นี้มีบทบาทในเรื่องนี้

แน่นอนว่าต้องเป็นงานแรงงาน!

แน่นอนว่าหนิงจื้อหยวน และลูกศิษย์ไม่มีการปฏิเสธอยู่แล้ว แต่กลับแสดงความกระตือรือร้นออกมาอย่างมาก

เพราะระหว่างที่ทำงานหนักนั้นพวกเขาก็ยังสามารถเรียนรู้วิธีการทำยาอันล้ำค่ามากมายจาก เซียวชุ่น นี่เป็นเรื่องที่ชนะกันทั้งสองฝ่าย!

ดังนั้น เมื่อเซียวชุ่นถามพวกเขาว่าพวกเขาพักผ่อนเป็นไงบ้าง ทั้งสองก็เลยตอบแบบเดียวกัน และรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาก็เหมือนกันด้วย

"ฮ่าฮ่า อยู่ดีมีสุขครับ"

“อยู่ดีก็ดีละครับ” เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อย

“จ้าวสหเซียว ผมมีคำถามที่อยากจะปรึกษาหน่อย!”

“ปรึกษาไม่กล้าครับ แต่ท่านสามารถพูดได้เลยครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หนิงจื้อหยวน พยักหน้าและกล่าวด้วยความสงสัยว่า “เมื่อคืนนี้ ผมและลูกศิษย์ผมทำ ‘โอสถรวมจิต’ ทำตามขั้นตอนที่คุณพูดทุกอย่างแต่ทำไมยังได้เป็นยาที่ไม่สำเร็จ?”

เซียวชุ่นไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่ายในทันที แต่ครุ่นคิดอยู่แป๊บหนึ่ง

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็มีคำตอบในใจแล้ว

“ท่าครับ ปัญหาน่าจะอยู่ที่ไฟของยา!”

“ไฟของยา?” หนิงจื้อหยวน ตกตะลึง

เซียวชุ่น พยักหน้า: "ใช่ เหตุผลที่หลิงเอ๋อร์และเทียนฉายสามารถกลั่นโอสถรวมจิตได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ ทั้งหมดเป็นเพราะความร่วมมือที่สมบูรณ์แบบระหว่างไฟของยาของทั้งสอง ท่านและลูกศิษย์ของท่านไม่ค่อยใช้เตาอันเดียวกันใช่ไหมครับ?”

“แบบนี้นี่เอง!” หนิงจื้อหยวนตระหนักได้ทันที และดูละอายใจในทันที

“ละอาย ละอายใจจริงๆ … ผมถูกเรียกว่าเป็นอาตารย์ยาที่เก่งกล้า แต่กลับไม่พบรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้เลย”

เมื่อเห็นว่าอาจารย์รู้สึกเสียใจแบบนี้ ฮู๋ปู้กุยที่อยู่ข้างๆ จึงรีบตำหนิตัวเองว่า “ท่านอาจารย์ และเต๋าแห่งเพลิงยาเป็นเพียงการแนเป็นความผิดของศิษย์ที่เรียนไม่เก่ง มิเช่นนั้นท่านคงจะรู้สาเหตุนี้!"

"นี่ให้คุณ"

ในขณะนี้ เซียวชุ่นก็หยิบหนังสือที่ผูกด้วยด้ายออกมาจากเสื้อหน้าอกของเขาและยัดมันเข้าไปในมือซ่งหลิงเอ๋อร์

หนิงจื้อหยวนลืมตาขึ้นเมื่อเขาเห็นอักขระตัวใหญ่สี่ตัวในหนังสือที่ผูกด้วยด้ายนั้นก็ตากระตุกทันที

เขาตะโกนเสียงดังทันที: "ไฟของยาเคล็ดจิต!"

เท่าที่ หนิงจื้อหยวน รู้ เคล็ดจิตนี้หายไปกว่าร้อยปีแล้ว ซึ่งทำให้อาจารย์กลั่นยานับไม่ถ้วนรู้สึกเสียใจ หากพวกเขามีเคล็ดจิตอยู่ บางทีอาจจะใช้เวลาในการฝึกยาได้น้อยลง และประสบความสำเร็จได้ง่ายขึ้น

และตอนนี้ เซียวชุ่นก็ได้มอบสิ่งที่มีค่าเช่นนี้ให้กับศิษย์ของเขา ทำให้หนิงจื้อหยวนรู้สึกตื่นเต้นจนเป็นกังวล

ฮู๋ปู้กุยรู้ถึงความสำคัญของหนังสือเล่มนี้ แต่เมื่อมองไปทางใบหน้าของอาจารย์ เขาก็สังเกตเห็นอะไรแปลกๆ จึงรีบยกมือขอลคุณ เซียวชุ่น อย่างรวดเร็ว

“ขอบคุณจ้าวสหเซียว!”

เซียวชุ่นโบกมือ "ไม่ต้องเกรงใจ คุณเอาไปคัดลอกแล้วเอาคืนให้ผมก็ได้แล้ว"

ฮู๋ปู้กุยตกตะลึง: "อ๋า นี่..."

"เพี๊ย!"

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็โดนอาจารย์ตบหัวอย่างแรง

“ฮ่าฮ่า ผมจะให้เด็กคนนี้คัดลอกทันทีเลยครับ!”

หลังจากพูดจบ หนิงจื้อหยวนก็พาลูกศิษย์ที่ทำน่างอแงกลับไปที่ห้องทันที

หลังจากปิดประตูฮู๋ปู้กุยพูดอย่างขมขื่นว่า “ท่านอาจารย์ ทำไมท่านถึงตบผมด้วย!”