บทที่ 742 ไม่มีใครสู้

“นายน้อย……”

ชายผู้กล้าของเผ่าม้งขาวคนหนึ่งเดินมาข้างๆม้งโร่หู่ เอ่ยพูดอย่างลังเล

สายตาที่ลุ่มลึกของม้งโร่หู่มองไปยังเซียวชุ่นที่อยู่บนเวที จากนั้นก็โบกมือให้คนคนนั้น

“พาม้งลี่เจียงไปรักษาตัวก่อน เรื่องที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง ！”

“ครับ！”

นักรบผู้กล้ารับคำ จากนั้นก็พาเพื่อนพ้องอีกสองสามคนไปแบกร่างของม้งลี่เจียงที่หมดสติอยู่ออกไป

มู่หรงจิ่นในตอนนี้ก็นั่งอยู่ข้างๆม้งโร่หู่ ใบหน้ามีความวิตกกังวลให้เห็น ราวกับคนที่กำลังเผชิญภัยที่ใกล้เข้ามาถึงตัว

เมื่อครู่ที่เซียวชุ่นเปิดเผยตัวตน ก็ได้สร้างความกดดันกับเขาเป็นอย่างมาก

ตอนนี้มาเห็นฝีไม้ลายมือของจ้าวสหเซียวอีก เขาก็ยิ่งจะหวาดกลัวหนักมากขึ้นไปอีก

มู่หรงจิ่นมีธุรกิจขนาดใหญ่มากมายในฮวาตู บอดี้การ์ดภายใต้การดูแลก็มีอยู่นับไม่ถ้วน

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่กล้าที่จะไปท้าชนกับคนที่กล้าท้าทายสมาคมบู๊อย่างบ้าระห่ำคนนี้ได้！

พูดตามตรง บอดี้การ์ดทั้งหมดของเขา รวมกันแล้วก็ยังไม่คณามือคนคนนี้เลย

ให้ตายเถอะ ฉันไปมีเรื่องกับคนที่บ้าระห่ำแบบนี้ได้ยังไงกัน！

ตอนนี้มู่หรงจิ่นเสียใจอย่างที่สุด รู้สึกเพียงการเดินทางมาเมืองฉู่ในครั้งนี้ของตัวเองนั้นช่างดวงซวยเสียจริง

ทันใดนั้น

เขารู้สึกไหล่ของตัวเองถูกใครบางคนตบลงมา

หันมองไป ก็พบว่าเป็นม้งโร่หู่ที่กำลังทักทายตัวเองอยู่

เขารีบแสดงสีหน้าที่สิ้นหวังอย่างที่สุด“นายน้อยโร่หู่……”

ยกยิ้มเล็กน้อย ม้งโร่หู่พูดปลอบประโลม“ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ให้นายไปจากเมืองฉู่หรอก！”

ได้ยินดังนั้น ภายในใจของมู่หรงจิ่นก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาได้บ้าง

ศักยภาพของเผ่าม้งขาวนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก ในโลกวิชากู่ก็ถือได้ว่าเป็นผู้นำอันดับหนึ่งในฮั๋วเซี่ย แม้แต่สมาคมบู๊ในอดีตก็ไม่กล้าที่จะล่วงเกิน

ต่อให้ตอนนี้นายน้อยม้งขาวจะลั่นวาจาออกไปว่าจะไม่ให้เซียวชุ่นออกไปจากเมืองฉู่แห่งนี้ นั้นก็คือจะไม่ยอมให้อีกฝ่าวงล้อมนี้ไปได้อย่างง่ายๆแน่นอน

คิดมาถึงตรงนี้ มู่หรงจิ่นก็ถอนหายใจยาว

เขาถามหยั่งเชิง“หรือนายน้อยจะออกโรงเองอย่างนั้นเหรอ ！”

แม้สมาชิกของม้งขาวที่มาร่วมงานประชุมหนานฮวงครั้งนี้จะมีไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นคนหนุ่มสาว มีม้งโร่หู่เป็นผู้นำทีม และม้งลี่เจียงเป็นรองหัวหน้า

ในตอนนี้ม้งลี่เจียงได้พ่ายแพ้ให้กับเซียวชุ่นไปแล้ว เพื่อยึดพื้นที่คืน ม้งโร่หู่ในฐานะนายน้อยม้งขาวก็ย่อมต้องแบกรับความรับผิดชอบนี้

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของมู่หรงจิ่น ม้งโร่หู่ก็ยกยิ้มจางๆ

“เหอะๆ เดิมทีฉันคิดว่าคู่ต่อสู้ในงานวิชากู่นี้จะมีเพียงเซี่ยหลีจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้คนเดียวเท่านั้น ไม่คิดว่าจู่ๆจะมีผู้นำของสหพันธ์บู๊โผล่มาอีกคน ทำเอาฉันคาดไม่ถึงเล็กน้อย！”

พูดมาถึงตรงนี้ เขานิ่งไปชั่วครู่ จากนั้นก็พูดด้วยท่าทีที่จริงจัง

“เมื่อไม่นานมานี้ที่ในหมู่บ้านฉันก็พอได้ยินเรื่องราวของสหพันธ์บู๊กับสมาคมบู๊อยู่บ้าง เซียวชุ่นคนนี้สามารถใช้เวลาอันสั้นสยบสมาคมบู๊ได้ คาดว่าความสามารถก็น่าจะมีอยู่ไม่น้อย ครั้งนี้เขามาถึงที่ละแวกเขาสิบลี้ได้ คาดว่าก็คงน่าจะมีอะไรแอบแฝง ！”

แรกเริ่มเดิมที ม้งโร่หู่คิดว่าจุดประสงค์ของเซียวชุ่นนั้นคือการมาดึงเอาแดนม้งไปเป็นพวก จากนั้นก็ร่วมมือกันต่อกรกับสมาคมบู๊

แต่เมื่อพิจารณาจากการกระทำของเขาที่ทำกับม้งลี่เจียงไปเมื่อครู่ ก็ดูเหมือนมันจะไม่ใช่อย่างที่คิด

เพราะถ้าหากมีจุดประสงค์ที่จะมาร่วมมือกันจริงๆ แล้วจะลงมือกระทำการแบบนั้นได้ยังไง！

หลังจากที่คิดวิเคราะห์ ม้งโร่หู่คิดว่าจุดประสงค์ในการเดินทางมาของเซียวชุ่นนั้นไม่ใช่เพื่อการเจรจาหาความร่วมมือ แต่เป็นไปได้ว่าจะมาเพื่อรวบรวมเอาแดนม้งซะมากกว่า

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ มุมปากของเขาก็อดที่จะยกหยักขึ้นมาไม่ได้ รอยยิ้มบนใบหน้ามีความดูถูกเหยียดหยาม

รวบรวมเอาแดนม้ง？

ช่างมีความมั่นใจมากซะจริง！

เมื่อก่อนตอนที่สมาคมบู๊รุ่งโรจน์นั้น ยังไม่กล้าที่จะย่างกรายมาที่แดนม้งเลยแม้แต่ก้าวเดียว