บทที่ 655 ถูกจับตัว

“ให้เวลาผมอีกหน่อย ผมได้ให้คนเร่งตามหาของที่คุณต้องการแล้ว”

ขณะที่พูด ชายวัยกลางคนก็เดินมาหยุดอยู่ที่ข้างๆชายชราชุดคลุมสีดำ

ทั้งสองคนยืนเคียงข้างกัน สายตาทอดมองไปยังทางทิศตะวันออก

“เวลาของฉันเหลือไม่มากแล้ว”ผู้อาวุโสพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้ารันทด

ฟังจบ ชายวัยกลางคนก็พูดขึ้นด้วยความสงสัย“สหาย ด้วยความสามารถของคุณ ทำไมถึงไม่ออกตามหาพระพุทธรูปทองคำนั้นเองล่ะ ด้วยความสามารถที่แข็งแกร่งอย่างคุณ อยากจะหาของสักอย่างไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด ”

“ในสำนักนั้นมีคำสั่งสอนมาแต่โบราณกาล ของชิ้นนั้นหากยังหาไม่เจอ ฉันก็จะเหยียบย่ำแผ่นดินเกิดไม่ได้ ดังนั้นก็ถึงต้องไว้วานให้ท่านช่วยหาของชิ้นนั้นให้”

พูดมาถึงตรงนี้ ผู้อาวุโสชุดคลุมสีเทาก็ชะงักไปเล็กน้อย พูดต่อ“ลูอิสล่ะ ทำไมฉันถึงไม่เจอเขานานแล้ว？”

เมื่อชายวัยกลางคนได้ยิน ดวงตาก็หรี่ลง

“ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่ได้รับภารกิจไป เขาก็ไม่ได้กลับมารายงานการปฏิบัติการอีกเลย คาดว่าภารกิจน่าจะล้มเหลว”

สีหน้าของผู้อาวุโสมีท่าทีแปลกใจเล็กน้อย“มีลายจารึกที่ฉันให้ลูอิสไป คนในฮั๋วเซี่ยที่จะสามารถต่อกรกับเขาได้คงมีไม่มาก คุณสืบหาตัวคนคนนั้นเจอหรือยัง ？”

“ยังครับ！”ส่ายหัวให้ ชายวัยกลางคนพูดต่อ“คนคนนั้นเป็นใครตอนนี้ยังสืบหาตัวไม่เจอ แต่นายจ้างของเขาเป็นใครนั้นผมรู้ตัวเขาแล้ว ติดตามเบาะแสไปก็น่าจะเจอและรู้ตัว！”

“ตามหาตัวคนคนนั้นเจอแล้ว ก็กำจัดเขาทิ้งซะ เรื่องการสลักลายทิพย์นั้นฉันไม่ต้องการให้มันแพร่งพรายออกไป！”คำพูดของผู้อาวุโสมีไอสังหารผสมอยู่

“ขอเวลาผมหน่อย ”

“การจัดการของพระสันตะปาปา ฉันวางใจ”

……

ในเวลาเดียวกัน เซียวชุ่นก็ได้รู้ถึงตำแหน่งที่ตั้งของสวนสมุนไพรจากปากของหนิงจื้อหยวน รอเพียงวันพรุ่งนี้เขาจะเดินทางไปเขาหยาเพียงลำพัง

“จ้าวสหเซียว ต้องระวังตัวให้มากนะ！”หนิงจื้อหยวนพูดเตือน

การเดินทางของเซียวชุ่นในครั้งนี้ยากลำบากมาก

เพราะสวนสมุนไพรที่มีบริเวณกว้างใหญ่ขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะนำมันกลับไปทั้งหมด

วิธีการแก้ปัญหาก็คือขับไล่พวกเนี่ยจิ่วฉงออกจากเขาหยานั้นไป หรือไม่ก็หลบหนีจากการเฝ้าระวัง แล้วเข้าไปยังสวนสมุนไพรหยิบเอา“ดินเทพห้าสี”กับ“ผลอมตะมรกต”สองสิ่งที่สำคัญนี้ออกมา

ทำอะไรลับๆล่อๆ ไม่ใช่พฤติกรรมการกระทำของเซียวชุ่น

ดังนั้นวิธีการแก้ปัญหาของเขานั้น ก็จึงชัดเจนอย่างมาก

“ผู้อาวุโส เดินทางมาเหน็ดเหนื่อย ท่านไปพักผ่อนก่อนเถอะนะ เรื่องที่เหลือเดี๋ยวผมจะเป็นคนจัดการเอง”เซียวชุ่นพูดด้วยรอยยิ้มให้หนิงจื้อหยวน

พยักหน้ารับ หนิงจื้อหยวนเดินเข้าไปยังห้องที่ว่าง และพักผ่อนชั่วครู่

ส่วนลูกศิษย์ของเขาฮู๋ปู้กุย ในตอนนี้ก็ได้กลายไปเป็นผู้ติดตามของเฉ่าหว่านฉิงไปแล้ว

“ตอนเที่ยงฉันจะไปหาเพื่อน ขอยืมตัวเสี่ยวฮู๋หน่อยนะ”

ขณะที่พูด เฉ่าหว่านฉิงก็มาพร้อมกับกลิ่นหอมๆ แล้วนั่งลงที่ข้างๆเซียวชุ่น

ส่วนฮู๋ปู้กุยก็ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ข้างหลังเธอ ทำหน้าที่ราวกับเป็นบอดี้การ์ด

เมื่อเห็นดังนั้น เซียวชุ่นก็ยักไหล่“น้องฮู๋ ระวังตัวด้วยนะ！”

เมื่อฮู๋ปู้กุยได้ยิน ก็เหยียดยิ้ม“จ้าวสหเซียววางใจได้ คุณไปจัดการธุระของคุณเถอะ เรื่องความปลอดภัยของคุณเฉ่าผมจะช่วยคุณดูแลให้เอง ！”

อะไรคือจะช่วยฉันดูแลให้เอง？

เจ้าเด็กคนนี้เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?

ทันใดนั้น เฉ่าหว่านฉิงกับเซียวชุ่นสองคนก็มีท่าทีเก้กังขึ้นมา อยากจะพูดอธิบาย

แต่ฮู๋ปู้กุยกลับไม่ให้โอกาสพวกเขา เดินไปที่ห้องของหนิงจื้อหยวนเพื่อขออาจารย์ออกไปข้างนอก

เมื่อเขาไปแล้ว เฉ่าหว่านฉิงก็พูดอย่างขุ่นเคือง“นี่ นายเป็นจ้าวสหยังไง ทำไมลูกน้องถึงตาไม่ถึงเอาซะเลย？”

กางมือออก ใบหน้าเซียวชุ่นจนปัญญา

“มันเกี่ยวอะไรกับฉัน หากไม่ใช่เพราะเธอยืนกรานจะพักอยู่ที่นี่ให้ได้ คนอื่นเขาจะเข้าใจผิดเหรอ ? ”

คำพูดนี้ของเซียวชุ่น ทำเอาเฉ่าหว่านฉิงถึงกับจุกจนพูดไม่ออก

เป็นจริงดังว่า ชายหญิงอยู่ห้องเดียวกัน จะไม่ให้ใครคิดไปเป็นอื่นเลยคงไม่ได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น จากใบหน้างดงามที่กรุ่นโกรธของเฉ่าหว่านฉิงก็แปรเปลี่ยนเป็นเขินอายขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะถลึงตามองไปยังเซียวชุ่น