บทที่ 728 หินไม้ทิพย์

“อาจารย์ ท่านจะไม่เลือกสินแร่สักหน่อยหรือ?”

ซ่งหลิงเอ๋อร์เหลือบมองไปที่เซียวชุ่นด้วยความสงสัย

“ฉันเหรอ?” มุมปากของเซียวชุ่นกระดกขึ้นเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าเขาคุยโม้หรอก แต่ถ้าหากเขาต้องการซื้อสินแร่คงเป็นโชคร้ายของเถ้าแก่แล้วล่ะ

แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วจะมีหยกชนิดใดที่บรรจุอยู่ในหินเหล่านี้ เขาก็ไม่ได้มีอะไรติดขัด

ทันใดนั้น เซียวชุ่นก็ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ลืมมันไปเถอะ ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ เธอแค่หยิบอันที่ชอบมาก็พอ!”

เมื่อเห็นอาจารย์ไม่ค่อยสนใจ ซ่งหลิงเอ๋อร์จึงไม่ได้คะยั้นคะยอ ดังนั้นเธอจึงวิ่งไปด้านข้างแล้วเลือกหินต่อไป

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาหยิบเลือกสินแร่ดังนั้นเธอจึงแทบไม่มีประสบการณ์เลย จึงอาศัยเพียงความรู้สึกเท่านั้น

หลังจากนั้นไม่นาน ในมือของเธอก็มีอยู่หลายชิ้นแล้ว

เถ้าแก่เดินไปหาเซียวชุ่นในเวลานี้ และพูดว่า “น้องชาย ดูเหมือนว่านายจะไม่ค่อยสนใจของในร้านฉันนะ!”

"ฮ่า ๆ "

เซียวชุ่นยิ้มแล้วปิดปากเงียบ ไม่ตอบคำถามของอีกฝ่าย

สิ่งเดียวที่เขาสนใจในตอนนี้คือ "ห้าหินทิพย์"

สำหรับหินหยกหรือสิ่งที่คล้าย ๆ กัน เขาจึงไม่ได้สนใจอะไรนัก

เมื่อเห็นเซียวชุ่นยิ้มโดยไม่พูดอะไร เถ้าแก่ก็รู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร

เขาไม่ได้ใส่ใจกับมันนัก

สรุปแล้วคืนนี้ใครมีเข้ามาในตลาดบ้าง คงไม่ใช่มีคนมีหน้ามีตามาหรอกนะ

ผู้คนกำลังทำการซื้อขายกัน และสิ่งของในร้านค้าของเขาเองก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของคนใหญ่คนโตอย่างแน่นอน

ตลาดหนานหวงแบ่งออกเป็นสองตลาด

สำหรับตลาดแรกในคืนนี้ก็ตั้งขึ้นเพื่อเรียกคนใหญ่คนโตมา

สำหรับการประชุมที่เริ่มต้นในวันพรุ่งนี้ที่กินระยะเวลายาวนานถึงสัปดาห์นึงนั้นมุ่งเป้าไปที่คนธรรมดา ซึ่งระดับของทั้งสองอย่างนั้นไม่เหมือนกัน แน่นอนว่าจะไม่สับสน

“น้องชาย ดู ๆ แล้วนายเองก็ไม่ธรรมดา นายเองก็คงมาหาสินแร่พวกนั้นใช่ไหม”

เถ้าแก่แอบชำเลืองมองเซียวชุ่น

เซียวชุ่นไม่ได้ตอบ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งที่คนขับรถพูดมาก่อนหน้านี้

ในเวลานั้น พี่ชายช่างพูดเคยกล่าวไว้ว่าคราวนี้มีคนในแดนม้งนำอัญมณีล้ำค่ามาและวางแผนที่จะใช้มันเพื่อแลกกับ "ลำโพงม่วง" ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

และก้อนของสินแร่ที่เถ้าแก่เพิ่งจะพูด ก็คงจะหมายถึงสิ่งนี้

เมื่อเห็นเซียวชุ่นเงียบ เถ้าแก่ก็ยิ้มอย่างรู้ทัน

“ฮ่า ๆ เป็นไปตามที่คาดไว้ ผู้คนจำนวนมากมาหาของชิ้นนั้นในคืนนี้ ดู ๆ คืนนี้จะมีการต่อสู้อันดุเดือดแน่!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวชุ่นก็แปลกใจเล็กน้อยและอดไม่ได้ที่จะถามว่า “จริงหรือไม่ที่แดนม้งจะใช้ของชิ้นนั้นเพื่อแลกเปลี่ยนกับ 'ลำโพงม่วง' ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ไม่ว่าจะฟังดูยังไงก็ดูเหมือนเรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นจริง!”

เถ้าแก่มองเขาอย่างร่าเริงและพูดว่า "จุ๊ ๆ ๆ ฉันรู้เรื่องนี้แล้ว ดูเหมือนว่าน้องชายต้องเหนื่อยหน่อยนะ!"

เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “น้องชาย นายยังรู้เพียงเรื่องเดียว แต่ยังไม่รู้จักอีกสองเรื่อง!”

“คุณหมายความว่ายังไง?” เซียวชุ่นงง

ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ นี้แล้วเถ้าแก่เหลือบไปมองซ่งหลิงเอ๋อร์ที่หยิบสินแร่ได้ห้าหกก้อนแล้ว

ลูกค้ารายใหญ่คนนี้มีประโยชน์ต่อธุรกิจมาก เขาควรรู้ทุกอย่าง ดังนั้นจะพูดทุกอย่าง!

"ฉันได้ยินมาว่าแดนม้งและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีความตั้งใจในการทำธุรกิจเพียงเบื้องต้นเท่านั้น แต่พวกเขาไม่ได้ระบุว่าจะต้องซื้อขายแลกเปลี่ยนกัน ดังนั้นทุกคนจึงยังมีโอกาสอยู่"