บทที่ 690 ใช้อำนาจของตำแหน่งในทางที่ผิด

หลังจากที่พูดคุยกับเย่หนานเทียนและเจียงเจี้ยนเสร็จแล้ว เซียวชุ่นก็ล่ำลาออกไป

เดินมาถึงบนถนน เขาโบกรถคันหนึ่ง มุ่งไปยังสำนักงานซงเจียง

จุดประสงค์ของเขาง่ายมาก อยากจะไปคุยกับเห้อเทียนหลง!

ระหว่างทางนั้นไม่ได้เอ่ยพูดออกมา อาคารสำนักงานขนาดใหญ่อยู่ใกล้ๆตรงหน้า

“คุณครับ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?”

ตรงประตูมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเดินออกมา พลางเอ่ยถามเซียวชุ่นอย่างมีเจตนาดี

เซียวชุ่นยิ้มออกมาเล็กน้อย : “ผมมาหาสารวัตรเห้อ”

ได้ยินแล้ว เจ้าหน้าที่มองพิจารณาเขา จากนั้นก็ส่ายหน้า

“สารวัตรมีภารกิจยุ่งมากครับ ถ้าหากคุณไม่ได้นัดไว้ก่อนล่วงหน้า ทางผมก็ไม่สามารถที่จะให้เข้าไปได้”

“ไม่เป็นไร แจ้งเขาบอกว่าผมเซียวชุ่นมาหาเขา!” เซียวชุ่นเอ่ยขึ้นมานิ่งๆ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง ถึงแม้ว่าคนหนุ่มตรงหน้าจะแต่งตัวไม่ได้ดูโดดเด่นอะไรนัก แต่กลับดูมีพลังอำนาจไม่ธรรมดา ในฐานะที่เป็นพนักงานที่อยู่ในส่วนสำคัญมาหลายปี คนในรูปแบบต่างๆนานาที่เขาไม่เคยเห็น แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีสายตาในการมองแยกแยะคนอยู่บ้าง

คนตรงหน้าถึงแม้จะแต่งตัวธรรมดา แต่กลับดูมีอำนาจไม่ธรรมดา

ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ออกปากขึ้น : “คุณรอซักครู่ ผมช่วยคุณแจ้งก่อนนะครับ”

“รบกวนด้วยครับ!”

เซียวชุ่นพยักหน้าลง แล้วมองตามไปยังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่กลับเข้าไปในประตูใหญ่อีกครั้ง

เวลาไม่ทันถึงบุหรี่มอดหนึ่งมวน อีกฝ่ายหนึ่งก็กลับมาตรงหน้าเขาอีกครั้ง

“คุณครับ เข้าไปที่ชั้นสอง สารวัตรอยู่ในออฟฟิศครับ!”

เซียวชุ่นพยักหน้าให้เขาพลางยิ้มเล็กน้อย แล้วก้าวเดินไปทางห้องโถงของตึกสำนักงาน

ตลอดทางไปตามป้ายที่บ่งชี้ และไม่นานเขาก็มาถึงที่หน้าประตูออฟฟิศห้องหนึ่งที่อยู่ชั้นสอง

มองดูด้านบนที่มีตัวอักษรสลักอยู่ว่า “ออฟฟิศสารวัตร” มุมปากของเซียวชุ่นมีรอยยิ้ม แล้วยื่นมือออกไปเคาะประตู

“เข้ามา!”

ไม่นานด้านในก็มีเสียงดังกังวานขึ้นมา

คนทั่วๆไปจะไม่มีน้ำเสียงแบบนี้ มีเพียงแค่คนที่อยู่ในตำแหน่งสูงมานาน ถึงจะสามารถมีน้ำเสียงที่ไม่สามารถต่อต้านได้แบบนี้

ผลักประตูเข้าไป ออฟฟิศขนาดสิบกว่าตารางเมตรปรากฏขึ้นมาตรงหน้า

การตกแต่งของออฟฟิศนั้นดูเรียบง่ายเป็นอย่างมาก ให้ความรู้สึกเดจาวูที่ดูกระชับมากแบบหนึ่ง ผนังกำแพงรอบๆแขวนภาพวาดเอาไว้

แต่ที่สะดุดตาที่สุดก็ยังคงเป็นป้ายที่เขียนด้วยพูดกันที่อยู่ตรงกลางนั้น “ซื่อตรงและซื่อสัตย์”!

การเขียนตัวอักษรนี้ดูมีพลัง แต่ตัวหนังสือกลับดูภายนอกให้ความรู้สึกที่แข็งแกร่งแต่ภายในอ่อนโยน ในสายตาของเซียวชุ่นนั้นอดที่จะรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงไปไม่ได้

เวลานี้เห้อเทียนหลงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานนั้นเอ่ยปากขึ้นอย่างช้าๆ : “คุณเซียวเองก็เป็นคนที่ชอบในศิลปะการเขียนตัวอักษรจีนเหมือนกันหรือ?”

เซียวชุ่นยิ้มนิ่งๆ : “รู้คร่าวๆเท่านั้นครับ!”

เห้อเทียนหลงลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปทางโซฟา พลางเอ่ยพูดขึ้น : “ไม่รู้ว่าวันนี้คุณมาด้วยเรื่องอะไร!”

เซียวชุ่นยิ้ม : “ไม่มีเรื่องอื่นหรอกครับ อยากจะมาเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมากับคนใหญ่คนโตของสำนักงานของคุณเท่านั้น”

ขณะที่พูดนั้นเขาก็เดินมานั่งลงบนโซฟาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เงยขึ้นมองตรงหน้าเห้อเทียนหลง

“ราคาของผมเปิดออกมาแล้ว ต่อไปจะทำอย่างไร นั่นก็ต้องดูที่คุณแล้ว!”

เห้อเทียนหลงมองเขาอย่างลึกซึ้ง แล้วค่อยๆเอาแก้วชายื่นส่งให้

หยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน เซียวชุ่นจุดขึ้นอย่างเลี่ยงๆ สูดเข้าไปพลางเอ่ยขึ้นมา : “เห็นได้ชัดว่าราคานี้ของพวกคุณผมไม่ค่อยเห็นด้วยนัก!”

เห้อเทียนหลงยิ้มอย่างดูถูก จากนั้นก็มองไปยังแววตาของเขาพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักหน่วง : “เมื่อคืนลูกชายของผมโดนคุณทำร้าย มีเรื่องนี้ไหม?”

เซียวชุ่นสะบัดขี้บุหรี่อย่างไม่ได้สนใจ พลางตอบกลับนิ่งๆ : “คนที่รู้จักผมล้วนแต่ชัดเจนดี คนอย่างผมไม่ยอมรับกับการข่มขู่ใดๆทั้งสิ้น น่าเสียดายที่ลูกชายของคุณไม่เชื่อ ผมก็เลยทำให้เขาได้เรียนรู้ความผิดพลาดไปบ้าง!”

คำพูดของเขานี้มีอยู่สองความหมาย ไม่เพียงแค่เป็นการอธิบายว่าทำไมเห้อจุ้นเสียนถึงถูกทำร้ายเพียงเท่านั้น ในขณะเดียวกันก็แสดงถึงจุดยืนของสหพันธ์บู๊ของตัวเองในเมืองซงเจียงนี้อีกด้วยเช่นกัน

อยู่ในตำแหน่งสูงมาหลายปี เห้อเทียนหลงจะไม่รู้เสียที่ไหนกันกับหลักการเหตุผลในนั้น

แต่เขารู้สึกว่าคนที่ประนีประนอมง่ายๆแบบนั้น ลูกชายของตัวเองถูกทำร้าย ส่วนคนที่กระทำอย่างป่าเถื่อนคนนั้นไม่คิดว่าจะไม่แสดงท่าทีใดๆออกมาแม้แต่นิดเดียว แต่กลับหันมาเริ่มข่มขู่ตัวเองอีกครั้ง!