บทที่ 640 ยึดอำนาจ

“ฉันจะทำอย่างนั้น” เหวินเหยายิ้ม

ทันทีที่เธอลุกขึ้นและกล่าวคำอำลากับ หยางเทียนฉายที่บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้า เธอยิ้มเหมือนสาวข้างบ้านที่อ่อนโยน

“พี่เทียนฉายฉันไปละ”

ใบหน้าของ หยางเทียนฉายเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ แต่ในที่สุดเขาก็พยักหน้า

เนื่องจาก ซ่งหลิงเอ๋อร์ยังคงกลั่นยาอยู่ในห้องยา เหวินเหยา ไม่ได้กล่าวคำอำลากับเพื่อนที่ดีที่เธออยู่ด้วยมาระยะหนึ่ง หยิบกระเป๋าเดินทางของเธอและเดินไปที่ประตู

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวชุ่นเอื้อมมือออกไปหยิบกุญแจรถบนโต๊ะกาแฟ: “ผมไปส่งคุณ”

“ไม่ต้องหรอก ตอนนี้คุณยุ่งมาก แล้วก็...”

เมื่อพูดถึงนี้ เหวินเหยามองย้อนกลับไปที่เซียวชุ่นอย่างลึกซึ้ง ยิ้มอย่างขมขื่นแล้วก้าวออกไป

เป็นการยากที่จะบอกลาเมื่อได้พบกันอีก ควรแยกจากกันครั้งเดียวพอ

“อาจารย์ เสน่ห์ของท่านไม่ธรรมดาจริงๆ?”

หยางเทียนฉาย เดินไปข้างของ เซียวชุ่น ด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาไม่มีความเศร้าที่เขามีอีกตอนส่ง เหวินเหยาแสดงอิสระและความเป็นกันเองอย่างเต็มที่

“พูดอะไรไร้สาระ!” เซียวชุ่นจ้องมองเขาอย่างโกรธ

หยางเทียนฉาย ไม่สนใจและพูดติดตลกว่า “แค่วิธีที่น้องเหวินเหยามองคุณในเมื่อกี้ มันเต็มไปด้วยเรื่องราว… เฮ้ ทำไมผมไม่ได้เจอแบบนี้บ้าง?”

“เตาล้างแล้วเหรอ?” เซียวชุ่นถามด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หยางเทียนฉาย ยิ้ม: “เฮ้เฮ้ ผมล้างเมื่อวานแล้ว อย่าพยายามทำร้ายผมนะ!”

เมื่อเห็นการแสดงออกถึงชัยชนะบนใบหน้าของเขา เซียวชุ่นก็ยิ้มกว้าง

“อย่างนั้นเหรอ ช่วยอาจารย์ล้างด้วยเถอะ แพราะมีพลังมากอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

ในทันทีใบหน้าที่ภาคภูมิใจของ หยางเทียนฉาย เริ่มเปลี่ยนไป

เซียวชุ่นเมินเขา เด็กคนนี้ไม่มีความเคารพต่อผู้ใหญ่ ต้องสั่งสอนหน่อย ไม่อย่างงั้นจะเป็นผู้นำได้ไง

หลังจากนั้น ภายใต้สีหน้าที่ หยางเทียนฉาย อยากจะร้องไห้แต่ไม่เสียน้ำตา เซียวชุ่นหยิบเตาสามเตาที่เขาวางไว้ในห้องของเขาออกมาแล้วเดินออกไป

“ดูนั่นสิ คนอื่นเป็นศิษย์ เองก็เป็นศิษย์ ทำไมแตกต่างกันขนาดนั้น?”

ในสวนของวิลล่า เมื่อมองไปทาง หยางเทียนฉาย ที่กำลังทำความสะอาดเตาของ เซียวชุ่น หนิงจื้อหยวน ก็เคราะที่หน้าผากของลูกศิษย์ของเขา

ด้วยวิธีนี้ฮู๋ปู้กุยก็ได้เข้าร่วมทีมเพื่อทำความสะอาดเตาเช่นกัน

เมื่อเห็นฮู๋ปู้กุยที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความหดหู่ใจพร้อมกับเตายา หยางเทียนฉายก็เปลี่ยนจากความโศกเศร้าเป็นความปีติยินดีทันทีและกล่าวด้วยความโล่งใจว่า “พี่ คิดทางที่ดีหน่อย พี่ต้องล้างเพียงอันเดียว น้องต้องล้างสามใบเลยนะ!”

ฮู๋ปู้กุยจ้องมองที่ หยางเทียนฉาย ที่ดูมีความสุขและชี้ไปที่เตาที่สูงเกือบเท่าเขา

เขาพูดอย่างโกรธเคือง “เตาทั้งสามของแกไม่ใหญ่เท่ากับของฉัน!”

"เฮ้ เฮ้!"

มีเสียงหัวเราะออกจากปากของ หยางเทียนฉาย

หลังจากออกจากอ่าวรอยัลวอเตอร์ เซียวชุ่น ก็โทรหาไอ่อ้วนหวางและขอให้เขาติดต่อสมาชิกของหอการค้าเหลยหยาง คืนนี้ไปรับประทานอาหารเย็นที่ฮิลตัน

ไอ่อ้วนหวางรู้ทันทีว่าจะมีงานเกิดขึ้นในคืนนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้ารอช้าเลยสักนิด และหลังจากวางสายแล้ว เขาก็เริ่มแจ้งเรื่องนี้ไป

เป็นเวลากลางคืน อุณหภูมิของ หอการค้าเหลยหยาง ลดลงอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้าที่มืดมิดเหมือนหม้อที่ปกคลุมเมืองนี้ และหิมะตกหนักกำลังจะตกลงมา

หนึ่งทุ่ม โรงแรมฮิลตัน

ในห้องใหญ่ที่หรูหรา

ในเวลานี้ ผู้นำธุรกิจ หอการค้าเหลยหยาง กลุ่มใหญ่รวมตัวกันในห้องส่วนตัว ความมั่งคั่งของคนเหล่านี้รวมกันสูงกว่า GDP ประจำปีของ หอการค้าเหลยหยาง อย่างมาก ซึ่งรู้เลยว่าตัวตนคนพวกนี้เป็นยังไง