บทที่ 73 สะดุดตา

ครอบครัวหลิวรีบนั่งตัวตรงโดยไม่รู้ตัว ด้วยท่าทีนั่งตัวตรงรอให้เซวซื่อไห่มาดื่มอวยพร และพวกเขาทั้งหมดต้องการเห็นหน้าน้องใหม่คนนี้ในเมืองเจียงไห่ อย่างใกล้ชิด

แต่ในไม่ช้าการกระทำของเซวซื่อไห่ก็ทำให้ขากรรไกรของเขาตกตะลึง

เขารีบเดินชิดข้างๆของเซียวชุ่น กล่าวด้วยความยินดีว่า: “พี่น้องเซียว ขอโทษจริงๆ ฉันเพิ่งรู้ว่านายมาด้วย ฉันขอดื่มหมดแก้วนี้ ถือสะว่าแทนคำขอโทษ”

พูดจบ เขาก็ดื่มเหล้าที่อยู่ในแก้วหมดในคำเดียว

“ประธานเซวเกรงใจแล้ว”

แต่เดิมเซียวชุ่นไม่ชอบดื่มเหล้าอยู่แล้ว แต่มาวันนี้ ทำได้เพียงยกแก้วดื่ม

“พี่เซียวขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม” ซิ่วซีไห่พูดอย่างนุ่มนวล

ครั้งนี้เซียวชุ่นมึนเล็กน้อยพยักหน้าแล้วลุกขึ้นตามเขาไปด้านข้าง

ปล่อยให้ครอบครัวหลิวมองหน้ากันด้วยความตกใจ

คนแรกเซวเฉิง จากนั้นเซวซื่อไห่ ทำไมพ่อลูกตระกูลเซว ถึงปฏิบัติกับลูกเขยที่ไร้ประโยชน์ของตระกูลเหยา อย่างสุภาพและดูเหมือนว่าพวกเขาจะขอร้องเขาและความเคารพต่อเขาอีก

กลับลืมความสุภาพ ตรงกันข้าม พวกเขาละเลยสมาชิกครอบครัวของฝั่งเจ้าสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซึ่งทำให้ตระกูลหลิวค่อนข้างหมั่นไส้

เซียวชุ่นเดินตามเซวซื่อไห่ไปที่มุมของห้องจัดเลี้ยงด้านหลังทางเดินที่มีคนเดินผ่านไม่มาก

เซวซื่อไห่ยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อยแล้วพูดว่า "พี่เชียวมีทักษะด้านการแพทย์มาก ไม่รู้ว่ามีวิธีรักษาโรคของผู้ชายรึเปล่า?"

เซียวชุ่นตกใจเล็กน้อย แล้วเขาก็เข้าใจสิ่งที่เขาสื่อ เขายิ้มแล้วพูดว่า “ประธานเซวมีอาการเมื่อไม่นานมานี้ใช่ไหม?”

เซวซื่อไห่หัวเราะแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ผม เพื่อนของผมในสายงานธุรกิจตอนที่เขายังเป็นหนุ่มเขาไม่รู้จักควบคุมตัวเอง ตอนนี้เขาอายุห้าสิบปี และร่างกายของเขาไม่ค่อยไม่ไหวแล้ว คุณเข้าใจแหละ มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีถ้าเรื่องนั้นของผู้ชายมีปัญหา"

“ไม่ต้องใช้ตำรา ผมจะฉีดยาให้เพื่อนของคุณ อาการน่าจะดีขึ้น ต่อไปก็ให้ระวังหน่อยก็พอแล้ว” เซียวชุ่นกล่าว

“นี่เรื่องจริงเหรอ?”

“แน่นอน”

“เป็นแบบนั้นก็ดีเลยละสิ รอให้จบงานเลี้ยงก่อน รบกวนพี่เซียวโปรดอยู่ต่ออีกหน่อย ได้โปรดช่วยผมด้วย”

เซวซื่อไห่ดีใจมาก แล้วพูดอย่างจริงใจ

เซียวชุ่นพยักหน้าเพื่อตอบตกลง

เพื่อนที่กำลังพูดคุยกับเซวซื่อไห่คือชายวัยกลางคนอ้วนที่ชื่อโฮ๋เฉิงเหอตามที่ตระกูลหลิวกล่าวถึงก่อนหน้านี้

โฮ๋เฉิงเหอเป็นผู้นำหอการค้าเที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด และเลขา จ้าวเซวียนผู้นำ หอการค้าเซิ่งหลงมีอำนาจที่แท้จริง

เขาและเซวซื่อไห่เป็นเพื่อนสนิทกัน ครั้งนี้โฮ๋เฉิงเหอ มาที่เมืองเจียงไห่เพื่อตรวจสอบงานและได้พบกับงานหมั้นของลูกชายของเซวซื่อไห่ในฐานะเพื่อนเก่าเขาเลยต้องมาร่วม

เซวซื่อไห่เป็นเหมือนฮีโร่ที่กอบกู้เมืองเจียงไห่ ไม่เพียงเพราะความกล้าหาญและโชคของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะวิสัยทัศน์ที่เป็นเอกลักษณ์และบุคลิกที่กล้าหาญของเขาด้วย

เขาได้ยินแต่เช้าว่าเพื่อนเก่าของเขามีปัญหา เขาค้นหาแพทย์ที่มีชื่อเสียงและทุ่มเทเพื่อการรักษา เขาลองยาจีนโบราณและยาตะวันตกทั้งหมด แต่ก็ยังไม่ได้ผล

เพราะผู้ชายอย่างเซวซื่อไห่ รู้ถึงความเจ็บปวดในเรื่องนี้ดี เพราะเขาเองก็มีปัญหาของตัวเองเป็นครั้งคราว

ท้ายที่สุด มันมีอายุเกินห้าสิบปีแล้ว และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่ใส่ใจกับการบำรุงรักษาในวันธรรมดา

แต่เมื่ออายุเท่ากัน พวกเขาก็อยู่ในจุดสูงสุดของอาชีพการงานเสมอ

ในวันธรรมดาสาวๆในสถานบันเทิงจะพึ่งพาพวกเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเห็นสาวๆที่สวยราวกับดอกไม้มาหาถึงที่ มีใจแต่กลับทำอะไรไม่ได้ เขาจึงทำได้เพียงจ้องมองและน้ำลายย้อย รสขมขื่นขมขื่นใจคงมีเพียงตัวเองเท่านั้นที่รับรู้