บทที่ 673 วางแผน

เผชิญหน้ากับคำถามนี้ของเกาฉิว เซียวชุ่นกลับยิ้มอย่างสบาย ๆ มาก

เมื่อรอยยิ้มนี้ของเขา เห็นได้ชัดว่าล้ำลึกอย่างยิ่ง เมื่อปรากฏอยู่ในสายตาของเกาฉิว

จากนั้น เซียวชุ่นเอ่ยปากอธิบาย : “ไม่ว่าใครก็ตาม ผมจะไม่ไปถามว่าเข้าร่วม “สหพันธ์ซินบู” ด้วยเหตุผลอะไร เพราะผมเชื่อว่าหลังจากพวกเขาเข้าร่วมแล้ว จะไม่ก่อการกบฏอย่างแน่นอน !”

“จ้าวสหเซียวช่างมีนิสัยเฉียบขาด !”

เกาฉิวคารวะเล็กน้อย สายตาเป็นประกายระยิบระยับ

“คุณผิดแล้ว !” เซียวชุ่นส่ายหน้า

“อุบายที่ผมทำให้พวกเขาไม่กล้าก่อกบฏไม่ใช่นิสัยที่เฉียบขาด แต่เป็นการใช้ผลประโยชน์ รวมทั้งการเคลื่อนไหวตามจริง เพื่อผูกพวกเขาไว้บนรถม้าศึกอย่างสหพันธ์บู๊นี้ไว้อย่างแนบแน่น แล้วแหลกราบทางนั้นไปร่วมกับผม”

ได้ยินดังนั้น เกาฉิวก็อดไม่ได้ที่จะสีหน้างงงัน

ใช้ผลประโยชน์มัดพันธมิตรเอาไว้ ?

นี่ควรเป็นคนที่บ้าระห่ำระดับไหนดี ถึงได้ให้สัญญาใหญ่โตแบบนี้ลงได้ !

แม้ว่าจะมีการใช้ดุลยพินิจนี้อยู่ในสมอง แต่ไม่รู้เพราะอะไร ในใจของเกาฉิวกลับเลือกที่จะเชื่อคำพูดเมื่อครู่ของเซียวชุ่น

อย่างไรก็ตาม เขามองออกว่าอีกฝ่ายแฝงเอาไว้ด้วยเจตจำนงอันมุ่งมั่นอยู่ในนั้น ผ่านการเคลื่อนไหวจริงแบบต่าง ๆ ของเซียวชุ่น

มีคู่ต่อสู้แบบนี้ได้ สมาคมบู๊ในตอนนี้จะสามารถสร้างศัตรูอีกได้อย่างไรล่ะ ?

หยุดความรู้สึกนึกคิดที่วุ่นวายในใจออกไป เกาฉิวถามอย่างอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ : “จ้าวสหเซียว ไม่ทราบเจ้าสังเวียนเนี่ยเขา……”

คำถามนี้ เป็นข้อสงสัยที่ใหญ่ที่สุดที่วนเวียนอยู่ในใจทุกคนอย่างแน่นอน

พวกผู้อาวุโสก่อนหน้านั้นพวกนั้นไม่กล้าเอ่ยปากถาม ก็เป็นเพียงเพราะปัญหาด้านสถานะก็เท่านั้น

อย่างไรซะ ตอนนี้ก็ล้วนกลายเป็นคนของสหพันธ์บู๊แล้ว เหมือนจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่นัก หากไปถามเรื่องของสมาคมบู๊ ครั้งแล้วจึงปิดปากไม่เอ่ยถึง

แต่เกาฉิวนั้นแตกต่างออกไป เขาไม่ถนัดในการซ่อนความคิดที่แท้จริงของตัวเองมาแต่ไหนแต่ไหน ในเมื่ออยากจะรู้คำตอบ อย่างนั้นถามไปซะก็สิ้นเรื่องแล้ว

“ปล่อยเขาไปก่อน หากวันหน้ายังมากวนใจผมไม่เลิก จะสังหารเขาให้อยู่ใต้มีดนี้แน่ !”

พูดจบ เซียวชุ่นก็เอา “มีดเกอลู่” ที่แบกไว้อยู่ด้านหลังปักเข้าลงดินอย่างจัง ไอสังหารลอยอยู่บนใบหน้า

“นึกไม่ถึงเลย เนี่ยจิ่วฉงทิ้งแม้กระทั่ง “มีดเกอลู่” ไปโดยไม่สนใจ !”

เกาฉิวติดตามเนี่ยจิ่วฉงมาหลายปี จะไม่รู้ความเป็นมาของมีดเล่มนี้ได้ที่ไหนกัน

เนื่องจากเมื่อกี้เซียวชุ่นเอามันไว้แบกไว้ด้านหลัง บวกกับมีหิมะสีขาวคลุมตัวอยู่ จึงทำให้ทุกคนไม่เห็นของสิ่งนี้

เห็นเกาฉิวมีสีหน้าตกตะลึง เซียวชุ่นจึงเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ : “เทียบกับชีวิตแล้ว มีดเล่มเดียวจะไปมีค่าอะไรกันเล่า ?”

ก็จริง หากตอนนั้นเนี่ยจิ่วฉงอยากจะเอามีดเล่มนี้ไปด้วยละก็ อย่างนั้นสุดท้ายจะเหลือจุดจบเพียงตัวตายพร้อมกับมีดที่พัง

ตอนที่เซียวชุ่นหวนนึกถึงการต่อสู้อันดุเดือดระหว่างตัวเองกับเนี่ยจิ่วฉงบนยอดเขาหยาไม่นานนักนี้

เกาฉิวที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยอย่างลึกซึ้ง : “การต่อสู้เขาหยาในวันนี้แพร่ออกไป ใต้กล้าจะต้องฮือฮากันไปทั่วอย่างแน่นอน”

“ที่ต้องการก็คือผลลัพธ์แบบนี้แหละ” เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อย

ผู้นำ “สหพันธ์ซินบู”เอาชนะเจ้าสังเวียนสมาคมบู๊ เรื่องใหญ่แบบนี้คาดว่าสามารถสร้างเสียงอึกทึกจนเกิดความโกลาหลในวงการบู๊ฮั๋วเซี่ยได้เลย

แน่นอนว่า นี่ก็เป็นจุดประสงค์หลักที่เซียวชุ่นเดินทางมาเขาหยาในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน

หากไม่ใช่ว่าปล่อยลูกระเบิดออกมาหน่อยละก็ ความเร็วในการเพิ่มขึ้นของสมาชิกสหพันธ์บู๊นี้ก็จะช้าเกินไปจริง ๆ