บทที่ 707 ตัดสินใจแสดงฝีมือ

ในเวลาเดียวกัน เซียวชุ่นได้ไปส่งโจวเทียนเหิงและคนอื่นที่สนามบินเหลยหยาง

หลังจากห็นว่าเครื่องบินบินออกไปจากสนามบินแล้ว เขาก็ตรงกลับไปยังสตาร์ไลท์บีโอ

ทันทีที่เขาเดินเข้าไปในบริษัท เขาเผอิญชนเข้ากับไอ่อ้วนหวางที่กำลังเตรียมออกไปด้านนอก

“โย หัวหน้า กลับมาแล้ว!” ขณะกล่าว เขาก็ยื่นบุหรี่รุ่นพิเศษให้อย่างกระตือรือร้น

“นี่คือผลิตภัณฑ์ใหม่ที่เพิ่งมาถึง ลองดู!”

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวชุ่นยิ้มจากนั้นรับบุหรี่มาและเอ่ยถาม “เหยาเสินล่ะ?”

ไอ่อ้วนหวางตอบ “พี่สะใภ้เพิ่งจะออกไปประชุมที่หอการค้าเหลยหยาง คาดว่าคงจะกลับเข้าบริษัทในช่วงเย็น”

พยักหน้า เซียวชุ่นเอ่ยถาม “ถ้านายไม่มีธุระ ไปห้องทำงานของฉัน ฉันมีเรื่องอยากจะถามนาย”

ได้ยินเช่นนั้น ไอ่อ้วนหวางยิ้มร้ายกาจ

“หัวหน้าอยากจะถามเรื่องตระกูลถานใช่ไหม?”

ดูเหมือนว่าไอเด็กคนนี้จะอ้วนท้วมแต่ไม่ได้โง่เขลา อย่างน้อยความฉลาดทางสติปัญญานับได้ว่าสูง

หลังจากที่ครุ่นคิดภายในใจ เซียวชุ่นยิ้มและปิดปากเงียบ จากนั้นตรงไปยังห้องทำงานของเหยาเสิน

ในเวลานี้สาขาเหลยหยางนั้นมีขอบเขตที่กว้างใหญ่แล้ว คนจำนวนนับไม่ถ้วนในสำนักงานต่างกำลังยุ่งวุ่นวาย ท่าทีเจริญรุ่งเรืองมากยิ่งขึ้น

ระหว่างทาง เซียวชุ่นอดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

หลังจากที่มาถึงห้องทำงานของเหยาเสิน เซียวชุ่นเรียกไอ่อ้วนหวางไปนั่งบนโซฟา หยิบน้ำแร่สองขวดจากตู้เย็น ยื่นขวดให้อีกฝ่ายหนึ่งจากนั้นเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ

“พูดมาเถอะ ในระยะนี้ตระกูลถานเกิดอะไรขึ้น”

หลังจากที่ไอ่อ้วนหวางเอ่ยขอบคุณ เขาก็ค่อยๆเริ่มอธิบาย

ตระกูลถานในวันนี้ ด้วยความร่วมมือของเหยาเสินและไอ่อ้วนหวาง สถานการณ์ที่คับคั่งด้วยลูกค้านั้นไม่มีดั่งเช่นเมื่อก่อนอีกแล้ว

ภายในระยะเวลาไม่ถึงครึ่งเดือนโปรเจ็กต์ของถานซื่อกรุ๊ปนั้นลดลงมากกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์

ดังนั้นที่สถานการณ์เป็นเช่นนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะเครดิตของหวางต้าหมิง

หลังจากที่เหยาเสินเข้าควบคุมคนทำการค้า เขาขอให้อีกฝ่ายให้ความร่วมมือกับบุคคลทีมีชื่อเสียงในทุกด้านเพื่อกดราคาตลาดของตระกูลถานให้ตกต่ำ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นการแบ่งแยกตลาดตระกูลถาน

ตอนแรกเริ่ม เหล่าผู้ทำการค้าเหล่านั้นยังคงลอบต่อต้าน

แต่เมื่อเห็นผลกำไรมหาศาล ทันใดนั้นพวกเขาก็ลมือกระทำการและตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในทันที ไม่เว้นแม้แต่ช่องทางสำรองการป้องกันการโจมตีจากอีกฝ่าย

..........

ไอ่อ้วนหวางพูดไปตั้งมากมายภายในลมหายใจเดียว เซียวชุ่นที่ได้ฟังก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะ

อย่างไรเสีย เดิมทีเขาเองก็ไม่ได้สนใจเรื่องของธุรกิจอะไรอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงยกมือขึ้นและขัดจังหวะไอ่อ้วนหวาง

“พอแล้ว เรื่องขั้นตอนกระบวนการนายไม่ต้องลงรายละเอียดกับฉันมากนัก แค่บอกฉันก็พอว่าตอนนี้ตระกูลถานเป็นอย่างไรบ้าง”

“สถานการณ์เลวร้ายลงทุกวัน แต่กลับกลายเป็นแมลงร้อยขา ตายก็ไม่ล้ม(การสร้างภาพลวงตา ต่อให้สถานการณ์จะเลวร้าย แต่ก็ยังสามารถรักษาภาพลักษณ์ความเจริญรุ่งเรืองเอาไว้ได้อยู่)！”

กล่าวสรุปได้ว่าหวางต้าหมิงนั้นเป็นคนมีพรสวรรค์ที่หาได้ยาก

คำพูดเพียงสิบคำ วิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลถานได้อย่างสมบูรณ์และครบถ้วน

เมื่อเอ่ยเช่นนี้ เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อย

“เฮอะๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ฉันจะเป็นเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่หักหลังอูฐแล้วกัน!”

เขาและเหยาเสินอยู่ในเหลยหยางมาเป็นเวลานานแล้ว แม้จะไม่ได้กล่าวว่าการวางแผนและจัดการบริหารนั้นแข็งแกร่ง แต่อย่างน้อยก็เป็นหนทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ

ในขณะนี้ ตอนนี้เหลือศัตรูเพียงคนเดียวแล้ว

ตราบใดที่ตระกูลถานถูกกำจัดออกไป อาณาเขตของเหลยหยางสำหรับเขาก็จะเป็นที่ราบที่จะเฆี่ยนม้าห้อเหยียดได้!

“หัวหน้า อันที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องลงมืออะไรเลย ตระกูลถานคงไม่มีเวลามาวุ่นวายกับพวกเรามากนัก”

ไอ่อ้วนหวางกล่าวอย่างมั่นใจ

เซียวชุ่นส่ายหน้า “เหตุผลหลักคือฉันไม่ต้องการที่จะยุ่งวุ่นวายกับพวกเขา ตอนนี้ตระกูลถานและตระกูลเหว้ยกำลังร่วมมือกัน ฉันเก็บพวกเขาไว้ไม่ได้!”

ระหว่างตระกูลเหว้ยและเขานั้นเป็นสถานการณ์ที่ไม่ใครก็ใครจะต้องตายกันไปข้าง

อันที่จริงเซียวชุ่นไม่ได้ต้องการจะล้มล้างตระกูลถานให้หมดสิ้น

แต่ในตอนนี้อีกฝ่ายได้ลอบติดต่อกับศัตรูของเขา เช่นนั้นไม่น่าแปลกเลยที่วิธีการของเขาจะโหดร้าย

เนื่องจากไอ่อ้วนหวางเพิ่งเข้าร่วมค่ายของเซียวชุ่น ดังนั้นเรื่องเหล่าศัตรูคนก่อนของหัวหน้าย่อมไม่เข้าใจอะไรเท่าไรนัก

เมื่อเป็นเช่นนี้ เนื่องจากหัวหน้าได้กล่าวมาแล้ว แน่นอนว่าเขาไม่ยืนกรานอีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ก็อยู่ตรงหน้าแล้ว ตระกูลถานถูกทำลายก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรแล้ว