บทที่ 653 ความลับที่น่าสะพรึง

มองดูประตูที่เปิดออกอย่างเงียบๆ เฉ่าหว่านฉิงก็ตกใจอย่างมาก

จากนั้น เธอก็มองค้อนอีกฝ่าย พูดอย่างขุ่นเคืองว่า“นี่ทำไมถึงเดินไม่ให้สุ้มให้เสียงกันเลย อยากให้หัวใจวายตายกันเลยหรือไง？”

“ขอโทษที”เซียวชุ่นยิ้มขอโทษ

เมื่อเห็นเขาพูดขอโทษตัวเอง ทำเอาเฉ่าหว่านฉิงประหลาดใจอย่างมาก ยืนนิ่งอึ้งไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ

เซียวชุ่นไม่ได้สนใจเธอ เดินปรี่ไปที่ประตูห้องแล้วรีบเปิดประตู

หนิงจื้อหยวนและลูกศิษย์ที่ยืนอยู่ตรงประตูเห็นประตูเปิดอ้าออก ก็ยกมือขึ้นคารวะในทันที“จ้าวสหเซียว！”

“ไม่ต้องมากพิธี เข้ามาคุยกันข้างใน ”

เซียวชุ่นโบกมือให้ จากนั้นก็เบี่ยงตัวหลบ เชิญคนทั้งสองที่เดินทางกันมาไกลเข้าไปยังด้านใน

เมื่อเฉ่าหว่านฉิงเห็นความสัมพันธ์ของพวกเขากับเซียวชุ่นค่อนข้างจะพิเศษ ก็ถึงได้คลายความกังวลที่มีลง แล้วถอดอุปกรณ์การปลอมตัวที่อยู่บนใบหน้าออก

ในตอนนี้เอง ก็ทำเอาฮู๋ปู้กุยถึงกับตะลึงงัน

เขาตัวสั่นงันงกมองไปยังเฉ่าหว่านฉิงที่หน้าตาสะสวยด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่สุด เสียงสั่น“เฉ่า……เฉ่า……”

เมื่อเห็นลูกศิษย์จ้องมองหญิงสาวตาไม่กะพริบแบบนั้น หนิงจื้อหยวนก็ถลึงตามองแล้วพูดตำหนิ“ปู้กุย ทำไมถึงได้เสียมารยาทอย่างนี้ ？”

คำพูดนี้ของเขา ทำเอาใบหน้าของฮู๋ปู้กุยเห่อร้อนขึ้นในทันที

ตัวเฉ่าหว่านฉิงเองกลับไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด หัวเราะแล้วมองไปยังฮู๋ปู้กุยที่เขินอายอยู่

“เหอะๆ คุณเป็นแฟนคลับฉันเหรอ ？”

ฮู๋ปู้กุยพยักหน้าให้เบาๆแล้วก้มหน้าลง ท่าทีเอียงอายอย่างที่สุด

หนิงจื้อหยวนที่อยู่ข้างๆในตอนนี้รู้สึกมึนงงเล็กน้อย พูดคำที่อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ปู้กุย นี่แกอยากกินวุ้นเส้นเหรอ ？”

เซียวชุ่นกำลังชงชาอยู่ รู้สึกตลกกับคำพูดของหนิงจื้อหยวนจนไม่ทันได้ระวัง ข้อมืออดไม่ได้ที่จะกระตุก โดนน้ำร้อนลวกจนใบหน้าเหยเก

ดูเหมือนผู้อาวุโสคนนี้จะหนักยิ่งกว่าตัวเองเสียอีก เป็นคนหัวโบราณขนานแท้จริงๆ！

เมื่อคิดได้ดังนี้ หัวสมองของเขาก็อดไม่ได้ที่จะมีภาพของอาจารย์แวบขึ้นมา

ตาเฒ่านั้นก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ไม่ค่อยจะสนใจเรื่องโลกภายนอกเลยสักเท่าไร

ชั่วขณะหนึ่ง ภายในใจของเซียวชุ่นก็ทอดถอนใจอย่างหดหู่

จากนั้น เขาก็ค่อยๆขยับถ้วยชา ขัดจังหวะความคิดว่าทำไมลูกศิษย์ที่เพิ่งจะกินข้าวเช้าไป ยังอยากจะกิน“วุ้นเส้น”อีก

“ผู้อาวุโส ดื่มชาก่อน”

ได้ยินดังนั้น หนิงจื้อหยวนก็ได้สติจ้องเขม็งมองลูกศิษย์ไปแวบหนึ่ง แล้วหันมายิ้มให้เซียวชุ่นและพยักหน้ารับ

“ขอบคุณจ้าวสหเซียว！”

“น้องฮู๋ ดื่มชาก่อน！”

พูดเสียงเรียบ เซียวชุ่นดันถ้วยน้ำชาไปตรงหน้าฮู๋ปู้กุย

เด็กหนุ่มที่เป็นคนซื่อๆและสดใสร่าเริงในเวลาปรกติ มาตอนนี้ก็ราวกับสาวน้อย ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น คงถูกเสน่ห์มนต์ดำของไอดอลครอบงำเข้าให้แล้ว

ในตอนนี้เอง ฮู๋ปู้กุยก็ขยับเข้าหาเซียวชุ่นอย่างระแวดระวัง พูดเสียงเบา“จ้าวสหเซียว ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหม？”

ได้ยินดังนั้น เซียวชุ่นก็เข้าใจในทันที หัวเราะแล้วพูดว่า“เรื่องลายเซ็นนายไปขอคุณเฉ่าเองได้เลย เธอไม่ปฏิเสธนายหรอก ฉันยังมีเรื่องที่ต้องพูดคุยหารือกับอาจารย์ของนายอีก”