บทที่ 671 ได้ผลเก็บเกี่ยวมากมาย

ครั้งนี้ เนี่ยจิ่วฉงไม่ได้ประมาทเหมือนอย่างเมื่อกี้นี้แล้ว

ในระหว่างที่ยกมีด พลังรอบกายเขาก็เปลี่ยนไป

สำแดงความสามารถทั้งหมดออกมา รุนแรงสุด ๆ !

แต่ว่าภายในชั่วพริบตาเท่านั้น ภายในร่างกายของเขาก็เกิดพุ่งไปด้านบนท้องฟ้า

เปล่งประกายพร่างพราว ไม่สามารถทัดเทียมได้ !

จากนั้น เนี่ยจิ่วฉงแผดเสียงตะโกน : “นักมีด รุนแรงนัก !”

ตามด้วยเสียงคำรามนี้ ยอดเขาหยาเหมือนมีราชามีดย่างกรายมาถึงภายในชั่วพริบตา ความเหนือกว่าอันไร้ขอบเขตค่อย ๆ ไหลพุ่งมาจากความว่างเปล่า แม้กระทั่งตัวภูเขาที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าเซียวชุ่นก็ค่อย ๆ สั่นไหวอยู่ในจิตมีดที่กว้างใหญ่นี้

พลังที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วพื้นปฐพีนี้ไม่ได้สิ้นสุดลงแค่นี้ แต่ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างดุเดือด ตามด้วยการเปลี่ยนแปลงของเวลา

ในระหว่างชั่วครู่นั้น เซียวชุ่นแค่รู้สึกว่ามีแสงสีขาวปรากฏอยู่เบื้องหน้า จากนั้นก็เงียบสงัด !

เสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่นที่ข้างหู โลกที่อยู่ในสายตาราวกับถอดสีสันออกไป

ในสายตาของเขา ในขณะนี้เหลือเพียงมีดหนึ่งเล่ม

มีดที่ทรงพลังเล่มหนึ่ง !

มีดสวรรค์อันพร่างพราวย่างกรายมาถึง จิตสังหารที่เดือดพล่านน่าตื่นตะลึง

เหงื่อหนึ่งหยด ไหลลงมาจากระหว่างหน้าผากของเซียวชุ่น เขาสัมผัสได้ถึงภยันตรายเป็นครั้งแรก ภายใต้ความเหนือกว่านี้

ใช่แล้ว ต่อให้ตอนนี้เขาเป็นผู้แข็งแกร่งจุดสูงสุดของแดนพรสวรรค์แล้ว แต่ว่าตอนที่เผชิญหน้ากับมีดที่ยอดเยี่ยมของเนี่ยจิ่วฉงนี้ ในใจกลับยังคงรู้สึกกระวนกระวายใจมากอยู่ดี

สามารถบำเพ็ญตนจิตมีดจนถึงระดับนี้ได้ เนี่ยจิ่วฉงเพียงพอที่จะวางอำนาจบาตรใหญ่ในศิลปะการมีด !

ส่วนเข็มเงินที่ทำลาย “มีดเกอลู่” ได้ในคราวเดียวนั้น ตอนนี้ได้ถูกจิตมีดจนม้วนคว่ำไปที่ไหนสักที่แล้ว ไม่เห็นร่องรอย

“นึกไม่ถึงว่าดูแลมีดมาเป็นสิบปี ถึงกับได้แสดงคมมีดแรกให้กับนาย นายได้ตายอยู่ภายใต้มีดนี้ รู้จักพอแล้วสินะ !”

มีความโกรธที่เป็นคลื่นลูกใหญ่อยู่ในดวงตาของเนี่ยจิ่วฉง จากนั้นสองมือกุมด้ามมีด ราวกับสามารถจัดการให้สำเร็จได้อย่างง่ายดาย !

ในจังหวะนี้เอง ในที่สุดจิตมีดที่บีบอัดเอาไว้นานก็ระเบิดออกมาทั้งหมด แม้กระทั่งความว่างเปล่าก็เหมือนถูกมันทำให้กล่อมกลืน เปลี่ยนเป็นความหนาวเย็นทิ่มแทงกระดูก

“แกร่ก !”

ใบมีดสีขาวอันน่าเวทนาปรากฏ ทุกคนที่ตีนเขาเห็นเพียงแสงสว่างไสวที่ทิ่มแทงตาเข้าตา

จากนั้น ทั้งหมดกลับสู่ความเงียบสงบ

ในขณะนี้ เวลานี้ ไม่มีใครพูดจา เพียงแค่เงยหน้ามองตรงตำแหน่งยอดเขาโดยไม่ขยับเขยื้อน บ้างก็มีสีหน้าซีดขาว หวาดกลัว รอคอย และอื่น ๆ เยอะแยะมากมาย

แม้ว่าคนที่นั่นไม่ได้ชมการต่อสู้ด้านบน แต่ก็รู้สึกได้ถึงระดับความร้ายแรงของการต่อสู้ครั้งใหญ่ ผ่านการเคลื่อนที่ของชี่

“จบลงแล้ว !”

สามคำนี้ ดังขึ้นจากป่าไผ่เขียวขจีและไหล่เขา

ส่วนคนที่พูดประโยคนี้ ก็คือเกาฉิวและ เย่หนานเทียน!

ณ ยอดเขา ในขณะเดียวกันนั้น มีคนกำลังยืนถือมีดอยู่บนหน้าผาอันสูงชัน เกล็ดหิมะปลิวตกลงบนบ่าของเขา ราวกับพาดเป็นเสื้อหิมะสีขาวชุดหนึ่งให้เขา !

“จะหนีไปทั้งอย่างนี้เหรอ ？”

ปักมีดล้ำค่าในมือไว้บนพื้นจัง ๆ มุมปากของคนคนนั้นเจือด้วยความเหยียดหยาม

จากนั้น เขาปลุกชี่ทิพย์ขึ้นมา ยืนอยู่บนหน้าผาแล้วตะโกนไปที่ตีนเขา

“นับจากวันนี้เป็นต้นไป เขาเหยาแห่งนี้เป็นเขตอิทธิพลของ “สหพันธ์ซินบู” ของฉัน หากว่าสมาคมบู๊มาล่วงล้ำอีก ฉันจะไม่ยกโทษให้แน่ !”

คลื่นเสียงสาดซัด เพียงชั่วพริบตาก็ดังไปทั่วทั้งภูเขา

“เจ้าสังเวียนเนี่ยแพ้แล้ว ?”

พวกผู้อาวุโสสมาคมบู๊ที่ไหล่เขาก็อึ้งกันไปเลย

“จ้าวสหเซียวชนะแล้ว ?”

สมาคมบู๊ซงเจียงที่ป่าไผ่เขียวขจี ก็มีใบหน้าตกใจ