บทที่ 695 วิชาความรู้ไม่พอ

เวลานี้ คนที่มองไปยังชิวจ้านไม่ได้มีเพียงแค่ไห่ถังเท่านั้น

แทบจะทุกคนในงานต่างก็มองเขาด้วยความรอคอย

คนทางนี้ของซงเจียง ก็หวังที่จะรอให้การต่อสู้ครั้งใหญ่ทำให้พวกชาวประมงของเซียงเจียงกลุ่มนี้ได้รับรู้ถึงความเก่งของพื้นที่ราบตอนกลางนี้

ส่วนคนของเซียงเจียงทางนั้น แต่ละคนก็ตั้งท่าที่จะต่อสู้แล้วเช่นกัน รอคอยที่จะให้พวกคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงพวกนี้ได้เปิดหูเปิดตาบ้าง

เซี่ยงเฉียงฮั๋วเห็นว่าบรรยากาศมีการระดมกำลังกันประมาณหนึ่งแล้ว ก็มองไปทางเย่ปางอย่างสงบเยือกเย็น แววตานั้นเต็มไปด้วยความยกย่อง

หลังจากนั้น เขาก็เอ่ยปากถามชิวจ้านขึ้นอีกครั้ง : “เจ้าสังเวียนชิว คุณคิดอย่างไร?”

ครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดชิวจ้านก็พยักหน้าลง

แม้ว่าจะเป็นกับดัก เขาในตอนนี้จะไม่เข้าไปก็คงไม่ได้เช่นกัน

ถึงอย่างไรอยู่ในสายตาของทุกๆคน ถ้าหากปฏิเสธ ก็คงจะถูกเย่ปางประชดประชันและหัวเราะเยาะไม่ได้

ตอนนี้สมาคมบู๊ก็ถูกประณามมาเป็นเวลานานแล้ว ขณะนี้ความยุ่งยากของทางเซียวชุ่นนั้นก็ยังไม่ได้แก้ไข ครึ่งทางนั้นก็ไม่คิดว่าจะฆ่านักบู๊เซียงเจียงที่มีความทะเยอทะยานโฉดชั่วกลุ่มหนึ่งอีก!

ภายใต้การถูกศัตรูโจมตีทั้งก่อนและหลัง ทำให้คนมีโทสะได้จริงๆ!

“ฮ่าๆ เป็นที่ทราบกันดีว่าหัวใจของนักบู๊สูงส่งเสียยิ่งกว่าฟ้าเสียอีก ตอนนี้เห็นเจ้าสังเวียนชิวแล้ว คำพูดนี้ก็ดูจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ”

เซี่ยงเฉียงฮั๋วยิ้มออกมาอย่างเปิดเผย จากนั้นก็โบกมือให้กับคนหนึ่งที่อยู่ในห้องวีไอพีชั้นหนึ่ง

“ทุกท่านออกมาเถอะครับ!”

เพิ่งจะสิ้นเสียง จู่ๆประตูที่อยู่ตรงมุมบานหนึ่งก็เปิดออก จากนั้นก็มีผู้อาวุโสชายชราผมขาวทั้งสามคนเดินออกมา

แต่ละคนผมขาวหน้าแดงมีเลือดฝาด และดูกระฉับกระเฉง

ทันทีที่เห็นบุคคลเหล่านี้ แววตาของสามคนในงานนั้นก็มีการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา

ทั้งสามคนคือ เซียวชุ่น ชิวจ้านและไห่ถัง

ในใจของทั้งสามคนนั้นอดที่จะรู้สึกตกใจขึ้นมาไม่ได้

ครั้งเดียวก็ส่ง “นักบู๊โดยกำเนิด”ทั้งสามคนออกมา เซียงเจียงนี่เป็นเสือซุ่มจริงๆ!

“ผมขออนุญาตแนะนำหน่อยแล้วกัน ท่านนี้คือฦาษีสือหยุนแห่งสืออันถัง!”

ขณะที่พูดนั้น เซี่ยงเฉียงฮั๋วก็เดินมาด้านข้างของผู้อาวุโสรูปร่างผอมสูงคนหนึ่ง ด้วยท่าทางที่แสดงความเคารพนับถือ

“ท่านนี้คือหัวหน้าสำนักอัสนีสถาน ท่านอาวุโสเหลยเจิ้นเซียว!”

แล้วหลังจากนั้นอีก เขาก็เดินไปข้างๆของผู้อาวุโสคนที่สาม แต่กลับไม่ได้แนะนำในทันที แต่มุมปากนั้นมีรอยยิ้มที่ลึกซึ้งเสียจนคาดเดาไม่ถูก

จากนั้น ทุกคนก็ได้ยินเสียงของผู้อาวุโสคนนั้นดังขึ้น รายงานตัว

“ฉางเซิ่ง เจ้าสมาคมชิงหยุนแห่งเซียงเจียง!”

สมาคมชิงหยุน นี่คืออะไรกัน?

ทันใดนั้นเอง บรรดานักบู๊ส่วนมากก็เริ่มรู้สึกงงงวยขึ้นมา

ฉางเซิ่งเห็นว่าทุกคนดูสงสัย เขายิ้มออกมาเล็กน้อย อธิบายขึ้นอย่างองอาจ : “เหอะๆ สมาคมชิงหยุนเป็นสมาคมที่นักบู๊เซียงเจียงเข้าพักประจำการอยู่ในพื้นที่ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้มีชื่อเสียง แต่ก็อีกไม่นาน ชื่อนี้จะดังก้องไปทั่วทั้งฮั๋วเซี่ย!”

เปรี้ยง คำพูดนี้เป็นเหมือนกับฟ้าผ่า ที่ระเบิดอยู่ในหูของทุกคน

สมาคมบู๊ทางด้านนี้ยังไม่ได้เข้าไปพักอยู่ที่เซียงเจียง แต่เซียงเจียงทางนั้นกลับโจมตีย้อนกลับมาแล้ว การเคลื่อนไหวนี้ทำให้รู้สึกไม่ทันตั้งตัวมากเลยจริงๆ

เวลานี้เพียงคนเดียวที่รู้สึกดีใจนั้นก็คือเซียวชุ่น

เยี่ยมจริงๆ เพียงแค่สมาคมชิงหยุนที่เป็นตัวก่อกวนมา “สหพันธ์ซินบู”ที่บอกว่าต้องเผชิญหน้ากับความกดดันก็ลดลงไปด้วย ถึงตอนนั้นเขาก็สามารถทุ่มเทกับการพัฒนาอำนาจอิทธิพลได้แล้ว

แต่ไม่นาน ความรู้สึกมีความสุขแบบนี้ของเซียวชุ่นก็อันตรธานหายไปแล้ว

หลักการง่ายมาก มีประโยชน์ที่เกี่ยวเนื่องกันนั่นเอง!

ไม่ว่าชิงหยุนกับสมาคมบู๊ใครจะชนะใครจะแพ้ สุดท้ายแล้วก็จะยึดอำนาจของอีกฝ่ายมารวมกับของตัวเอง ถ้าหากรอให้พวกเขาทั้งสองคนตัดสินใจว่าเหนือหรือด้อยกว่ากัน เซียวชุ่นกลัวว่าตัวเองจะต้านไม่ไหวจริงๆ