บทที่ 730 นัดแข่ง

เซียวชุ่นยืนเอามือไขว้หลัง สายตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

มองไปทางมู่หรงจิ่นที่เมื่อครู่จัดการตนครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ไม่ว่านายจะเป็นใคร แต่ของพวกนี้ผมเอาแน่!”

มู่หรงจิ่นพบว่ามีคนกล้าดีอย่างไรมามองข้ามตนแบบนี้ จึงได้โมโหขึ้นทันใด

ไม่รอให้เขาแสดงท่าทีใดออกมา เถ้าแก่หูที่อยู่ด้านข้างก็เดินตรงเข้ามาข้างกายเซียวชุ่นแล้วกระซิบเป็นการเตือนว่า

“นี่พี่ชาย อย่าได้บุ่มบ่ามไป แม้ว่านายจะไม่ธรรมดา แต่คุณชายมู่หรงไม่ใช่จะหาเรื่องเอาได้ง่ายดาย เขามีความสัมพันธ์กับเผ่าม้งขาวลึกซึ้ง หากทำให้เขาโมโหขึ้นมาละก็คงไม่ดี รีบไปดีกว่า อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย!”

ประโยคนี้แม้เถ้าแก่คนนั้นจะเบามาก

แต่มู่หรงจิ่นก็ได้ยินทุกคำโดยชัดเจน เขามองไปทางเซียวชุ่นอย่างเย่อหยิ่ง เพราะเขามีความสัมพันธ์อันดีกับเผ่าม้งขาว

“ขอบคุณเถ้าแก่มากที่เข้ามาเตือนผม”

เซียวชุ่นหันไปยิ้มให้กับเถ้าแก่คนนั้นแล้วพยักหน้าเล็กน้อย

ขณะที่เถ้าแก่หูเจี้ยนกั๋วคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงเพียงเท่านี้

จู่ ๆ เซียวชุ่นก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาด้วยน้ำเสียงหลักแหลมว่า

“ของอะไรที่ผมอยากได้ จะไม่มีใครแย่งมันไปได้ทั้งนั้น”

มู่หรงจิ่นได้ยินก็ตะโกนออกมาด้วยความโมโหว่า “รนหาที่ตาย!”

เซียวชุ่นยิ้มขึ้น “สี่คำนี้ ฉันขอมอบมันคืนไปให้นาย!”

“ฉันมีลางสังหรณ์ว่าในคืนนี้นายจะไม่ตายดีแน่!” มู่หรงจิ่นเผยอยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

“ดูเหมือนลางสังหรณ์ของนายคงไม่เป็นจริงแล้วล่ะ!” เซียวชุ่นตอบด้วยใบหน้าเย็นชา

มู่หรงจิ่นเองก็หัวเราะขึ้นมาอย่างมั่นใจว่า “ในเมื่อนายเป็นถึงอาจารย์ คาดว่าคงจะร่วมแข่งวิชากู่ด้วยสินะ สินแร่พวกนี้ฉันจะช่วยดูแลให้ก่อน เพราะถึงอย่างไรท้ายที่สุดแล้ววันนี้ทุกสิ่งของนาย ก็จะกลายมาเป็นของฉัน!”

เขาเห็นว่าซ่งหลิงเอ๋อร์เรียกเซียวชุ่นว่าอาจารย์ จึงมีความคิดในใจว่าสองคนนี้คงจะเดินทางมาเพื่อร่วมงานวิชากู่อย่างแน่นอน

และนี่คือเหตุผลที่มู่หรงจิ่นไม่ได้ลงมือสักที

เพราะเขาเป็นเพียงแค่คุณชายในตระกูลใหญ่คนหนึ่ง จะเทียบความสามารถกับคนมีวิชาเหล่านี้ จะไปสู้ได้อย่างไรเล่า!

แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ ในใจของเขาก็ยังคงคิดว่าตนต้องชนะอย่างแน่นอน

เหตุผลนั้นง่ายมาก ด้วยความสัมพันธ์ของมู่หรงจิ่นกับเผ่าม้งขาว รอให้งานวิชากู่เริ่มขึ้นเมื่อไร เมื่อนั้นก็ถึงเวลาที่เขาจะจัดการกับเซียวชุ่น

“มีคนมากมายที่ข่มขู่ฉันแบบนี้ แต่ตอนนี้ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่อย่างดี ส่วนพวกคนที่ข่มขู่ฉันน่ะเหรอ เหอะ ๆ ......”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เซียวชุ่นก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

“เย่อหยิ่งไปเถอะ คอยดูว่าอีกเดี๋ยวฉันจะทำให้แกต้องพบกับจุดจบอย่างไร!”

มู่หรงจิ่นทิ้งท้ายด้วยประโยคนี้แล้วเดินทางออกไปจากร้าน

หลังจากที่เขาเดินทางไปไม่นาน

ก็มีชายสองคนสวมชุดยาวสีขาวปรากฏตัวที่ด้านนอก

พวกเขาไม่เข้าไปด้านใน ทำเพียงยืนอยู่ด้านนอกราวกับเสาไม้อย่างไรอย่างนั้น

เซียวชุ่นเห็นดังนั้นจึงนำมือจับจมูกแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เหอะ ๆ ส่งคนมาจับตามองฉันเหรอ หรือกลัวว่าฉันจะหนีไป?”

เถ้าแก่หูเจี้ยนกั๋วละสายตากลับมาจากหน้าร้านแล้วถอนหายใจออกมายืดยาว “เฮ้อ นั่นคือคนจากเผ่าม้งขาว!”

“ก็ว่าทำไมถึงแต่งตัวแปลกนัก!”

ซ่งหลิงเอ๋อร์มองไปทางชายขุดขาวทั้งสองที่ด้านนอกด้วยความอยากรู้

“พี่น้อง อย่าบุ่มบ่ามไป!” เถ้าแก่ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้

“ตระกูลมู่หรงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับเผ่าม้งขาว ถ้าไปมีเรื่องกับเขาก็เท่ากับมีเรื่องกับเผ่าม้งขาวด้วย!”