บทที่ 72 งานหมั้น

“งั้นฉันไม่ไปดีกว่า”เซียวชุ่นไม่ค่อยชอบไปงานแบบนี้

“คู่หมั้นของพี่ม่านชิงเชิญคุณด้วย ครั้งนี้คุณควรยับยั้งให้ได้มากที่สุด ถ้าเขาพูดอะไรที่ทำให้คุณอดไม่ได้ ขอให้คุณอดทนอดกลั้นเอาไว้ อย่าพูดอะไรไปเรื่อยเหมือนครั้งที่แล้วอีก”

หลิวหยุนเซียงเตือนสติเขาอีกครั้ง: "อย่าทำลายความสุขของคนอื่น"

“รู้แล้วครับแม่”

เซียวชุ่นพูดอย่างไม่มีทางเลือก และหล่อนไม่รู้ว่าเซวเฉิงเด็กคนนั้นจะมั่นใจจริงๆหรือเปล่า อย่าทำให้ตัวเองไม่สบายใจอีกเลย

เนื่องจากนี่เป็นงานหมั้นตามธรรมเนียมของเจียงไห่ ผู้หญิงจึงต้องเป็นคนจัดงานหมั้นและผู้ชายต้องนำสินสอดทองหมั้นมาขอแต่งงาน เพราะว่าอีกฝ่ายคือตระกูลเซวเป็นตระกลูใหญ่ในเจียงไห่ และตระกูลหลิวจะให้น้อยหน้าไม่ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงได้จองโต๊ะสิบกว่าโต๊ะที่โรงแรมหมิงเยว่วานระดับห้าดาวเพื่อรองรับแขก

ในวันงานแต่ง

เมื่อเหยาเสินที่มาถึงหมิงเยว่วานแขกหลายคนก็มาถึงแล้ว และได้นั่งตามที่จัดไว้ ครอบครัวเหยาเสินก็จะนั่งฝั่งฝ่ายหญิง

ครั้งก่อนหลังจากเข้าร่วมงานเลี้ยงจัดที่หอตี้หวาง สถานะเซียวชุ่นในใจของตระกูลหลิวก็ลดต่ำลง

“ลูกเขยของตระกูลเหยาหน้าด้านจริงๆ ยังมีหน้ากล้ามาร่วมงานหมั้นอีกเหรอ?”

“ฉันจำได้ว่าครั้งก่อนเขาเดิมพันกับเซวเฉิงไม่ใช่หรอ? แล้วใครเป็นคนชนะ?”

“ต้องให้พูดอีกหรอ ตอนนั้นเขาบอกว่านายน้อยจะอยู่ได้ไม่ถึงเดือน แต่ตอนนี้นายน้อยตระกูลเซวยังอยู่ดีมีสุข ใครแพ้ใครชนะก็ชัดเจนอยู่แล้ว”

“ถ้าอย่างงั้นไม่ใช่ว่าเขายอมก้มหัวให้คนในบ้านแล้วหรอ?”

“ช่างเถอะ วันนี้หมู่บ้านหยุนซานจัดงานมงคล พวกเราอย่ามาสร้างปัญหาที่นี่เลย”

เสียงของพวกเขาไม่ดัง แต่เหยาเสินที่นั่งโต๊ะถัดไปยังพอได้ยินพวกเขาพูดอย่างคลุมเครือ

สีหน้าของหลิวหยุนเซียงยังคงไม่ดีนัก เหยาเสินรู้อยู่แล้วว่าเซียวชุ่นไม่เพียงแต่ไม่แพ้ แต่ยังทำเงินได้มากมาย ฟังคำพูดของพวกเขาแล้วก็รู้สึกตลก

หล่อนเหลือบมองไปที่หน้าของเซียวชุ่นอย่างนิ่งเงียบ

เดือนนี้เหมือนชั่วนิรันดร์ชายคนนี้ที่เขาเกลียดชังจากก้นบึ้งของหัวใจ ดูเหมือนในเวลานี้เขาจะเป็นที่พึ่ง สามารถทำให้หล่อนรู้สึกปลอดภัยได้ตลอด

เหยาเสินสติหลุด จนถึงหลิวม่านชิงเดินมาหาหล่อนจึงได้สติกลับมา

“พี่พาบอดี้การ์ดมาที่นี่อีกแล้วเหรอ?” หลิวหม่านชิงมองเซียวชุนอย่างขี้เล่นและยิ้มแย้ม

“ใช่ ไม่คิดว่าจะหมั้นเร็วแบบนี้ ยินดีด้วยนะ” เหยาเสินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เร็วที่ไหนกัน ฉันจำได้ว่าตอนนั้นพี่ยังแต่งงานแบบสายฟ้าแลบ ได้ยินมาว่างานแต่งงานก็จัดอย่างเร่งรีบนิ งานหมั้นคงไม่ต้องพูดถึง” หลิวหม่านชิงพูดอย่างเยาะเย้ย

งานแต่งงานครั้งนั้นเป็นความเจ็บปวดในหัวใจของเหยาเสิน ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ชอบงานแต่งงานที่สวยงาม แม้ว่าผู้ชายที่หล่อนแต่งงานจะไม่ใช่คนรักของหล่อน แต่การแต่งงานก็เป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์

สีหน้าของเหยาเสินเปลี่ยนไปเล็กน้อย และหล่อนแสร้งทำเป็นสงบแล้วพูดว่า “งานแต่งงานเป็นเพียงพิธีการ สิ่งสำคัญคือชีวิตคู่หลังแต่งงาน”

“ดูเหมือนว่าพี่จะใช้ชีวิตหลังแต่งงานได้ไม่เลวเลยนะ เลี้ยงสามีจนกลายเป็นสุนัขบ้า”

หลิวม่านชิงเก็บความแค้นในครั้งก่อนไว้ในใจ และพูดจาหยาบคาย

ในขณะที่หล่อนพูดประโยคนี้ เซวเฉิงก็บังเอิญเดินมายืนข้างหล่อนพอดี แล้วพูดด้วยท่าทีไม่พอใจว่า: “ม่านชิง ทำไมคุณถึงพูดกับพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องของฉันอย่างงี้ล่ะ? เดี๋ยวก็จะกลายเป็นญาติกันแล้ว พูดจาอะไรน่าเกลียดแบบนี้?"

เขามองไปที่เซียวชุ่นทันที: “พี่เซี่ยวผมขอโทษครับ หม่านชิงเพิ่งดื่มเมาไปหน่อย หล่อนดื่มไม่ค่อยเก่ง อย่าถือสาหล่อนเลยนะครับ”

เซียวชุ่นยิ้มเบา ๆ แล้วพยักหน้า

หลิวม่านชิงมองไปที่เซวเฉิงด้วยความประหลาดใจและนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

ทำไมคนนี้ถึงยังช่วยพูดให้ตระกูลเหยาเสินอีกหล่ะ?