บทที่ 676 แอบวางแผนชั่ว

“หึ ฉันอยากอยู่ที่ไหนก็อยู่ที่นั่น เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย !”

เด็กสาวส่งเสียงหึซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยกเท้าจะเดินไปที่โรงแรมภายในเขตทัศนียภาพ

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสาเหตุที่ท่าทางเยอะเกินไปหรือเปล่า เหยียบความว่างเปล่าในทันที เสียงฟุบก็อยู่บนถนน

“หวา !”

เสียงร้องอันน่าสงสารกระโดดออกมาจากปากของเด็กสาว ปากที่ถูกผ้าปิดปากปิดไว้สูดหายใจด้วยความตกใจเป็นช่วง ๆ เห็นได้ชัดว่าข้อเท้าเคล็ด

ฉากแบบนี้ เซียวชุ่นถือเสียว่าไม่ได้เห็น เดินผ่านจากข้างกายเด็กสาวโดยสนใจแต่ตัวเอง แสดงสีหน้าเมินเฉยขั้นสุด

เขาเพิ่งเดินไปไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ข้างกายก็มีเสียงตะโกนอันนุ่มนวลดังขึ้น

“คุณหยุดนะ !”

เซียวชุ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย สุดท้ายยังคงหยุดฝีเท้า ถามโดยไม่หันหน้าไป : “มีเรื่องอะไร ?”

“ไอ้ระยำ คุณไม่เห็นว่าฉันข้อเท้าเคล็ดเลยเหรอ หรือว่าคุณไม่ได้สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวานเลยสักนิดเลยจริงเหรอ ?”

แม้กระทั่งเสียงไถ่ถามที่ถี่ยิบ ดังขึ้นจากด้านหลังเซียวชุ่น เสียงนั้นค่อย ๆ เจือด้วยการสะอึกสะอื้นเล็กน้อย

เซียวชุ่นยักไหล่ เอ่ยอย่างจนปัญญา : “เมื่อกี้คุณให้ผมอย่ายุ่งเรื่องชาวบ้านให้มากไม่ใช่เหรอ......ตอนนี้ผมไม่สนแล้ว คุณเปลี่ยนเป็นไม่พอใจอีก !”

“ปึ๊ก !”

จู่ ๆ เสียงทำลายความว่างเปล่าดังมาจากด้านหลัง ลูกบอลหิมะทุบไปที่หลังของเขาเข้าอย่างจัง แอบลอบโจมตีแบบนี้เขาสามารถหลบได้ทุกเมื่อ !

แต่ครั้งนี้ เซียวชุ่นกลับไม่ได้เลือกที่จะหลบ หรือเป็นเพราะมีความรู้สึกผิดอยู่บ้างในใจล่ะมั้ง !

คราวนี้ หญิงสาวคนนั้นกรอดฟัน ตะโกนด่าเซียวชุ่นที่ไม่หันหัว

“คุณไอ้คนระยำ ไอ้บ้า ! ไสหัวไปซะ ไม่สนก็ไม่สน ฉันเฉ่าหว่านฉิงต่อให้ตายอยู่ที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ !”

เฉ่าหว่านฉิงที่ด่า ๆ อยู่นั้น ก็น้ำตาไหลพราก

“เฮ้อ”

ในที่สุดเซียวชุ่นถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก็หันตัวไป ค่อย ๆ เดินไปหาเฉ่าหว่านฉิงที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างงดงาม

“ผมดูหน่อย” เดินไปนั่งยอง ๆ ข้าง ๆ อีกฝ่าย เขายื่นมือไปจับที่ข้อเท้าอีกฝ่าย

“คุณไม่ต้องยุ่ง !”

เห็นดังนั้น เฉ่าหว่านฉิงก็เล่นบทคุณหนู ตบมือของเซียวชุ่นออกไป พยายามประคับประคองร่างกายที่ล้มจนนั่งอยู่บนพื้นขึ้นมา

ไม่รู้เป็นเพราะสาเหตุที่ไปสะเทือนบาดแผลหรือเปล่า ร่างกายงดงามจึงเปลี่ยนเป็นค่อย ๆ สั่นระริก

ถึงแม้ว่าจะเป็นแบบนี้ก็ตาม แต่เธอกลับกัดฟันไว้แน่น แม้กระทั่งเสียงหึก็ไม่มีสักเสียง หายใจกระหืดกระหอบ ลากสัมภาระเดินกะเผลกไปยังโรงแรมที่อยู่ไม่ไกลนัก

ช่างเป็นผู้หญิงที่หัวแข็งจริง ๆ !

วิจารณ์อยู่ในใจประโยคหนึ่ง เซียวชุ่นสาวเท้าไปแย่งสัมภาระในมือของเฉ่าหว่านฉิงมาอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่ได้ยื่นมือไปประคองอีกฝ่าย

“เอาของคืนมาให้ฉัน อย่ามาทำตัวเสแสร้งที่นี่เลย !”

ตอนนี้เฉ่าหว่านฉิงยังคงโกรธเกรี้ยว น้ำตาคลอเบ้าอยู่ อยากจะแย่งสัมภาระของตัวเอง ไม่อยากรับความช่วยเหลือจากเซียวชุ่นเลยสักนิด

เซียวชุ่นเห็นดังนั้น รีบยื่นมือประคองเฉ่าหว่านฉิงที่ยังคงแสดงสีหน้าดุร้ายอยู่ด้วยเท้าเดียวเอาไว้ แล้วพูดอย่างราบเรียบ : “กลับไปเถอะ”

“ฉันไม่กลับ !”

“ที่นี่คนเยอะถูกพบได้ง่าย หากว่าคุณอยู่ที่นี่ การเลี่ยงไม่ให้ถูกเปิดเผยสถานะนั้นยากมาก ยิ่งไปกว่านั้น…… ”

เซียวชุ่นพูดไม่ทันจบ มือถือของเฉ่าหว่านฉิงก็ดังขึ้นโดยไม่คาดคิด

เขาหยุดพูดไป สื่อให้อีกฝ่ายรับสายก่อน

เฉ่าหว่านฉิงถลึงตาอย่างโหด ๆ ใส่เขาแวบหนึ่ง แม้ว่าในใจยังคงขุ่นเคืองอยู่ แต่กลับไม่ได้เปลี่ยนเป็นผ่อนคลายลงเนื่องจากการกระทำที่ใส่ใจเมื่อครู่ของเซียวชุ่นเลย

จากนั้น เธอหยิบมือถือออกมาจากในกระเป๋า รับเบอร์แปลกคนนี้

ครู่ใหญ่ต่อมา เฉ่าหว่านฉิงวางสายด้วยใบหน้าซีดเผือด !

“เป็นอะไรไป ?”