บทที่ 672 แผนที่ลึกลับ

“ผลอมตะ” เป็นของล้ำค่าระดับไหน เซียวชุ่นก็ไม่สามารถใช้คำศัพท์อันขัดสนของตัวเองมาพรรณนาได้เลย

เขารู้เพียงอย่างเดียว หากว่าตัวเองสามารถได้ “ผลอมตะ” ที่ครบถ้วน อย่างนั้นก็จะมีโอกาสที่จะกลายเป็น “ร่างเต๋า”

อะไรคือ “ร่างเต๋า” ?

ความหมายก็ตามชื่อเลย ก็คือร่างแห่งการเข้าใกล้สู่เต๋า

ร่างกายและพลังนี้ใกล้ทางของเต๋ามากกว่าผู้ฝึกฌานทั่วไป ดังนั้นจึงแสดงหลักเกณฑ์ของเต๋าได้ง่ายยิ่งกว่า

แน่นอนว่า พูดพวกนี้เอาป่านนี้ ไม่ได้มีประโยชน์สำหรับเซียวชุ่นเลยสักนิด อย่างไรซะเขาก็เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ทางแห่งการบำเพ็ญเพียรได้ไม่นานนัก

ถึงแม้ว่าตอนนี้เขากำลังบำเพ็ญตนขั้นนี้ซึ่งถือว่าไร้เทียมทานแล้วก็ตาม

แต่ว่าถึงทางแห่งการบำเพ็ญเพียรแล้ว เขาเพิ่งจะได้เริ่มต้นเอง !

เซียวชุ่นเดินไปข้างหน้าสวนรั้วแห่งนั้น พร้อมกับแบกอารมณ์ตื่นเต้นที่ยากจะควบคุมเอาไว้

ตอนที่สายตามองไปยังในนั้น จิตใจของเขาก็ผิดหวังสุด ๆ ทันที เพราะว่า “ผลอมตะ” ที่อยู่เบื้องหน้าเหมือนจะมีความแตกต่างนิดหน่อยจากที่อาจารย์เคยเล่าไว้ตอนปีนั้น !

สถานที่ที่ชี่ทิพย์สรวงสวรรค์อัดแน่น จึงจะเกิดสิ่งของที่ยอดเยี่ยม ของสิ่งนี้มีความเป็นไปได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าหายากหรือไม่ก็เป็นแก่นทิพย์สรวงสวรรค์ ส่วน “ผลอมตะ” จึงถือกำเนิดอยู่ที่แห่งนี้

เล่าลือกันว่าทุกพันปีของสิ่งนี้จึงจะเกาะตัวเป็นหนึ่งใบ จำเป็นต้องใช้เวลาเก้าพันปี จึงจะเติบโตอย่างเต็มที่

หลังจากนั้นว่าไปว่ามาก็เข้าล็อกเดิม เจริญเติบโตได้หมื่นปีก็จะเกาะตัวเป็นหนึ่งผล ผู้ฝึกฌานขนานนามว่า “ผลเต๋า” !

หากทานของสิ่งนี้ ก็จะสามารถลอกคราบจากธรรมดา ๆ ให้เป็นของแท้ได้ นับจากนี้เหยียบเข้าสู่ทางแห่งเต๋า คือร่างแห่งการเข้าใกล้สู่เต๋าที่ยากที่ได้มาในชั่วกาลนาน

เซียวชุ่นกลัดกลุ้มใจแล้ว “ผลอมตะมรกต” ที่อยู่เบื้องหน้านี้เป็นคลื่นน้ำสีใสเหมือนกับผ่านการซักอย่างไรอย่างนั้น บนต้นของมันแตกมาก้าวกิ่งก้านสาขา ดูแล้วงดงามมาก เป็นต้น “ผลอมตะ” ที่เติบโตแล้วจนไม่สามารถเติบโตได้อีกอย่างแน่นอน

แต่หัวใจสำคัญคือ “ผลเต๋า” ที่อยู่ด้านบนหายไปที่ไหนแล้ว ?

อย่างไรซะ สิ่งที่สำคัญที่สุดของแก่นทิพย์สรวงสวรรค์นี้ก็คือผลอันนั้น นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

หรือว่าจะให้ฉันกลับไปว่าไปว่ามาก็เข้าล็อกเดิมที่ปลูกไว้หมื่นปีแล้วรอคอยครั้งต่อไป ?

นั่นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรอกนะ !

เซียวชุ่นตบรั้วที่อยู่ข้างกายอย่างโหดเหี้ยม สู้มาค่อนวันถึงกับเป็น“ผลอมตะ” ที่ถูกคนเด็ดผลไปแล้ว

รู้สึกว่าตัวเองดีใจเสียเที่ยว

ความต่างของอารมณ์ที่ขึ้นสูงลงต่ำในใจของเซียวชุ่นในตอนนี้ ยากที่จะพูดออกมาจริง ๆ

แต่ว่ามีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เขาดีใจคือ ดินที่ปลูก “ผลอมตะ” ต้นนี้ ซึ่งเป็น “ดินเทพห้าสี” จริง ๆ

ในจังหวะนี้เอง จู่ ๆ เซียวชุ่นรู้สึกว่ามีของสิ่งหนึ่งในกระเป๋าของตัวเองที่เปลี่ยนเป็นเริ่มร้อนผ่าว !

เขามีสีหน้าตะลึง จากนั้นหยิบเอาของที่ใกล้จะดำปี๋ออกมาจากด้านใน

ของสิ่งนี้ ก็คือ “คำสั่งลับหนานจี๋” ที่เขาได้มาจากด้านในตัวพระพุทธรูปทองเมื่อไม่นานมานี้เอง !

จากปากของหนิงจื้อหยวน ของสิ่งนี้เป็นตัวแทนของความอัปมงคล เซียวชุ่นก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน

อย่างไรก็ตามทุกครั้งที่เขานึกถึงของชิ้นนี้ ในใจก็แอบมีความรู้สึกไม่เป็นมงคล

แต่ตอนนี้ เป็นอะไรไปอีกเล่า ?

อุณหภูมิของ “คำสั่งลับหนานจี๋” ที่อยู่ในมือยังคงเพิ่มขึ้นอยู่ต่อเนื่อง ผ่านการสังเกตการณ์ เซียวชุ่นพบว่าขอเพียงของชิ้นนี้อยู่ใกล้ “ผลอมตะมรกต” อุณหภูมิก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ของสองชิ้นนี้ล้วนออกมาจากวังหนานจี๋ หรือว่ามีความเกี่ยวเนื่องอะไรกันอยู่ในนี้ ?”

เซียวชุ่นพูดพึมพำ แล้วผลักประตูรั้วที่อยู่ข้างหน้า มือถือ “คำสั่งลับหนานจี๋” เท้าเหยียบ “ดินเทพห้าสี” เดินไปถึงข้างหน้า “ผลอมตะมรกต”

ของสามอย่างนี้ ล้วนเป็นสิ่งของที่หนานกงหวูตี่ที่มีฐานะเป็นเจ้าของวังหนานจี๋มอบออกไปในปีนั้น

ห้าร้อยกว่าปีต่อมา ในที่สุดก็มารวมตัวกันพร้อมหน้าอีกครั้ง !

จู่ ๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่ามหัศจรรย์บนทองดำที่ร้อนผ่าวในมือของเซียวชุ่น

เห็นเพียง “คำสั่งลับหนานจี๋” ที่มีขนาดเท่าฝ่ามือ ผิวภายนอกเริ่มปรากฏลายเส้นเป็นเส้น ๆ

ภายใต้ลายเส้นที่รวมตัวกันนี้ ไม่นานนักก็ปรากฏแผนที่

หลังจากแผนที่นี้รวมตัวกันเป็นรูปร่างแล้ว อุณหภูมิบนคำสั่งลับก็ลดลงไปในชั่วพริบตา ความรู้สึกที่สัมผัสได้นั้นเย็นเฉียบ