บทที่ 641 ถอนฟืนใต้กระทะ

เซียวชุ่นกล่าวเปิดงานเสร็จ ภายในห้องก็เงียบกริบขึ้นในทันใด

หอการค้าเหลยหยางในช่วงแรกเริ่มภายใต้การก่อตั้งของถานห้าวฮั่นนั้นเป็นเพียงหอการค้าที่ไม่ได้โดดเด่นอะไร คนที่เข้าร่วมก็แทบจะนับคนได้

แต่หลังจากที่ผ่านการวิริยะอุตสาหะของถานห้าวฮั่นที่มีมานานกว่าสิบปี ในตอนนี้ก็จึงเป็นหอการค้าที่ใหญ่ที่สุดของเมืองเหลยหยาง มีสมาชิกกว่าร้อยคน อีกทั้งยังมีนักธุรกิจใหญ่ที่มีชื่อเสียงรวมอยู่ด้วย ！

แต่เซียวชุ่นในตอนนี้กลับคิดที่จะเด็ดเอาผลไม้นี้ไป นี่มันเป็นการถอนต้นก่นรากของตระกูลถานชัดๆ！

ในตอนที่ทุกคนกำลังคิดว่าถานกวงฉีจะต้องโกรธเคืองอย่างมากนั้น การกระทำของคนผู้นี้ก็กลับต่างไปจากที่ทุกคนคาดการณ์ไว้ เห็นเพียงเขายกยิ้มบางเบา

“เหอะๆ ข้อเสนอแนะของคุณเซียวดีมาก ตระกูลถานเราเห็นด้วยกับแนวทางนี้”

สิ้นเสียง ทุกคนต่างก็พากันตกตะลึง！

นี่มันอะไรกัน คือยอมจำนนเหรอ ?

ในตอนนี้เอง สายตาที่ทะเล้นของเซียวชุ่นหันมองไปยังถานกวงฉีที่ใบหน้าเรียบเฉย

ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายนั้นก็เหนือความคาดหมายของเขาด้วยเช่นกัน

ก่อนหน้านั้น เซียวชุ่นคิดว่าคนของตระกูลถานต้องระเบิดอารมณ์ออกมาเพราะการกระทำของตัวเองเป็นแน่ แล้วเขาก็จะได้บรรลุวัตถุประสงค์บางอย่าง แต่ตอนนี้……

“ตระกูลถานได้พัฒนาหอการค้ามาจวบจนถึงทุกวันนี้ แม้ฉันจะไม่เคยต้องประสบพบเจอกับความยากลำบากเหมือนคนรุ่นพ่อมาก่อน แต่ก็รู้ว่าทุกอย่างมันไม่ได้ง่าย ความสามารถของคุณเซียวนั้นทุกคนต่างก็เห็นเป็นประจักษ์ เชื่อว่าภายใต้การนำของภรรยาเขา หอการค้าจะต้องเจริญก้าวหน้าไปไกลอย่างแน่นอน！”

พูดมาถึงตรงนี้ ถานกวงฉีหยิบแก้วไวน์ตรงหน้าขึ้นมา แล้วแกว่งไปมาให้สัญญาณกับทุกคน

จากนั้น เขาก็ยกแก้วไวน์นั้นขึ้นกระดกหมดในทีเดียว ลุกขึ้นยืนแล้วพูดเสียงเรียบว่า “ตระกูลถานได้ตัดสินใจแล้ว ที่เหลือพวกคุณก็หารือกันเองนะ！”

พูดจบ เขาวางแก้วในมือลง หันหลังแล้วเดินจากไป

ไอ่อ้วนหวางในตอนนี้ยืนอยู่ที่ตรงประตู ในตอนที่ถานกวงฉีเดินออกจากห้องไปนั้น หางตาของเขาเหลือบไปเห็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ตรงมุมปากของอีกฝ่าย

ในขณะที่ทุกคนยังคงงงงันกันอยู่ จู่ๆประธานหนิวก็ลุกขึ้นมา แสดงความคิดเห็นของตัวเอง

“ในเมื่อตระกูลถานได้เห็นชอบกับเรื่องนี้แล้ว ฉันหนิวต้าชุนก็ย่อมไม่มีข้อโต้แย้งอะไร！”

หนิวต้าชุนนั้นติดตามตระกูลถานมานาน ลูกพี่ได้แสดงเจตนารมณ์แล้ว ตัวเขาจะไปมีข้อโต้แย้งอะไรได้ ?

“จงเทียนเทคโนฯ ขอถอนตัวออกจากหอการค้าเหลยหยาง！”

“เซาส์เทิร์น คอมเมิร์สฯ ขอถอนตัวออกจากหอการค้าเหลยหยาง！”

“อุตสาหกรรมฯชูฮัน ขอถอนตัวออกจากหอการค้าเหลยหยาง！”

……

เสียงอึกทึกดังขึ้น ผู้มีอำนาจกว่าสิบคนลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียงราวกับนัดกันไว้ และขอถอนตัวออกจากหอการค้าในทันที

พวกเขาล้วนเป็นเสาหลักของหอการค้า ไอ่อ้วนหวางในฐานะนักธุรกิจในท้องถิ่น จะไม่รู้ระบบเงินทุนของผู้ประกอบการเหล่านี้ได้ยังไง ทันใดนั้นก็กรุ่นโกรธขึ้นมา“นี่พวกคุณ……”

เซียวชุ่นยื่นมือไปดึงเขามา ส่ายหัวให้ เพื่อส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายอยู่เฉยๆ

ปลอบไอ่อ้วนหวางให้สงบลงได้แล้ว เขาก็พูดกับกลุ่มคนที่ถอนตัวว่า“ทุกท่านกังวลว่าผมจะใช้ตำแหน่งเจ้าสมาคม กลืนกินและทำให้ธุรกิจของพวกคุณเสียหายเหรอ ？”

“เหอะๆ ตอนนี้สตาร์ไลท์ของพวกคุณไม่ใช่ว่ากำลังทำแบบนั้นอยู่เหรอ ？”

“ใช่ หอการค้าที่ประธานถานทุ่มเทอย่างหนักมาเปลี่ยนมือไป ฉันว่าสตาร์ไลท์ของพวกคุณมากกว่าที่คอยจะกดดันถานซื่อกรุ๊ปอยู่ฝ่ายเดียว ทำให้ประธานถานจำต้องให้ความร่วมมือ！”

“ให้มาติดตามเจ้าสมาคมแบบนี้ พวกเรายังจะมีผลประโยชน์อะไรได้อีก สุดท้ายแม้แต่น้ำสตาร์ไลท์ของพวกคุณก็คงจะกลืนกินมันจนหมดไม่มีเหลือ ！”