บทที่ 677 การคาดคะเนที่โรงเสวียนฮู๋

“สองวันนี้อาจารย์อยู่ในห้องแล้วรู้สึกอุดอู้ เลยออกไปสูดอากาศสดชื่นหน่อย คาดว่าใกล้จะกลับมาแล้วครับ !” ฮู๋ปู้กุยยิ้มตอบ

เซียวชุ่นพยักหน้าให้กับอีกฝ่าย แล้วมองไปที่เฉ่าหว่านฉิงที่อยู่ด้านหลัง เอ่ยเสียงเบา : “กลับห้องเถอะ อีกเดี๋ยวผมช่วยจัดการอาการบาดเจ็บให้คุณ !”

เฉ่าหว่านฉิงส่งเสียงอืมเบา ๆ เดินกะเผลกไปที่ห้องของตัวเอง

เห็นดังนั้น ฮู๋ปู้กุยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง : “จ้าวสหเซียว คุณเฉ่าเธอได้รับบาดเจ็บเหรอครับ ?”

เซียวชุ่นตบบ่าเขา เอ่ยให้คลายกังวล : “ระหว่างทางไม่ทันระวังเลยล้มน่ะ ฉันไปจัดการหน่อยเดี๋ยวก็หายดี ไม่ต้องเป็นห่วงมากเกินไปหรอก”

เห็นว่าไอดอลตัวเองไม่เป็นไรมากนัก คราวนี้ฮู๋ปู้กุยจึงถอนหายใจโล่งอกเฮือกหนึ่ง

จากนั้น เขายิ้มอย่างรู้ใจ : “ฮ่า ๆ จ้าวสหเซียวไปรักษาให้คุณเฉ่าก่อนเถอะครับ ใกล้จะเที่ยงแล้ว ผมจะลงไปซื้อของกินขึ้นมาให้ครับ”

พูดจบ ฮู๋ปู้กุยมุกปากยกยิ้มที่ล้ำลึกยากจะหยั่งถึง จากห้องชุดโดยไม่หันหน้ากลับ

“ไอ้หนุ่มนี่วัน ๆ เอาแต่คิดเรื่องอะไรอยู่ ?”

เซียวชุ่นลูบจมูกอย่างจนปัญญา แอบพูดอยู่ในใจหนิงจื้อหยวนที่เป็นผู้ใหญ่และสุขุมคนนี้ทำไมถึงมอบลูกศิษย์ซุกซนที่มีความคิดสกปรกเยอะขนาดนั้นมาให้นะ

วิจารณ์อยู่ในใจรอบหนึ่ง เขาก็ถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก เดินไปที่หน้าประตูห้องของเฉ่าหว่านฉิง

“เข้ามาสิ !”

หลังจากเคาะประตูห้องเบา ๆ ไม่กี่ที ก็มีเสียงไพเราะดังขึ้นจากด้านใน เจือด้วยความสั่นเครือที่ไม่ชัดเจนอยู่เล็กน้อยในน้ำเสียง เซียวชุ่นที่ได้ฟังก็สับสน

เขาระงับความงุนงงที่อยู่ในใจเอาไว้ แล้วผลักประตูเดินเข้าไป

ในขณะนี้เฉ่าหว่านฉิงกำลังพิงอยู่ตรงตำแหน่งหัวเตียง ขาสวยเรียวยาวสองข้างพาดอยู่ที่ขอบเตียง

ศีรษะของเธอเอียงมองหิมะสีขาวที่อยู่นอกหน้าต่าง หัวใจเต้นระรัวอยู่หน่อย ๆ

เสียงฝีเท้าเริ่มดังเข้ามาใกล้ข้างหู ไม่นานนัก ปลายจมูกของเธอก็ได้กลิ่นยาสูบจาง ๆ

เซียวชุ่นยืนอยู่ข้างเตียง เห็นเธอไม่มีความคิดที่จะหันหน้ามาเลยสักนิด แถมยังเข้าใจผิดนึกว่าอีกฝ่ายยังคงโกรธตัวเองอยู่ เลยไม่ได้คิดมาก จึงเอ่ยโดยสนใจแต่ตัวเอง

“อีกเดี๋ยวผมต้องฝังเข็มให้คุณ คุณสวมกระโปรงละก็ เลี่ยงได้ยากที่จะไม่เกิดความผิดพลาด ถอดออกมาจะดีกว่า !”

“หือ”

น้ำเสียงของเฉ่าหว่านฉิงสั่นเครือ แต่กลับยังคงรักษาท่วงท่าไว้โดยไม่เปลี่ยนแปลง

เห็นถึงตรงนี้ เซียวชุ่นใช้สมองอย่างหนัก

คิดว่าคุณหนูคนนี้อยากให้ฉันช่วยเธอถอดออกแม้กระทั่งกระโปรงเลยเหรอ ?

เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ ในสมองของเขาก็อดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงภาพละมุนละไมที่เมื่อคืนวานตัวเองใช้ชี่กงช่วยเฉ่าหว่านฉิงไล่พิษ

ภาพนั้นงามหยดย้อยเกินไปจริง ๆ เซียวชุ่นไม่กล้าคิดเยอะ รีบขจัดจิตใจที่ฟุ้งซ่าน แล้วนั่งยอง ๆ กดขาขวาของเฉ่าหว่านฉิงลง ช่วยอีกฝ่ายถอดกระโปรง

ทันใดนั้น เท้าสวยขาวสะอาดไร้ที่ติข้างหนึ่งปรากฏอยู่ที่เบื้องหน้าของตัวเอง

ภายใต้การสาดส่องจากแสงไฟภายในห้อง เท้าข้างนี้งดงามจนทำให้รู้สึกทึ่งจริง ๆ

ในตอนนี้เฉ่าหว่านฉิงหน้าแดงหูแดงไปหมด ใบหน้าดุจดั่งเทพธิดาลงมาจุติบนโลกมนุษย์ก็ไม่ปานนั้น ปกคลุมไว้ด้วยความเขินอาย หัวใจของหญิงสาวก็ยิ่งกระสับกระส่าย

จู่ ๆ เธอรู้สึกว่ามีความรู้สึกว่าเจ็บที่จุดฝีเท้าเล็กน้อย จากนั้นกระแสอบอุ่นเข้า ๆ ห่อหุ้มข้อเท้าของตัวเองเอาไว้

เนื่องจากความรู้สึกนั้นช่างรู้สึกสบายเหลือเกินจริง ๆ เธอถึงกับตกอยู่ในห้วงนั้นโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ไม่นานนัก เซียวชุ่นก็ดึงเข็มเงินออกจากที่เท้าของเฉ่าหว่านฉิงเบา ๆ เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง : “เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้คุณลงมาลองเดินสักสองก้าว !”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นมองไปยังเฉ่าหว่านฉิงที่อยู่บนเตียง

รอสักพักหนึ่ง พบว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบเลยสักนิด เซียวชุ่นจึงอดไม่ได้ที่จะเดินไปดูแวบหนึ่ง

จากการมอง เขาพบว่าตอนนี้อีกฝ่ายได้หลับปุ๋ยไปแล้ว มุมปากจึงยกยิ้มหวานเล็กน้อย

หัวเราะเจื่อนอยู่สองที เซียวชุ่นหยิบเอาผ้าห่มคลุมให้เธอเอาไว้ จากนั้นถอยออกไปนอกประตู

“จ้าวสหเซียว !”