บทที่ 691 ปลดออกจากตำแหน่งทั้งหมด

เป็นแบบนี้ เซียวชุ่นถูกคนกลุ่มนั้นคุมตัวกลับไป

และนี่เขากลับไม่ได้เลือกที่จะขัดขืน เพราะถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นสังคมที่มีกฎหมายควบคุม ถ้าหากขัดขืนกับเครื่องจักรใหญ่ๆ ก็ไม่ได้มีผลดีใดๆต่อเขาเลย

ต้องบอกว่า การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายนั้นมีความฉลาดเป็นอย่างมาก เมื่อรู้ว่าพละกำลังในการต่อสู้ของเซียวชุ่นคนนี้มีความกล้าหาญองอาจมาก แต่ก็ไม่ได้ใช้วิธีการส่วนตัวมาจัดการกับคู่ต่อสู้

แต่ใช้อำนาจพิเศษบางด้าน ใช้ประโยชน์จากตำแหน่งมาแก้แค้น

เพียงแค่เซียวชุ่นตกอยู่ในมือของพวกเขา อยากจะกำหนดโทษฐานแบบไหน นั่นไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องง่ายๆหรอกเหรอ!

แต่ในขณะนี้ เห้อเทียนหลงที่นั่งอยู่ในออฟฟิศนั้นกลับไม่ได้รู้สึกดีใจใดๆหลังจากที่ได้ชัยชนะมา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาเขาหวงแห่งสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้

รับสายแล้ว เสียงเบาๆของเขาหวงดังออกมาจากลำโพง

“เรื่องราวจัดการเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”

เห้อเทียนหลงตอบกลับทันที : “ทุกอย่างจัดการตามที่คุณสั่ง ตอนนี้เซียวชุ่นถูกพวกเราควบคุมไว้แล้วครับ!”

“ดีมาก ที่เหลือควรจะทำอย่างไร ถึงตอนนั้นแล้วฉันจะบอกอีกที!”

ไม่รอให้เห้อเทียนหลงเอ่ยพูดต่อ ทางปลายสายนั้นก็เป็นเสียงสายไม่ว่างดังขึ้น

“ฮู่ว!”

หายใจออกมายาวๆ เห้อเทียนหลงคิ้วขมวด

ถึงแม้ว่านักบู๊ซงเจียงในตอนนี้จะหลุดพ้นจากสมาคมบู๊ไปแล้ว แต่สำนักงานเหล่านี้พวกเขากลับยังคงร่วมมือกับสมาคมบู๊อย่างใกล้ชิด

ตอนที่เขารู้ว่าลูกชายถูกเซียวชุ่นทำให้ขายหน้าเมื่อเช้านี้ สิ่งแรกก็คือติดต่อเขาหวง ขอความคิดเห็นจากอีกฝ่ายหนึ่ง

หลังจากที่เขาหวงรู้สถานการณ์แล้ว ก็มีความคิดหนึ่งขึ้นมาทันที คิดอยากจะทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่

ดังนั้นจึงมีฉากที่เซียวชุ่นถูกจับไปแบบนี้

แต่ไม่รู้ทำไม แม้ว่าเวลานี้จะทำสำเร็จแล้ว แต่เห้อเทียนหลงกลับมีสีหน้าท่าทางที่ดูร้อนอกร้อนใจ ในใจรู้สึกไม่สบายใจมาตลอด

ในขณะเดียวกันนี้ เซียวชุ่นเองก็ถูกพามาที่ห้องสอบสวนด้วยเช่นกัน

นั่งอยู่ด้านในเป็นครึ่งวัน กลับไม่มีคนมาเรียกเขาเลยเสียด้วยซ้ำ

และนี่เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกแคร์ด้วยเช่นกัน หยิบโทรศัพท์มือถือที่ยังไม่ได้ถูกยึดไปออกมา แล้วกดโทรออกหาใครคนหนึ่ง

ในวันนั้นช่วงบ่ายสามโมง

เครื่องบินโบอิงที่ออกเดินทางจากเมืองหลวงลำหนึ่งค่อยลงจอดที่สนามบินซงเจียง ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีฟ้าเดินออกมาตามผู้คนมายังด้านนอกสนามบิน ยื่นมือออกมาโบกรถแท็กซี่คนหนึ่ง

“ไปไหนครับ?” คนขับเอ่ยถาม

ผู้โดยสารคนนั้นตอบกลับด้วยสำเนียงปักกิ่ง : “สำนักงานซงเจียง!”

“รับทราบ!”

คนขับแท็กซี่เหยียบคันเร่ง รถก็พุ่งออกไปเหมือนลูกธนูออกจากคัน

ช่วงห้าโมงเย็น เซียวชุ่นนั่งอยู่ในห้องสอบสวนมาเป็นเวลาเกือบหกชั่วโมงแล้ว ระหว่างนั้นอย่าพูดถึงได้กินข้าวเลย แม้แต่น้ำซักหยดก็ยังไม่ได้ดื่มเลยเสียด้วยซ้ำ

แต่เขายังคงไม่สนใจอะไรซักนิดเช่นเดิม พูดบ่นออกมาอย่างไม่มีตรรกะเหตุผล

“ว่ากันตามหลักแล้วควรจะถึงแล้วสิ!”

เพิ่งจะพูดจบ ประตูห้องสอบสวนก็ถูกคนผลักออก

มองคนที่เดินเข้ามา เซียวชุ่นอดที่จะหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

“เหอๆ ผมบอกแล้ว สารวัตรเห้อ ไม่นานเราก็จะได้เจอกันอีก!”

“ตุบ!”

อาการที่แสดงออกมาของเห้อเทียนหลงนั้นตรงไปตรงมาเป็นอย่างมาก เข้ามาก็คุกเข่าลงตรงหน้าของเซียวชุ่นเลยทันที

“คุณเซียวเป็นผมเองที่มีตาหามีแววไม่ ขอให้คุณยกโทษให้ผมด้วย?”

กอดไหล่เอาไว้ เซียวชุ่นมองเห้อเทียนหลงที่ดูเคียดแค้นชิงชังอยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณาครุ่นคิด

“โอ้ นี่มาอ้อนวอนแสร้งทำเป็นน่าสงสารกับผมงั้นเหรอ!”

หลังจากที่เห้อเทียนหลงได้เจอกับคนใหญ่คนโตที่มาท่านนั้นของเมืองหลวงเมื่อช่วยบ่ายวันนี้แล้ว เขาก็รับรู้ถึงว่าพลังงานของเซียวชุ่นนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน

มีความสัมพันธ์เหนือเมฆแบบนี้ ไม่ใช่สารวัตรอย่างเขาที่จะสามารถไปหาเรื่องได้เลย!