บทที่ 694 สมาคมกับหอการค้า

เซียวชุ่นเดินไปทางด้านหน้าอย่างช้าๆ ยืนอยู่ตรงท่ามกลางผู้คนกลายเป็นผู้ชมไปแล้ว

คนนั้นที่ชื่อว่าเย่ปางแข็งแกร่งมาก นี่คือภาพที่ติดอยู่ในความทรงจำของเขา

แต่ “มวยหงฉวนโบราณ”อะไรนั่น เขากลับได้ยินเขาก็ไม่เคยได้ยินเลยเสียด้วย

ก่อนหน้านี้อาจารย์พูดถึงเรื่องทางเซียงเจียงทางนั้นกับเขาน้อยมาก เพียงแต่ทางนั้นมีบุคคลที่มีพรสวรรค์ซ่อนตัวอยู่ ความสามารถของนักบู๊แข็งแกร่งกว่าภายในพื้นที่มาก

แน่นอนแล้วว่า นี่เป็นเพียง “สำนักสันโดษ” ไม่ได้ถือกำเนิดขึ้น

ตอนนี้ฮั๋วเซี่ยโลดแล่นอยู่ท่ามกลางสายตาของนักบู๊ที่ยังมีชีวิตอยู่ ไม่สามารถเป็นตัวแทนของจุดสูงสุดได้

ส่วนจุดที่สูงสุดจริงๆนั้น ก็คือนิกายโบราณเหล่านั้น ทั้งหมดล้วนแต่ซ่อนอยู่ระหว่างภูเขาและแม่น้ำที่มีชื่อเสียง หาเจอได้ยากมาก โดยทั่วไปก็ไม่ได้มีกำเนิดขึ้นมามากนักเช่นกัน

หรือว่าเด็กนี่ก็คือลูกศิษย์ของพวกคนแก่ๆที่แปลกประหลาดเหล่านั้นกัน?

มิเช่นนั้นแล้วจะกล้าอวดดีกับผู้ที่แข็งแกร่งที่เป็น “แดนพรสวรรค์”อย่างชิวจ้านได้อย่างไร!

คิดเช่นนี้แล้ว เซียวชุ่นก็ยับยั้งความคิดที่อยู่ในใจอีกครั้งในทันที

เพราะถึงอย่างไรลูกศิษย์ของ “สำนักสันโดษ” ก็น้อยคนมากที่จะก้าวร้าวแบบนี้ อย่างมากก็คงจะเป็นลูกศิษย์ของผู้มีฝีมือชั้นสูงของเซียงเจียงบางคนถึงจะถูก!

เซียวชุ่นพยักหน้าลง แล้วยิ่งมั่นใจในความคิดที่อยู่ในใจของตัวเอง หลังจากนั้นก็มองไปยังเซี่ยงเฉียงฮั๋วที่อยู่ไม่ไกลโดยจิตใต้สำนึก

ลูกน้องของบุคคลนี้ไม่คิดว่าจะสามารถดึงผู้ที่มีฝีมือชั้นสูงแบบนี้มาได้ อิทธิพลอำนาจที่เซียงเจียงคงจะแข็งแกร่งมากสิถึงจะถูก

เวลานี้ กลุ่มคนที่ล้อมรอบอยู่นั้นก็ยิ่งมากขึ้นด้วย

เนื่องจากว่าวันนี้ภายในงานมาตามเซี่ยงเฉียงฮั๋ว และยังมีคนเซียงเจียงจำนวนไม่น้อยอีกด้วย ดังนั้นจึงมีการแสดงการโต้เถียงกันอย่างรุนแรงขึ้น

“เชรด คนที่ชื่อเย่ปางนั่นอวดดีขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันว่าอย่างมากๆก็เป็นพวกที่ชอบแอบอ้างมากกว่า คุณเนี่ยเป็นถึงเจ้าสังเวียนสมาคมบู๊ ใช่ว่าคนชั่วจะสามารถมายั่วยุเขาได้?”

“พวกข้างถนนสิ นายรู้อะไร คนชนบทอย่างพวกนาย จะรู้ความเก่งของพวกเราเซียงเจียงเสียที่ไหนกัน สมาคมบู๊อยู่ที่พวกเราทางนั้นนับประสาอะไรกัน!”

“ชิบ นายเป็นพวกชาวฮ่องกงที่เก่าแก่ สถานที่แย่ๆแบบนั้นก็วางแผนกันอย่างบ้าระห่ำและมีความมั่นใจด้วยอย่างนั้นเหรอ?”

“เตียวเหลยเหลาโหมว เจ้าใหญ่นายโตแห่งเซียงเจียง14Kเฮียกล้วย นายกล้าพอก็ไปที่นั่นกับฉันดูไหมล่ะ?”

“ฉันกล้วย นายล่ะ ฉันเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลแห่งซงเจียง ถ้าหากอยู่ที่นั่นไม่ต้องให้ฉันลงมือเลย เด็กๆสามสี่ขวบเหล่านั้นก็สามารถจัดการคนโง่ๆอย่างนายได้แล้ว!”

เฮียกล้วยได้ยินแล้วก็กัดฟันด้วยความโมโห มือที่ถือแก้วไวน์อยู่นั้นเริ่มสั่นขึ้นมา บนหลังมือเส้นเลือดผุดขึ้นอีกด้วย

เวลานี้ มีชายร่างกำยำเดินเข้ามาพลางพูดไปด่าไปด้วย ยืนอยู่ข้างๆเฮียกล้วยอย่างโกรธจัด เอ่ยพูดขึ้นอย่างดูถูก

“สมาคมเหล่านั้นของพวกนาย ก็มีเพียงแค่ตอนที่อยู่ในสหราชอาณาจักรเท่านั้นที่จะมีความน่าเกรงขามขึ้นมาบ้าง หลังจากนั้นใครบ้างที่ไม่ทำตัวเป็นเต่าหัวหดอยู่ในกระดอง ตอนนั้นฉันยังไม่ได้อยู่ในช่วงดีๆ ไม่อย่างนั้นมีดเล่มเดียวก็สามารถจัดการขยะอย่างพวกนายเรียบไปแล้ว!”

“นายแม่งเป็นใคร?” แววตาที่มืดมนของเฮียกล้วยมองพิจารณาไปที่ชายร่างกำยำตรงหน้า

เนื่องจากว่าที่นี่เป็นเหตุอยู่ในพื้นที่ เขาไม่กล้าที่จะหยิบเอาเซียงเจียงออกมา มิเช่นนั้นตอนนี้ที่นี่ก็คงจะนองเลือดตั้งแต่แรกไปแล้ว

แน่นอนว่า ชายร่างกำยำที่อยู่ข้างๆคนนี้ให้ความรู้สึกวิกฤตที่รุนแรง อย่างมากน่าจะเป็นคนที่รุนแรงดุเดือดตามข้างทาง

เฮียกล้วยถึงได้เตรียมตัวที่จะไปทำความเข้าใจก่อนล่วงหน้า ต่อไปจะได้วางแผนแก้แค้นคืนได้!

ขณะที่เฮียกล้วยกำลังแอบวางแผนการอยู่นั้น ชายร่างกำยำก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ : “เหอะ ฉันกล้าเปิดเผยตัวเองอยู่แล้ว เจิ้งอิงฉงเจ้าสมาคมของสมาคมรื่อเยว่แห่งซงเจียง!”

เวลานี้ ก็มีคนฮ่องกงที่มีท่าทางเหมือนเป็นพี่ใหญ่คนหนึ่งพูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง : “เจิ้งอิงฉง? ฉันเตียวเหลยเหลาโหมว ถ้าหากไปที่อาณาเขตของเซียงเจียง ฉันจะต่อยนายให้กลายเป็นหมีดำเลย!”

ข้างๆเจิ้งอิงฉงมีน้องเล็กคนหนึ่งที่ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงตวาดขึ้นมาด้วยความโมโห : “แม่งเอ้ย พูดกับลูกพี่ฉันแบบนี้ได้ยังไง?”

“ฉันไม่พอใจลูกพี่นายแล้วยังไง ฉันไม่เพียงแค่ไม่พอใจลูกพี่นายเท่านั้นนะ ยังไม่พอใจพวกนายทั้งตระกูลด้วย พวกข้างถนน!”พี่ใหญ่คนนั้นยั่วยุขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉันจะจัดการนายให้ตายเลยไอ้สารเลว!”

น้องเล็กตวาดขึ้นด้วยความโมโห หยิบขวดไวน์เปล่าๆที่อยู่ข้างเคาน์เตอร์อาหารขึ้นมา แล้วจะเข้าไปก่อเรื่องทะเลาะวิวาท อารมณ์นั้นไม่ใช่ระเบิดออกมาธรรมดาจริงๆ

คนของเซียงเจียงทางนั้นเห็นสถานการณ์แล้ว ก็ไม่ได้นั่งรอความตาย แต่ละคนก็เริ่มหาอาวุธหยิบขึ้นมาด้วยสีหน้าท่าทางที่ไม่พอใจเช่นกัน