บทที่729 ไม่กลัวตาย

แน่นอนว่าเซียวชุ่นตั้งตารอการปรากฏตัวของสมบัติที่ตลาดหนานหวงในครั้งนี้

ท้ายที่สุด ตอนนี้เขาต้องการ "ห้าหินทิพย์" เพื่อเลื่อนระดับฐานการบำเพ็ญตน!

ดูเหมือนที่อาจารย์แนะนำให้มาที่นี่นั้นเยี่ยมไปเลย เขาเพิ่งจะได้ข่าวเกี่ยวกับหินทิพย์ด้วย

เมื่อคิดเช่นนี้ในใจ เซียวชุ่นก็มั่นใจมากขึ้นเกี่ยวกับการเดินทางของเขา

แม้ว่าเขาอาจจะไม่สามารถรวบรวมห้าหินทิพย์ทั้งหมดได้ แต่การหาชิ้นส่วนที่ละส่วนของสมบัติที่หายากแบบนี้จะรีบเร่งไม่ได้

ในขณะที่เถ้าแก่และเซียวชุ่นกำลังคุยกัน ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็เลือกสินแร่ได้แล้ว

เถ้าแก่ที่อยู่ด้านข้างชี้ไปที่ก้อนหินเจ็ดแปดก้อนที่วางไว้ที่เท้าของเธอ และเธอก็ยิ้ม

“คุณเถ้าแก่ ฉันเลือกได้แล้ว ทั้งหมดเท่าไหร่!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เถ้าแก่ก็ยิ้มและแอบคิดว่าวันนี้งานเสร็จแล้ว แล้วปีหน้าทั้งปีก็ไม่จำเป็นต้องห่วงแล้ว

เขารีบเดินไปที่ด้านข้างของซ่งหลิงเอ๋อร์ทันที

อย่างแรก เขาเหลือบมองสินแร่หลายก้อนบนพื้น แล้วก็ยกนิ้วโป้งให้เธอ

“ผู้หญิงคนนี้สายตาดีจริง ๆ สินแร่ที่คุณเลือกเป็นผลิตภัณฑ์ชั้นดีในร้านของฉัน!”

"แน่นอน!"

ซ่งหลิงเอ๋อร์ขมวดคิ้วอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นเหลือบมองเซียวชุ่นอย่างมั่นใจ

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวชุ่นก็ยิ้มยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขาเหลือบมองสินแร่ที่ซ่งหลิงเอ๋อร์เลือกไว้ และพบว่าหยกที่บรรจุอยู่ในนั้นไม่เล็กเลยและคุณภาพของหยกก็ดีมากเช่นกัน

เถ้าแก่ไม่ได้โม้จริง ๆ สินแร่ในร้านของเขาเป็นสินค้าคุณภาพสูงเกือบทั้งหมด

นี่ไม่ใช่เกรดเดียวกับที่พ่อค้าสินแร่ในตลาดโบราณเล่ยหยางนำเสนอให้

แน่นอนว่าถ้าสินค้าดีคุณสมบัติก็คงไม่แย่

หลังจากที่คิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง เถ้าแก่ก็ยิ้ม

“อืม สินแร่ทั้งหมดแปดก้อนเป็นเงิน 7.55 ล้าน พวกนายเป็นลูกค้ารายใหญ่ ฉันจะปัดเศษ 50,000 ให้ เหลือเป็น 7.5 ล้าน!”

เมื่อได้ยินราคา ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็ตกตะลึงทันที

“อ่า แพงขนาดนี้เลยเหรอ”

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสกับของเสี่ยงดวงแบบนี้ ดังนั้นเธอจึงไม่ทราบราคาของมัน

ก้อนหินขนาดเพียงฝ่ามือเพียงไม่กี่ก้อนราคาก็ใกล้จะ 8 ล้านแล้ว เป็นธรรมดาที่จะแปลกใจ

แต่ก็เป็นเพียงเรื่องน่าประหลาดใจ เพราะด้วยภูมิหลังทางตระกูลของซ่งหลิงเอ๋อร์ เป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอที่จะจ่ายหลายล้านนี่ และไม่ต้องพูดถึงเซียวชุ่นที่เป็นคนจ่ายบิลในครั้งนี้

หยิบโทรศัพท์มากดเครื่องคิดเลข

เถ้าแก่ที่อยู่ในสนามรบแห่งการค้ามาเป็นเวลานานไม่แปลกใจกับปฏิกิริยาของซ่งหลิงเอ๋อร์ แล้วจึงอธิบายทันที

“สาวน้อย คุณได้สิ่งที่คุณจ่ายไป สินแร่ทั้งหมดในร้านของฉันถูกขุดจากเทือกเขาฉือว่านซึ่งหาที่เปรียบไม่ได้กับสถานที่ทั่วไป ยังไม่พูดถึงปัญหาในการขนส่ง แต่ให้ดูแก่นหยกที่อยู่ด้านในนั้นเป็นของชั้นเลิศจริง ๆ !"

เขาไม่ได้คุยโม้จริง ๆ

แก่นหินส่วนใหญ่ในเมืองชูได้มาจากเทือกเขาฉือว่าน และโดยทั่วไปแล้วมูลค่าของหินเหล่านั้นจะสูงกว่าของท้องถิ่นในประเทศ

ท้ายที่สุดนั้น ระดับของแก่นหยกในนั้นเป็นกลุ่มสินแร่ที่อุตสาหกรรมยอมรับ

ในขณะนั้น ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบร้อยก็เดินเข้ามานอกร้านและพูดด้วยเสียงหัวเราะใหญ่ว่า “ฮ่าฮ่า เถ้าแก่หู คุณพูดเรื่องเงินกับหญิงสาวสวย ๆ ได้อย่างไร สินแร่เหล่านี้ให้ฉันมู่หรงจิ่นจ่ายเอง!"

“คุณชายมู่หรง!” หลังจากเห็นคนเดินเข้ามา เถ้าแก่ก็ตกใจ

เขาเดินเข้าไปหาชายคนนั้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทันที "แขกหายาก แขกหายาก!"

หลังจากโบกมือ มู่หรงจิ่นก็ส่งยิ้มเล็กน้อยไปทางซ่งหลิงเอ๋อร์

“คุณหนู ฉันจะซื้อสินแร่ที่คุณต้องการให้เป็นของขวัญนะ!”