บทที่ 720 ความเปลี่ยนแปลงของเหยาเสิน

หลังจากที่วางโทรศัพท์ไป เซียวชุ่นก็ยักคิ้วอย่างได้ใจ

“เหอะ ๆ พวกนี้จะต้องเป็นเพียงดอกเบี้ยอยู่แล้ว ฉากสำคัญอยู่ที่คืนนี้ โรคจิตนั้นก็เป็นเหมือนกับหมาป่า ล้วนแล้วแต่เคลื่อนไหวในตอนกลางคืน!”

กล่าวเองเออเอง เขาก็ได้สตาร์ทรถแล้วขับออกไป

ช่วงเวลาสี่ทุ่ม ณ โรงแรมฮิลตัน

เซียวชุ่นได้เลือกที่นั่งติดกับหน้าต่าง จุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง เพื่อรอให้ภรรยามาถึง

บุหรี่ไปครึ่งมวน ร่างงดงามร่างหนึ่งก็ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา

คิ้วเรียวเหมือนดั่งภูเขาที่อยู่ห่างไกลออกไป ดวงตาดำสุกใส ราวกับนางฟ้าที่ตกลงมายังโลกมนุษย์

เหยาเสินถลึงตาใส่เซียวชุ่นที่กำลังโบกมือให้กับตัวเอง แล้วเดินไปนั่งลงที่ข้างโต๊ะ

เห็นดังนั้น เซียวชุ่นก็ยิ้มกล่าว: “ยังโกรธอยู่เหรอ?”

“หึ!”

เหยาเสินเบ้ปาก แล้วหันใบหน้างดงามของเธอไปทางอื่น

ท่าทางที่น่ารักเช่นนี้ เมื่อก่อนน้อยมากที่เธอจะใช้มัน

แต่หลังจากที่ได้มีความสัมพันธ์กับเซียวซุ่น นิสัยของเธอกำลังค่อย ๆ เกิดการเปลี่ยนแปลง ไม่เคร่งขรึมสงบเสงี่ยมอย่างในเมื่อก่อนอีก แต่ได้เหมือนกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ชอบถูกเอาใจคนหนึ่งมากขึ้น

เพราะไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งแค่ไหน ก็ต้องการความรักมาเติมเต็มเช่นเดียวกัน

ยิ่งไปกว่านั้นแล้วเมื่ออยู่กับสามีของตัวเอง เธอไม่จำเป็นที่จะต้องปิดบังความรู้สึกของตัวเองเลย

ดีใจก็ดีใจ โกรธก็โกรธ

เวลานี้ เซียวชุ่นก็ได้ยื่นมือออกไปกุมมือของเหยาเสินไว้ และกล่าวจากใจจริง: “พวกเราอยู่ด้วยกันกันมานาน แต่ช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังนั้นมีน้อยมาก เมื่อก่อนคุณเอาแต่ยุ่ง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นผมไม่มีเวลา!"

เป็นเช่นนั้นจริง ช่วงเวลาที่เขาและเหยาเสินได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองนั้นน้อยมาก

เวลาส่วนมากล้วนอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวใหญ่ น้อยมากที่พวกเขาจะมีช่วงเวลาเป็นของตัวเอง

ถูกสามีมองด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง ความโกรธเคืองบนใบหน้าของเหยาเสินก็ได้สลายหายไปในทันที

เธอกุมมืออันอบอุ่นข้างนั้นกลับ โดยไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้

“ตอนนี้ฉันได้มอบงานที่เหลยหยางและเจียงไห่ออกไปหมดแล้ว หลังจากนี้พวกเรามีเวลาอยู่ด้วยกันอีกมากมาย

ฟังมาถึงตรงนี้ เซียวชุ่นก็ต้องชะงักไป

“คุณได้ส่งมอบงานในบริษัทออกไปหมดแล้วเหรอ?”

“แน่นอน” เหยาเสินพยักหน้าพลางยิ้มแก้มปริ

“ตอนนี้พวกเราได้ปูทางทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เพียงแค่หาผู้ดูแลที่ไว้วางใจได้มาดูแลเรื่องในบริษัทก็โอเคแล้ว ที่เหลยหยางมีหวางเทียนหมิงและเสี่ยวเหม่ย ที่เจียงไห่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ล้วนเป็นพนักงานที่ต่อสู้ร่วมกันมากับพวกเราตั้งแต่ตอนนั้นมาจนถึงตอนนี้ ยังมีอะไรที่ฉันไม่วางใจอีกล่ะ”

เธอเคยเป็นคนบ้างานมาก่อนไม่ผิด

แต่เธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนกัน

ด้านการงาน เธอได้ประสบความสำเร็จแล้ว

หลังจากที่สตาร์ไลท์บีโอได้กลืนกินถานซื่อกรุ๊ป มูลค่าในตลอดได้บรรลุถึงหนึ่งแสนกว่าล้านแล้ว

ทรัพย์สินส่วนตัวของเหยาเสินมีมากกว่าหมื่นล้าน สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง นี่นับว่าเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่แล้ว

หลังจากที่ได้รับชื่อเสียงและเงินทองมา ตอนนี้เธอยินดีที่จะทำหน้าที่ของภรรยาที่ดียิ่งกว่า

ดังนั้น เธอจึงได้ออกไปจัดซื้ออาหารมาตั้งแต่เช้าแล้ว

สุดท้ายได้ทำอาหารเต็มโต๊ะเพื่อรอผู้เป็นสามีกลับมาทาน

รออยู่ครึ่งค่อนวันก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

ที่ทำให้เธอโกรธมากก็คือ โทรศัพท์ของเซี่ยวชุ่นไม่มารถติดต่อได้!

และนี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมเหยาเสินถึงได้โมโหเป็นฟืนเป็นไฟในโทรศัพท์เมื่อสักครู่

ภรรยามีความคิดที่จะปลดประจำการแล้ว เซียวชุ่นไม่ได้มีความคิดเห็นขัดแย้งใด ๆ เขากล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน: “ขอเพียงเป็นการตัดสินใจของคุณ ผมล้วนสนับสนุน!”

เหยาเสินเม้มปากยิ้ม จากนั้นก็มองไปยังเซียวชุ่นอย่างมีเลศนัย

“แบบนี้ ต่อไปเมื่อคุณไปที่ไหนฉันก็จะสามารถไปกับคุณได้แล้ว คุณลองคิดดูเองว่าช่วงเวลาหนึ่งเดือนกว่าที่อยู่เหลยหยาง คุณได้ออกไปข้างนอกกี่ครั้ง?”

“เอ่อ......”

คำถามนี้ เซียวชุ่นไม่สามารถตอบได้จริง ๆ